Αναζήτηση εργασίας

Ακόμα χωμένος μέσα στα σκεπάσματα. Δεν ξέρω πόση ώρα παλεύω να πάρω την απόφαση να σηκωθώ. Κοιμήθηκα με το ράδιο ανοιχτό χθες.  Στα όνειρα μου μπλέκονταν γλυκερά ελληνικά ρεφρέν όλο το βράδυ. Είχα συναίσθηση πως η μουσική που ακουγόταν μέσα στο όνειρο μου ερχόταν από  τον πραγματικό κόσμο. Δεν θα ήταν τόσο βαρετή αλλιώς.

Όταν είμαι στις κακές μου ακούω ραδιόφωνο. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί, αλλά με βοηθάει να συγκεντρώνομαι στις σκέψεις μου. Δεν το παρακολουθώ, το αφήνω απλώς να δίνει ρυθμό στην παθητικότητά μου. Ευτυχώς πολύ σπάνια είμαι στις κακές μου. Σήμερα όμως είμαι. Για την ακρίβεια εδώ και μια βδομάδα μετά από όσα έγιναν. Σκέφτομαι να τολμήσω να δω τα μηνύματα στο προφίλ μου. Τρέμω ακόμα στη σκέψη. Μόνο 15 αδιάβαστα σήμερα. Ευτυχώς αρχίζει και ξεφουσκώνει η ιστορία. Ένα από τα καλά της αδηφαγίας για κατανάλωση φρέσκων νέων. Όλα παλιώνουν πολύ γρήγορα. Καταναλώνουμε πολύ ευκολότερα χθεσινό φαγητό, παρά χθεσινά νέα. Με βολεύει αυτό τώρα. Ωστόσο 15 μηνύματα είναι ακόμα κάτι αρκετά δυσάρεστο. Φαντάζομαι θα ανήκουν και αυτά σε δυο κατηγορίες. Τα διδακτικά και τα υβριστικά. Αδιαφορώ και για τις δυο.

Όταν δεν είμαι στις κακές μου, αγαπώ τους ανθρώπους.

Ξέρω πως είναι αθεράπευτα κλισέ φράση, αλλά είναι αλήθεια. Αγαπώ κυρίως αυτή την κάθε φορά πρωτόγνωρη έκπληξη που βιώνουν σε κάθε καινούρια αποτυχία τους. Πόσος θυμός, πόση λύπη, πόσος φόβος, όταν αποτυγχάνει το κάθε επόμενο σχέδιό. Είμαστε όλοι τόσο βέβαιοι κάθε φορά για τους έρωτές μας, τις ιδέες μας, τους στόχους μας. Τόσο βέβαιοι για την επικείμενη είσπραξη ευτυχίας, που η έκπληξη μας σε κάθε ματαίωση είναι απόλυτα πραγματική και απροσποίητη. Αυτή η συντροφικότητα της διάψευσης είναι νομίζω  αυτό που πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο μας κρατά δεμένους. Φυσικά δεν είναι καθόλου ελκυστικό για κανέναν να σκέφτεται πως τον ενώνει με τους άλλους λύπη για αυτά που ποτέ δε θα γίνουν.

Υπάρχουν πολύ πιο χαρούμενες ενωτικές ψευδαισθήσεις.

Εδώ που τα λέμε ευτυχώς που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σκέφτονται έτσι πίνοντας τον πρώτο καφέ της μέρας. Τι να γίνει όμως, εγώ έτσι σκέφτομαι. Αναγνωρίζω πότε είμαι στις κακές μου, όταν με πιάνω να θυμώνω. Ο θυμός μου, είναι ένας δείκτης πως παίρνω τα πράγματα πολύ στα σοβαρά. Πολύ αντι-ερωτική συνήθεια. Και φυσικά, κάθε  τι αντι-ερωτικό, είναι με κάποιο τρόπο κατά της ζωής.

Όταν λοιπόν θυμώνω, ψάχνω τρόπους εκτόνωσης αυτής της σοβαρότητας. Ήταν παγκόσμια μέρα αναπηρίας. Φυσικά δεν υπάρχει κανένας λόγος να ασχολείται κανείς με τις παγκόσμιες μέρες, εκτός αν είναι πολιτικός, σελέμπριτι, συνδικαλιστής  ή κάτι τέτοιο, οπότε η εξεύρεση κοινοτοπιών και ανούσιων φράσεων είναι μέρος της ρουτίνας του.  Ωστόσο, όντας τυφλός ό ίδιος, διαβάζω αρκετά προσεκτικά τις αναρτήσεις πολλών στα social media κάθε τέτοια μέρα. Έτυχε τώρα, τη συγκεκριμένη μέρα, να είμαι πολύ αγχωμένος με θέματα της δουλειάς μου.

Ίσως αυτό να ήταν η αφορμή για όσα συνέβησαν.

Μια ενδιαφέρουσα ιδέα για τον όποιο αρχιτέκτονα του παραδείσου, θα ήταν να κοσμήσει τους τοίχους του, με όσα αναρτούν οι άνθρωποι στα κοινωνικά δίκτυα τις παγκόσμιες μέρες διαφόρων δικαιωμάτων. Έτσι λοιπόν και εκείνη η μέρα, ήταν γεμάτη από ψηφιακή αλληλεγγύη. Με το πάτημα ενός κουμπιού, μπόρεσα και εγώ φυσικά να απολαύσω το δικαίωμά μου για ελεύθερη πρόσβαση στους δρόμους, στα βιβλία, στην εργασία, στους δημόσιους χώρους, όπου γενικά τραβάει η ψυχή του ανθρώπου. Κάτι έξυνε ενοχλητικά το στομάχι  μου βέβαια, όταν σκεφτόμουν πως στην καθημερινότητα οι προσβάσεις ήταν πολύ λιγότερο ελεύθερες και οι ίδιοι άνθρωποι πολύ λιγότερο ένθερμοι. Ήταν λοιπόν αυτή η αίσθηση στο στομάχι που μου υπαγόρευσε να σκαρώσω κάτι με πρώτη ευκαιρία.

Ένα πείραμα. Δεν ήξερα ακόμα τι. Το κράτησα στο μυαλό μου και συνέχισα τη μέρα μου. Είχε περάσει αρκετός καιρός από τη σκέψη μου για το πείραμα και θα το είχα μάλλον αφήσει να κοιμάται μέσα μου, αν δεν είχα μάθει για την συγκεκριμένη δουλειά τυχαία. Ένας καλός φίλος, δούλευε σε ένα κανάλι. Πίναμε καφέ λοιπόν ένα απόγευμα και μέσα σε όλα, μου είπε για μια νέα αθλητική εκπομπή που σχεδίαζε το κανάλι και την ανάγκη για έναν σχολιαστή ποδοσφαιρικών φάσεων. Έψαχναν κάποιον που να μην έχει σχέση με την τηλεόραση ούτε καν απαραίτητα με το ποδόσφαιρο. Ένα νέο πρόσωπο ήθελαν που να παρουσιάζει ενδιαφέρον και να βλέπει μπάλα. Αλλάξαμε θέματα, φύγαμε και είχα σχεδόν ξεχάσει την εκπομπή, αφού φυσικά καμία σχέση δεν έχει το δικό μου επάγγελμα με το ποδόσφαιρο. Άλλωστε εγώ δουλειά έχω.

Μάλλον στον ύπνο μου πρέπει να με επισκέφτηκε η ιδέα.

Θυμάμαι πως ξύπνησα γελώντας πολύ δυνατά στην σκέψη να την εφαρμόσω. Άλλο είναι φυσικά να σκέφτεσαι μια τρελή φάρσα και τελείως άλλο να την βάζεις σε εφαρμογή. Όταν ένα σχέδιο περνάει από το χαρτί στην πράξη, φαίνεται πολλές φορές εντελώς ηλίθιο. Για αυτό, φταίει  που συχνά είναι εντελώς ηλίθιο. Ίσως μάλιστα στη συγκεκριμένη περίπτωση το επιχείρημα που μέτρησε τελικά περισσότερο, είναι πως το σχέδιο ήταν αληθινά γελοίο. Δεν είχα καμία προσδοκία για το αποτέλεσμα.

Έφτιαξα ένα ψεύτικο βιογραφικό.

Ψεύτικα προσωπικά στοιχεία, ψεύτικες σπουδές στη δημοσιογραφία, πτυχίο, μεταπτυχιακά, εκπαίδευση σε ΙΕΚ αθλητικής δημοσιογραφίας, τέτοια. Φυσικά δεν ανέφερα πουθενά πως είμαι τυφλός. Το έστειλα, έκανα και ένα τηλέφωνο στο κανάλι να δηλώσω ενδιαφέρον για τη θέση και περίμενα. Όταν ο φόβος μου γινόταν έντονος, καθησυχαζόμουν πως μπορεί να μη με καλούσαν ποτέ για συνέντευξη. Τόσοι θα στείλουν σκέφτηκα. Άσε που μπορεί να έχουν ήδη άνθρωπο και να καλέσουν ακόμα λιγότερους. Να όμως που λίγες μέρες μετά, δέχτηκα τηλέφωνο και κλείστηκε ραντεβού.

Δεν έχω παράπονο από το φόβο μου, πάλι προσπάθησε φιλότιμα να με προστατέψει.

Σκέφτηκα να μην εμφανιστώ καν και θα τέλειωναν όλα. Η δίψα μου για σαρκασμό όμως ήταν προφανώς μεγαλύτερη. Έφτασε η μεγάλη μέρα. Ντύθηκα στην τρίχα, επιστράτευσα την πιο ευδιάθετη εκδοχή μου, ήπια 3 απανωτούς καφέδες και πήγα στη συνάντηση. Στο δρόμο σκεφτόμουν τον παραλογισμό του εγχειρήματος. Η πρώτη μου συνέντευξη για δουλειά, θα ήταν για μια δουλειά που ούτε μπορούσα, ούτε ήθελα να πάρω. Νιώθω μεγάλη τύχη που όλες μου οι δουλειές ήρθαν σε μένα από προτάσεις ανθρώπων που κάπου γνωριστήκαμε, ταιριάξαμε και αποφασίσαμε να συνεργαστούμε. Έτρεμα στην ιδέα να είμαι ο τυφλός υποψήφιος μιας τυχαίας θέσης με συνέντευξη. Φυσικά αυτό δεν έχει σε τίποτα να κάνει με έλλειψη αυτοπεποίθησης, αλλά μάλλον με πλεόνασμα ρεαλισμού. Να ‘μαι λοιπόν καθισμένος στην αίθουσα αναμονής.

Αν μπορούσα να δω τα σαστισμένα βλέμματα των συνυποψηφίων που περίμεναν μαζί μου, ή το έντρομο βλέμμα της κοπέλας που με οδήγησε στην αίθουσα, μάλλον θα είχα φύγει. Βέβαια φαντάζομαι πως αυτά δεν ήταν τίποτα, μπροστά στο βλέμμα του ανθρώπου που μου έκανε τη συνέντευξη. Γιατί πρέπει να πω, πως όντως μου έκανε συνέντευξη. Τράβλισε ναι, τα έχασε βεβαίως, ευχήθηκε να μπορούσαν να παρέμβουν οι Χουντίνι και οι Κόπερφιλντ αυτού του κόσμου και να εξαφανίσουν ή εμένα, ή τον ίδιο, αλλά μου την έκανε. Και εγώ όμως, δυνατός παίκτης. Τι για το Σωτηρακόπουλο που ήταν παιδικός μου ήρωας του είπα. Τι για την μπάλα που παίζαμε μανιακά στο σχολείο τυφλών με τους φίλους μου, τι ότι έκανα μικρός αυτοσχέδιες μεταδόσεις αγώνων μπάσκετ στα πρότυπα του Συρίγου και του Παπαδογιάννη, ότι χωράει ο νους.

Τίποτα από αυτά δεν ήταν ψέματα στο μεταξύ.

Ο άγιος άνθρωπος, άκουσε, άκουσε, έφριξε και προσπάθησε να εξηγήσει τα ανεξήγητα. Τα αυτονόητα δηλαδή, αλλά τέλος πάντων. Βρε καλέ μου, βρε χρυσέ μου εμείς εδώ θέλουμε σχολιαστή αμφισβητούμενων φάσεων. Πως θα γίνει αυτό στην περίπτωσή σου; Ναι το κατάλαβα αυτό, αλλά δεν γράφετε πως είναι απαιτούμενο να είναι κανείς πρώην διαιτητής για να πάρει τη θέση. Το βιολί μου εγώ. Όχι προαπαιτούμενο δεν είναι να είναι διαιτητής, αλλά να βλέπει είναι. Συγγνώμη που σας το λέω τόσο καθαρά, αλλά… Ήθελα να τον αγκαλιάσω, να του ζητήσω συγνώμη και να τον πάω για σαμπάνια στα μπουζούκια να εξιλεωθώ, αλλά είχα μπει στο χορό και δεν μπορούσε πια να γίνει κάτι. Έφυγα λοιπόν με την ουρά στα σκέλια και του ζήτησα να το σκεφτεί ξανά και να μου πει αν άλλαζε γνώμη. Θα είναι φοβερή πρωτοτυπία, δε θα έχει ξανά γίνει στα τηλεοπτικά χρονικά του είπα. Φυσικά ο άνθρωπος ήταν σοβαρός επαγγελματίας και έμεινε σταθερός στην ευγενική του άρνηση.

Το πιο άβολο μέρος του σχεδίου είχε τελειώσει. Τα ρούχα μου κολλούσαν στο σώμα από τον ιδρώτα, η γλώσσα μου ήταν ξένο σώμα στο στόμα μου. Γύρισα σπίτι και έβαλα μπροστά την επόμενη φάση. Έφτιαξα ένα ψεύτικο προφίλ με μόνο αληθινό στοιχείο την τυφλότητά μου. Έγραψα ένα μακροσκελέστατο κείμενο γεμάτο θρήνο για ένα παιδικό όνειρο που μόλις είχε χαθεί για πάντα. Μίλησα για τα τυπικά μου προσόντα, το αναφαίρετο δικαίωμα μου στην ισότιμη εργασία χωρίς διακρίσεις, το ρατσισμό που βιώνουμε οι άνθρωποι με αναπηρία και φυσικά την αγάπη μου για το ποδόσφαιρο που έμεινε μόνο στο μυαλό και την καρδιά μου, άστεγη από εργασία και ένσημα. Ζήτησα από όποιον εμπνέεται από την ιστορία και το δίκιο μου να κοινοποιήσει την ανάρτηση προς υποστήριξή μου. Έκλεισα το κινητό μου αμέσως μετά από το ποστάρισμα.

Θα το άνοιγα αργά το βράδυ.

Πάλεψα πολύ να μείνω μακριά από υπολογιστές εκείνη τη μέρα. Δούλεψα πολύ, είδα φίλους που φυσικά δεν τους ανέφερα τίποτα για τις τρέλες μου και επέστρεψα σπίτι μου έτοιμος να δω τον αντίκτυπο όσων είχα κάνει. Δεν ξέρω σε τί ήλπιζα. Νομίζω πως μέσα μου ήλπιζα να πάρω ότι μου άξιζε. Να γίνω δηλαδή ρεζίλι παίρνοντας απλώς λίγα περιπαικτικά σχόλια κάτω από την ανάρτηση και όλη η ιστορία να σβήσει.  Με άλλα λόγια, συντηρούσα μια ρομαντική πίστη στην ανθρώπινη νόηση. Αλίμονο όμως σε όλους τους ρομαντικούς.

Υπήρχε ένας πολύ μεγάλος τριψήφιος αριθμός κοινοποιήσεων, άπειρα υποστηρικτικά σχόλια και πολλής θυμός για τις πρακτικές του καναλιού. Οι φωνές ψύχραιμου σκεπτικισμού για το δίκιο μου ήταν λίγες και σε εξαιρετικά χαμηλή ένταση. Τώρα πόσοι από αυτούς θα προωθούσαν το βιογραφικό μου για μια δουλειά στον πραγματικό κόσμο, πόσοι θα με προσλάμβαναν οι ίδιοι αν ήταν στο χέρι τους για μια κανονική δουλειά, μην τα ρωτάς…δεν ήταν ώρα για ρητορικά ερωτήματα, ούτε υπήρχε χρόνος για την αριθμητική της πραγματικής ζωής.

Ύστερα από το πρώτο ξάφνιασμα, άρχισα να απαντώ ευχαριστώντας όλους αυτούς που με υποστήριζαν. Δεν μπορείς όμως να γεύεσαι για πολύ τη χαρά ενός τέτοιου πήλινου θριάμβου, εκτός αν είσαι ολοκληρωτικά τρελός, κάτι που καλώς, η κακώς δεν είμαι. Μόλις ξεθύμανε λοιπόν η έξαψη, άρχισα να βλέπω πόσο δύσκολο γινόταν να ξεφορτωθώ όλη αυτή την ιστορία. Ήταν τόσο σφοδρές οι αντιδράσεις, που το τηλέφωνό μου χτύπησε και στην άλλη άκρη του ήταν ο υπεύθυνος της εκπομπής, που μου ζήτησε να κάνω Ένα δοκιμαστικό για λίγες εμφανίσεις. Φυσικά δεν μπορούμε να σας προσλάβουμε ως βασικό σχολιαστή, είπε προσπαθώντας να διατηρήσει μια στοιχειώδη επαφή με την εγκόσμια λογική, αλλά ίσως είναι όντως πρωτότυπη ιδέα να σας έχουμε μαζί μας για ένα δυο Σαββατοκύριακα.

Δεν είχα πλέον σενάριο και ήμουν αναγκασμένος να αυτοσχεδιάσω.

Φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να παραστήσω τον Τειρεσία των γηπέδων σε καμία εκπομπή. Πιστός στον αρχικό μου ρόλο, αρνήθηκα την πρόταση προσβεβλημένος. Δεν δέχομαι τα ψίχουλα που μου παραχωρείτε και σας ευχαριστώ πολύ, του δήλωσα και έκλεισα το τηλέφωνο.

Η εξέγερση των αλληλέγγυων συνεχιζόταν και την επόμενη μέρα με αμείωτο ενθουσιασμό. Ατάκες, γνώμες και άρθρα υπέρ μου γράφονταν με ζέση και επαναστατικό αξιοζήλευτο σφρίγο. Το κανάλι θορυβήθηκε τόσο, που έβγαλε και εκείνο ανακοίνωση να μαζέψει όσα δε μαζεύονταν και πλειοδοτώντας στη χιονοστιβάδα γραφικότητας που είχα γεννήσει, η ανακοίνωση κατέληγε πως οι συντελεστές της εκπομπής έψαχναν ενεργητικά πλέον κάποιον τυφλό που αγαπά το ποδόσφαιρο να συμμετάσχει στην πρεμιέρα της εκπομπής, ως ακλόνητη απόδειξη του πνεύματος ισότητας που διέπει το κανάλι και τους συντελεστές της.

Η επήρεια του σαρκασμού είχε προ πολλού περάσει.

Ήμουν πια θυμωμένος με τον εαυτό μου που άφηνα όλη αυτή την παράνοια να γιγαντώνεται. Ο θυμός για τον εαυτό μου καταλάμβανε τόσο χώρο, που δεν μπορούσα να θυμώνω με την ανέξοδη ηλιθιότητα των υποστηρικτών μου στο διαδίκτυο. Η έκπληξη για την αποτυχία ενός ακόμη σχεδίου γινόταν ξανά παρούσα. Πίστευα πως θα απολαύσω μια αυτοσχέδια παράσταση, αλλά το μόνο που βίωνα ήταν η αίσθηση του να θέλεις να το βάλεις στα πόδια όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Άνοιξα ξανά το προφίλ και έκανα μια εξίσου μακροσκελή ανάρτηση με την πρώτη. Διηγήθηκα την ιστορία από την αρχή. Είπα πως ποτέ δεν είχα πρόθεση να πάρω αυτή τη δουλειά, αλλά ήθελα να δω πόση αλήθεια υπάρχει στην τάση των ανθρώπων να υποστηρίζουν τους πάντες πατώντας πλήκτρα. ευχαρίστησα όσους με στήριξαν και ευχήθηκα να παραμείνουν το ίδιο μάχιμοι όταν πρόκειται για πραγματικές εργασιακές ευκαιρίες και δικαιώματα αναπήρων και μη που καταπατούνται καθημερινά. Τους διαβεβαίωσα πως υπάρχουν πολλά τέτοια. Τέλος, ζήτησα συγγνώμη από το κανάλι και τους υπεύθυνους της εκπομπής για όλη αυτή την αναστάτωση. Το έκανα με απόλυτη ειλικρίνεια και με τεράστιο φόβο για τυχών νομικές συνέπειες που θα μπορούσα να έχω. Ευτυχώς οι άνθρωποι δεν κινήθηκαν νομικά εναντίον μου. Μάλλον όχι επειδή βρήκαν τη φάρσα μου διασκεδαστική, αλλά επειδή θα έκανε κακό στη δημοσιά τους εικόνα.

Το ανώνυμο πλήθος βέβαια δεν ήταν τόσο γενναιόδωρο μαζί μου.

Για να εκτιμηθεί το χιούμορ από τους περισσότερους ανθρώπους, έχει ως αυστηρή προϋπόθεση να ασκείται μακριά από καθρέφτες. Έτσι, η αμέριστη στήριξη, μετατράπηκε το ίδιο γρήγορα σε χυδαιότητα, ρατσιστικά αστεία σχόλια και προσωπικά μηνύματα που με στόλιζαν για το θράσος μου. Δεν νομίζω πως θα πειραματιστώ ξανά σύντομα με τα ανθρώπινα αντανακλαστικά. Δεν είμαι όμως πια στις κακές μου. Ίσως λειτούργησε πάλι υποσυνείδητα το ραδιόφωνο. Ίσως αυτή τη φορά, πέτυχα καλύτερα τον πρωινό μου καφέ. Διαγράφω αυτό το ψεύτικο προφίλ. Ας μάθουμε από αυτή την ιστορία ότι είναι να μάθει ο καθένας. Το μόνο που με απασχολεί ακόμα είναι πως ο φίλος που μου μίλησε για την εκπομπή έχει διακόψει κάθε διπλωματική σχέση μαζί μου για τη ώρα. Δικαίως θα μου πεις…κάπως θα το λύσουμε και αυτό.

Καλημέρα κόσμε.


Το κείμενο έχει γράψει ο Θοδωρής Τσάτσος.
Εργάζεται ως ψυχολόγος, είναι στιχουργός, τραγουδιστής, συγγραφέας και στον ελεύθερο του χρόνο κάνει podcast με την κολλητή του Μεταξύ σοβαρού και αστείου.

(Visited 196 times, 1 visits today)

2 Comments

  1. Avatar ainafets 1 Μάι 2021 at 11:45 πμ

    Εξαιρετικά καλογραμμένο κείμενο με πολύ έξυπνη πλοκή που διαβάζεται όλο* με πολύ ενδιαφέρον!
    Ευχαριστούμε Νικολέτα που μοιράζεσαι μαζί μας, ότι σου κάνει “κλικ” γιατί αυτά τα “κλικ” μιλούν για σένα περισσότερο απ’ ότι νομίζεις! 😉

    ΑΦιλάκια χαμογελαστά και λόγω ημερών!

    *Συνήθως αποφεύγω λόγω έλλειψης χρόνου τα μεγάλα κείμενα.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 3 Μάι 2021 at 11:35 μμ

      Στεφανία μου χάρηκα πολύ που σου άρεσε!
      Ο Θοδωρής είναι ένας άνθρωπος που εκτιμάω ιδιαίτερα και είναι μεγάλη μου χαρά που έγραψε για το μπλογκ!
      Ξέρω πως το αποφεύγεις και αυτό είναι ακόμα μεγαλύτερη νίκη
      <3

      Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *