Η αποξένωση από τις ρίζες

Γονική αλλοτρίωση. Η αποξένωση στην οικογενειακή εστία είναι μια κατάσταση στην οποία εύκολα μπορεί να βρεθεί κανείς, δύσκολα ωστόσο μπορεί να ξεφύγει. Όσοι γνώρισες, αγάπησες, δέθηκες γίνονται απλές φιγούρες στον χάρτη της δικής σου πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας που ο χώρος σιγά σιγά στενεύει.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους τα μέλη μιας οικογένειας είναι πιθανό να αποξενωθούν μεταξύ τους. Λόγοι που μπορεί να βαραίνουν εσένα ή κάποιο από τα υπόλοιπα άτομα που την απαρτίζουν. Αντίστοιχα βέβαια φοβάμαι πως υπάρχουν ελάχιστοι τρόποι που είναι δυνατόν αυτή η αποξένωση να είναι παροδική.

Μερικές από τις αιτίες

το ότι θεωρούμε τους οικείους μας δεδομένους

Η φαινομενικά σταθερή σχέση μπορεί να μας οδηγήσει στο να χάνουμε το ουσιαστικό ενδιαφέρον προς τους δικούς μας με αποτέλεσμα να σταματήσουμε να τους το δείχνουμε. Είναι σίγουρα πολύ δυνατό το συναίσθημα να μην χρειάζεται συνεχώς να ζητάς την επιβεβαίωση από κάποιον που αγαπάς, ωστόσο ενέχει πάντα τον κίνδυνο η σχέση αυτή να περάσει σε δεύτερη μοίρα. Δεύτερη μοίρα όχι επειδή δεν μας ενδιαφέρει πια αλλά επειδή πιστεύουμε πως τίποτα δεν μπορεί τελικά να την κλονίσει.

Σαφώς και δεν είναι εύκολο συνεχώς κάποιος να δείχνει το ενδιαφέρον του. Πιστεύοντας όμως πως κάποιος ότι και να συμβεί θα είναι πάντα εκεί, οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια στην αποξένωση και την αποκόλληση από τις βάσεις μας.

το ότι έχουμε διαφορετικές προσδοκίες

Εκείνο στο οποίο μπορώ να καταλήξω με σιγουριά είναι πως τα άκρα ποτέ δεν γιάτρεψαν τις πληγές σε μια οικογένεια. Έτσι λοιπόν, το να ενδιαφερόμαστε υπερβολικά προσπαθώντας να έχουμε τον έλεγχο σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας του άλλου είναι βέβαιο πως τον ωθεί στο να κρατήσει τις αποστάσεις.

Αποστάσεις που είτε μπορεί να κάνουν την εμφάνιση μέσω της άρνησης και της επίθεσης είτε κρατώντας κομμάτια της δικής του πραγματικότητας καλά φυλαγμένα από τον άσκοπο έλεγχο του άλλου. Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να κρατήσεις τις ισορροπίες ή που ξεκινάει η υγιείς προσπάθεια να δείξεις το ενδιαφέρον σου και ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος, ξέρω όμως σίγουρα πως αν περάσεις τη γραμμή, διακυβεύονται πολλά σε μια σχέση με πρώτο από όλα την ίδια τη φύση της σχέσης.

το να μένουμε κολλημένοι σε αυτό που ήταν κάποτε ο άλλος

Οι σχέσεις αλλάζουν, η καθημερινότητα προσαρμόζεται όπως επίσης προσαρμόζεται και ο τρόπος που λειτουργεί κάποιος μέσα σε αυτή. Ακούω συχνά γονείς να υμνούν τα παιδιά όπως ήταν κάποτε που δεν ήταν έτσι όπως είναι σήμερα. Το ακούω συνεχώς χωρίς ίχνος μεταμέλειας και κάθε φορά δημιουργείται μέσα μου ένα κύμα απόγνωσης για όσα οι ίδιοι χάνουν.

Θυμίζει λίγο τη φράσης που χρόνια τώρα πιστεύω, πως ο άνθρωπος οφείλει να ζει την ηλικία του και να μην χάνει στιγμή από αυτό που σήμερα είναι. Να μην ξεχνάει πως επειδή άλλαξε ή μεγάλωσε σημαίνει πως αφαίρεσε κάτι από εκείνο που ήταν αλλά έμαθε να προσθέτει ώστε να καταφέρει να χωράει με αρμονία σε αυτό που είναι σήμερα.

Και φυσικά κάποιος μπορεί να έκανε καλύτερες επιλογές, σχέσεις ή οτιδήποτε συνθέτει μια ολόκληρη ζωή στο παρελθόν του. Όλοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος και σίγουρα περιθώρια βελτίωσης για μια καλύτερη ζωή. Όμως μένοντας προσκολλημένοι στο παιδί που κάποτε αντικρίσαμε χάνουμε βίαια όλα όσα το ίδιο παιδί έχτισε στη δική του ζωή. Μια ζωή που αν δεν το καταλάβουμε, στο τέλος δεν θα μας χωράει.

φοβόμαστε να συγχωρήσουμε μη χάσουμε κομμάτια υπερηφάνειας καταλήγοντας να γινόμαστε περισσότεροι σκληροί και λιγότερο γονείς

Το λάθος έγινε, τα πράγματα δυσκόλεψαν και ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω όσο και αν τρέχουμε να τον προλάβουμε. Μεγαλώσαμε ένα παιδί που έπεσε, πληγώθηκε και αντίκρισε τις επιπτώσεις των επιλογών που εκείνο έκανε. Επιλογών που ναι, “του τα λεγες εσύ” και φροντίζεις να το υπενθυμίζεις με κάθε τρόπο.

Υπενθυμίζοντας του ωστόσο, μην ξεχνάς πως του υπενθυμίζεις πως σε κάθε βήμα του σε βρίσκει απέναντι και όχι δίπλα. Σε μια ζωή που συνεχώς προχωράει, είσαι σίγουρος πως θέλεις να διαλέξεις δρόμο χωριστό από αυτόν που το παιδί σου χάραξε; Ή μήπως τελικά οι τύψεις που έχεις ριζώσει στο μυαλό του είναι ικανές να τον κάνουν να κουβαλήσει το βάρος και των δικών σου πράξεων; Η αποξένωση σε κάθε περίπτωση, είτε επιλέξει να σε ακολουθεί είτε επιλέξεις να του κουνάς το δάχτυλο είναι κάτι που αργά ή γρήγορα θα σου χτυπήσει την πόρτα.

Τι πιστεύω πως χρειάζεται

Απόρροια πολλών από των παραπάνω είναι η αποξένωση. Το να καταλήγεις να μεγαλώνεις ένα παιδί που δεν ξέρεις. Που σου μιλάει και δεν ακούς. Σου δείχνει και αποστρέφεται το βλέμμα σου.

Γινόμαστε γονείς και αυτός ο ρόλος απορροφάει τόσο από το χρόνο μας, που μας μπερδεύει. Θέλουμε συνεχώς το κάτι παραπάνω. Το κάτι καλύτερο. Το κάτι διαφορετικό αδιαφορώντας για εκείνο που το παιδί επιθυμεί. Έχουμε στρώσει μια ζωή καρφιτσώνοντας το πρόγραμμα και αλλάζοντας το σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Τι δραστηριότητες θα κάνει.
Αν θα δουλέψει, που, πότε και πως.
Πότε θα είμαστε έτοιμοι να κάνει το επόμενο βήμα.
Που θα μένει και με ποιόν.

Όταν τελικά το ίδιο το παιδί θελήσει να αποφασίσει για κάτι αποφασίζουμε να του γυρίσουμε την πλάτη ή στην καλύτερη να του κουνήσουμε το δάχτυλο. Που δεν έκανε αυτό που του είπαμε, που παράτησε ή διάλεξε κάτι σύμφωνα με το ρυθμό της δικής του ιδιοσυγκρασίας.

Πιστεύουμε πως συνεχώς εκείνα έχουν τη δική μας ανάγκη να μεγαλώσουν, να μάθουν, να ψάξουν. Το πιστεύουμε, ακόμα και αν ξέρουμε πως τελικά αυτή είναι η φυσική τους εξέλιξη. Και όταν αυτή η ανάγκη  χτυπήσει την πόρτα, αποφασίζουμε να την κλείσουμε με ορμή.

Αποξένωση για εμένα είναι


Να φοβάσαι να μιλήσεις για όσα ονειρεύεσαι.
Να μην τολμάς να καθαρίσεις τις λέξεις γιατί ξέρεις πως θα πέσουν στο κενό.
Να μην έχεις τίποτα να πεις λες και οι δρόμοι σας δεν συναντήθηκαν ποτέ.
Να είσαι σίγουρος πριν καν αρθρώσεις λέξη, πως η ανάγκη σου να τους φέρεις κοντά θα σκοντάψει πάλι σε τοίχο.

Να τρέχεις να ξεφύγεις μακριά από όλα όσα έμαθες.
Να γίνεις διαφορετικός σύντροφος, γονιός και φίλος από όσα έβλεπες μέχρι να ανοίξεις τα φτερά σου.
Να φοβάσαι πως αν σε κάτι τελικά τους μοιάσεις, το κενό θα γεμίσει και τη δική σου ζωή πιστεύοντας πως θα γίνεις ξένος μέσα στο ίδιο σου το σώμα.

Είναι η αλήθεια μας αρκετή για να μας αγαπήσει κάποιος; ή μήπως τελικά το ψέμα μας προσφέρει μια μικρή κλωστή ώστε να μας κρατάει δίπλα σε όλα όσα πιστέψαμε κάποτε πως δεν τελειώνουν ποτέ;

Άραγε έρχεται η στιγμή που σταματάμε να είμαστε γονείς και αν τελικά ο ρόλος αυτός είναι που θα μας ενώνει για μια ζωή, είμαστε ικανοί να χτίσουμε μια σχέση σε γερές βάσεις;

Ξέρω πως η αποξένωση αποτελεί ένα ζήτημα που δεν αφορά μονάχα τη σχέση γονιού με παιδί αλλά πολλά περισσότερα. Θεωρώ ωστόσο πως αυτή είναι η βάση για να χτίσουμε οποιαδήποτε άλλη υγιή σχέση. Ίσως πάλι αν η αποκόλληση είναι οριστική, οι ρίζες να μην μας καθορίζουν για πάντα.


Πριν η αποξένωση σου χτυπήσει την πόρτα, θυμήσου πως είναι να μην κατάφερες να γίνεις γονιός, σε μια ζωή που έμεινε μισή.
Ίσως έτσι καταφέρουμε να θυμηθούμε πως είναι το μαζί.

(Visited 105 times, 1 visits today)

17 Comments

  1. Avatar Makis 12 Ιανουαρίου 2021 at 8:26 πμ

    Η ανάλυση σου στο θέμα είναι βαθιά ουσιαστική. Δεν είμαι γονιός αλλά η γονική αποξένωση είναι κάτι που παρατηρώ ολοένα και περισσότερο στις οικογένειες.

    Η αλήθεια είναι πως δεν είναι εύκολο να ακολουθήσεις πάντα το παιδί. Αν όμως το κάνεις τότε θα έχεις κανει ένα βήμα μπροστά. Τα αρχέτυπα της ελληνικής οικογένειας στην κοινωνία έχουν μεγάλα κενά. Όμως θεωρώ πως έχουν αντίστοιχα τόσο γερές βάσεις που λίγο να δουλεύτουν θα αποδώσουν καρπούς.

    Ένα εύγε για το θεμα που έθιξες, με τον τρόπο που το έκανες!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 12 Ιανουαρίου 2021 at 11:42 μμ

      Έχουν τεράστια κενά νομίζω, γεμάτα στερεότυπα, σεξισμό, προκαταλήψεις και ένα σωρό άλλα που δεν νομίζω εύκολα να τελειώσω. Δεν είμαι σίγουρη όπως έγραψα και πριν πως είναι μια μάχη που πάντα κερδίζεται αν θες. Η καθημερινότητα είναι τόσο σκληρή και δύσκολη που καλώς ή κακώς φοβάμαι κάποια πράγματα αν δεν είσαι από την αρχή αληθινός και ευθύς, δύσκολα θα το κατακτήσεις. Και μια τέτοια σχέση για εμένα οφείλει να πατάει στην ειλικρίνεια.

      Σε ευχαριστώ αγαπητέ!

      Reply
  2. Avatar Anna 12 Ιανουαρίου 2021 at 9:58 πμ

    Είναι ένα μεγάλο θέμα το σημερινό που αναλύεις τόσο σωστά κατά τη γνώμη μου.
    Δύσκολη υπόθεση να είσαι σωστός γονιός αλλά και σωστός σε κάθε σχέση σου.
    Γι αυτό πάντα λέω να γνωρίζεις τον εαυτό σου. Ό,τι αλλαγές συμβαίνουν μέσα μας, συμβαίνουν και στους άλλους. Ο γονιός για μένα πρέπει να είναι δίπλα στο παιδί του πάντα. Το μεγαλώνει του δίνει όσα πρέπει για να αποκτήσει βάσεις γερές ώστε όταν έλθει η ώρα του να σταθεί μόνο του στη ζωή, να μπορεί να το κάνει. Και τότε η ζωή είναι δική του υπόθεση με τα λάθος και τα σωστά βήματα. Μου κάνει εντύπωση και εμένα η αποξένωση των μελών μιας οικογένειας και περισσότερο των γονιών με τα παιδιά. Είναι αφύσικο, είναι ενάντια στην πιο δυνατή αγάπη. Αλλά εδώ είναι το θέμα: η αγάπη να είναι αληθινή και όχι εγωιστική.
    Ας τα βρούμε πρώτα με τον εαυτό μας
    Και μετά θα είμαστε εντάξει με την οικογένειά μας.
    Και κάτι τελευταίο: η αγάπη δεν χρειάζεται επιβεβαίωση κάθε μέρα με διάφορους τρόπους. Είναι φανερή με μια καλημέρα ή ένα φιλί.
    Καλημέρα Νικολέτα μου

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 12 Ιανουαρίου 2021 at 11:37 μμ

      Νομίζω είναι το πιο δύσκολο πράγμα να προσπαθείς να είσαι σωστός. Οι ισορροπίες είναι τόσο λεπτές και η καθημερινότητα τόσο δύσκολη που μπορεί να βιώνουμε παρόμοια κατάσταση και ούτε καν να το έχουμε συνειδητοποιήσει νομίζω. Νομίζω πέρα από γνωριμία με τον εαυτό μας, θέλει και ανοιχτή καρδιά ώστε να μπορεί να ακούσει και να καταλάβει τις σιωπές.

      Όσο αφύσικο και να μοιάζει έχω δει ήδη αρκετές φορές ανθρώπους ξένους με εκείνους που τους έφεραν στη ζωή. Και πραγματικά μερικές φορές όντως αναρωτιέμαι αν πάντα θα υπάρχει χρόνος και χώρος να επανορθώσεις.
      Σε ευχαριστώ πολύ Άννα μου !

      Reply
  3. Avatar ainafets 12 Ιανουαρίου 2021 at 10:53 πμ

    Α! Τυχερέ Γιάννη που μεγαλώνεις κοντά σε μια συνειδητή και όλο και σοφότερη μανούλα! 😉

    “Χρειάζεται μεγάλη νοημοσύνη σ’ έναν άντρα και μια γυναίκα για να ξεχάσουν τους εαυτούς τους και να ζήσουν μαζί, χωρίς να παραδοθεί ο ένας στον άλλο, χωρίς να κυριαρχηθεί ο ένας από τον άλλο.
    Οι σχέσεις είναι το πιο δύσκολο πράγμα στη ζωή. Τζ. Κρισναμούρτι- «Γράμματα σε μια νεαρή φίλη».

    Επειδή ξέρω πως μελετάς τον Κρισναμούρτι, διάβασε ξανά ένα από τα γράμματα που έστελνε σε μια νεαρή του φίλη βαθιά πληγωμένη.

    https://ainafetst.wordpress.com/2010/03/27/uncertain/

    Πολλά τα γλυκά και τα ΑΦιλάκια αγάπης! <3

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 12 Ιανουαρίου 2021 at 11:33 μμ

      Ωωωω μακάρι να είναι όντως τυχερός Στεφανία μου, το εύχομαι με όλη μου την καρδιά!
      Ναι, θα το μελετήσω ξανά σαφώς. Σε ευχαριστώ για το μοίρασμα !
      Γλυκά φιλιά!

      Reply
  4. Avatar Butterfly 12 Ιανουαρίου 2021 at 2:51 μμ

    Εξαιρετικό Νικολέτα! Γεμάτο γονιμους προβληματισμους!

    Reply
  5. Avatar ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 12 Ιανουαρίου 2021 at 7:01 μμ

    Οι τοίχοι που χτίζουμε γύρω μας. Πολλές φορές ανάμεσα και στα αγαπημένα μας πρόσωπα. Στον οικογενειακό μας μικρόκοσμο.
    Αναμετρώ τις αιτίες και παρατηρήσεις που αναφέρεις Νικολέτα και τις βρίσκω σωστές. Δεν μπορώ να διαφωνήσω.
    Μόνο να πω πόσο δύσκολο και επώδυνο είναι αυτό μερικές φορές. Μια κατάσταση από την οποία οφείλουμε να προσπαθήσουμε να βγούμε.
    Καλησπέρα αγαπητή μου φίλη με τα θέματά σου πάντα να έχουν σημαντικά πράγματα να πουν.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 12 Ιανουαρίου 2021 at 11:26 μμ

      Είναι σίγουρα επώδυνο. Και μόνο αν σκεφτείς πως αυτή η αποκόλληση για την οποία μιλάμε είναι από τις ίδιες μας τις ρίζες, δεν γίνεται αλλιώς.
      Νομίζω θέλει τρομερή προσπάθεια για να αντισταθμίσεις τις καταστάσεις και να καταφέρεις να βγεις από μια τέτοια κατάσταση. Θέλει κυρίως ειλικρίνεια και νομίζω είναι από τα πιο δύσκολα που μπορείς να ελπίζεις για μια σχέση.
      Την καλησπέρα μου, σε ευχαριστώ Γιάννη!

      Reply
  6. Avatar Marina Tsardakli 12 Ιανουαρίου 2021 at 8:09 μμ

    Για εμένα τα πάντα ξεκινούν από το άτομο.
    Αν το άτομο δεν είναι σωστά διαμορφωμένο, καμιά σχέση δε μπορεί να ευδοκιμήσει.
    Πιστεύω ότι οι ρίζες είναι πολύ σημαντικές.
    Και συχνά ανεκτίμητες.
    Αν όμως νιώθουμε ότι δε μας ωφελούν, αλλά είναι τοξικές (το έχουμε δει πολλές φορές) ότι είναι “σάπιες”, τότε δε πρέπει να μας καθορίζουν.
    Πολύ ωραίο το σημερινό σου θέμα!
    Σε φιλώ Νικολέτα μου!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 12 Ιανουαρίου 2021 at 11:18 μμ

      Δεν είμαι σίγουρη αν είναι στο άτομο ή αν οφείλετε στο ότι το κάθε άτομο κάποια στιγμή αφήνεται στην καθημερινότητα.
      Η καθημερινότητα είναι νομίζω το πιο σκληρό πράγμα που έχεις να αντιμετωπίσεις και αν δεν είσαι προετοιμασμένος, αργά ή γρήγορα θα σε παρασσύρει.
      Σε ευχαριστώ γλυκιά μου!
      γλυκό φιλί!

      Reply
  7. Avatar KIKH KONSTANTINOU 13 Ιανουαρίου 2021 at 10:47 πμ

    Καλή αρχή αγάπη μου!
    Υπεροχο τα μπλοκ σου!
    Μας έλειψες!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 13 Ιανουαρίου 2021 at 11:29 μμ

      Καλή αρχή και καλύτερη συνέχεια, για να δούμε!

      Κι εμένα μου λείψατε, πάντα μου λείπετε!

      Reply
  8. Pingback: Φάλτσα νότα - mindslab.gr

  9. Pingback: Ζωή μισή, η ιστορία μιας μάνας που αναγκάστηκε να κοπεί - mindslab.gr

  10. Pingback: Στερεότυπα και παιδιά, ξύπνα το παιδί μέσα σου - mindslab.gr

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *