Απουσία. Μαυσωλεία θαμπών αναμνήσεων

Απουσία και θάνατος είναι το ίδιο, μόνο που στο θάνατο δεν υπάρχει πόνος.

Θεόδωρος Ρούζβελτ

Λείπω
Λείπεις
Λύπη

Οικόσιτο ρήμα.
Το είχε δέσει η μάνα
μ’ ένα λουρί από το πόδι μου
για να μου κάνει συντροφιά όταν εκείνη
λύπη.
Ξέρω καλά τους χρόνους του και τις συνήθειες του.
Καμιά φορά,
στο τρίτο πρόσωπο βγάζει τη μάσκα
και απλώνεται
με ήττα.
(Εκτός κι αν κάτι
δεν έμαθα καλά.
Από παιδί.)

Ανατροφή, Αντιγόνη Βουτσινά


Η απουσία ένα αόρατο θεριό.

Τρώει από σένα μέχρι που γίνεται ένα με ‘σένα. Τρώει από ‘σένα μέχρι που γίνεται εσύ. Γαντζώνεται πάνω σου, γεμίζει σημάδια το κορμί σου. Σε περικυκλώνει, σε εγκλωβίζει, σε εξουσιάζει. Εσύ με εσένα, εσύ χωρίς εσένα.

Κλείνεις τα μάτια και είναι ακόμα εκεί.

Η πιο ισχυρή παρουσία, η απουσία. Άλλοτε μικρή, άλλοτε μεγάλη, άλλοτε δική σου, άλλοτε ξένη. Πάντα εκεί και πάντα μαζί σου.

Μια ζωή γεμάτη σχέσεις και απουσία. Σχέσεις γεμάτες οικειότητα, σχέσεις από συμφέρον, σχέσεις με ασφάλεια, σχέσεις πνιγμένες σε ανασφάλεια, σχέσεις για σεξ, σχέσεις ασφυκτικά κενές. Σχέσεις που τρίβονται και τρίβουν την ψυχή σου.

Φθείρεις και φθείρεσαι.

Γεμίζεις τα κενά, τα φουσκώνεις, τα καλύπτεις, τα μπαλώνεις, τα κοιτάς.

Είναι ακόμα εκεί, παίρνει σχήματα καινούρια, προσαρμόζεται με πείσμα μέσα σου.

Τη γεμίζεις με φαγητό, σεξ, δουλειά, φίλους, γνωστούς, άγνωστους, κραυγές, απόγνωση, ποτό και όλο ζητάει. Ρουφάει τον αέρα σου, ξεδιψάει το νερό σου, ξαναγεννιέται από το αίμα σου. Σ’ αφήνει ανήμπορο κι αυτή ακόμα να χορτάσει. Μια σχέση γνήσια, πρωτόγονη, σκληρή.

Μια ζωή κοιτάς.

Βλέμματα απουσίας, θολά, ξεθωριασμένα, κενά. Ζευγάρια μάτια πάνω σου που δεν σε βλέπουν. Ακολουθούν διαδρομές ακανόνιστες, πορείες μυστικές και ξεχασμένες. Αντικρίζεις στον καθρέφτη τα ίδια μάτια που χρόνια τώρα σε κοιτάζουν, μα κάτι λείπει. Πάντα κάτι λείπει. Πλησιάζεις και όσο πλησιάζεις απομακρύνονται. Συνεχίζεις να κοιτάς, τότε ματώνουν. Δεν σταματάς, μάτια ξεχύνονται στον χώρο.

Μοιάζεις κουφάρι σε απεξάρτηση απ’ τη ζωή ή χάθηκες σ’ αυτή. Είσαι εκεί; Δεν ήσουν ποτέ. Ακροβατείς σε γραμμές. Φωτιά και νερό, κάθε στραβοπάτημα έτοιμο να σε πνίξει. Όσους δράκους και αν σκοτώσεις η απουσία δεν θα μπει ποτέ σε κλουβί. Στέκεται όρθια, καρφώνει τα πόδια στο κενό και μεγαλώνει. Πλάθει κόσμους για ‘σένα, μόνο με ‘σένα.

Έγινε ο πόνος δρόμος, ο δρόμος στενό, το στενό αδιέξοδο. Σιχάθηκες να φοβάσαι, τσακίστηκες να λυπάσαι. Χωρίς ελλείψεις, γεμάτα κενά.

Δεν κοιμάσαι. Μόνο υπάρχεις. Ξερνάς ζωές που δεν είδες, αγγίζεις σιωπές, γλύφεις ελπίδα, βλέπεις στο μαύρο, μυρίζεις μοναξιά, ανασαίνεις φωνές. Δεν υπάρχεις. Έχεις κοιμηθεί.

Χρειάζεσαι ουρανό, χρειάζεσαι οξυγόνο, χρειάζεσαι διαφυγή, χρειάζεσαι χρόνο. Έχεις απουσία.

Έχεις απουσία;

Κανένας δεν σκάει από τη μήτρα αληθινά μόνος. Εξ ορισμού ο άνθρωπος έχει ανάγκη από επαφή, επαφή που τον ορίζει περισσότερο ίσως και από τον ίδιο του τον εαυτό. Όχι από τα πρόσωπα τόσο όσο από την ιδέα της παρουσίας. Η ιδέα της παρουσίας είναι πολλές φορές πιο σημαντική από την ίδια την παρουσία. Αρκεί να το πιστέψεις για να το αισθανθείς;

Η απουσία δεν είναι έλλειψη παρουσίας. Δεν είναι η μοναξιά όπως συνήθως την βιώνεις, είναι η ολοκληρωτική απομόνωση σε έναν κόσμο ρημαγμένο, ερειπωμένο και όλον δικό σου.

Δεν θέλεις να μιλήσεις άλλο γιατί δεν ξέρεις τι να πεις. Δεν αντέχεις να είσαι γύρω από άλλους ξανά γιατί δεν ξέρεις πως να είσαι.

Η απουσία δεν γιατρεύεται, γίνεται φάντασμα και σε στοιχειώνει.

Κλείνεις τα μάτια και είναι ακόμα εκεί. Γιατί είναι ακόμα εκεί; Γιατί δεν την αφήνεις να φύγει; Φοβάσαι που δεν την αφήνεις. Μπήγεις τα νύχια σου βαθιά να την ξεριζώσεις, να την ελέγξεις, να την κρύψεις, να κομματιάσεις τον χρόνο, να τσαλακώσεις τις σκέψεις. Μόλις παίρνεις ανάσα, γεμίζει ξανά. Είναι ακόμα εδώ. Εκεί και εδώ. Μέσα και έξω. Μπροστά και πίσω.

Η παρουσία μοιάζει με άνοιξη που δεν θα ‘ρθει ξανά. Που αν έρθει μπορεί να μην είσαι εκεί. Αν δεν είσαι εκεί μπορεί να μην είσαι πουθενά.

Θεατής στην ίδια σου την πτώση.

Ο κόσμος γύρω ένα ψηφιδωτό γεμάτο υφές, με πράγματα δικά σου, ανθρώπους που κάτι σου θυμίζουν, εμπειρίες που κάτι ψιθυρίζουν. Κι εσύ, εκεί. Στο ενδιάμεσο. Αντί να πνιγείς στο χρώμα, το κομματιάζεις. Μαζί, κομματιάζεις και ότι έχει απομείνει από ‘σένα.

Αγνοείς πως η απουσία δεν είναι μόνο δική σου, είναι η απουσία όσων θα έπρεπε να είναι εκεί.

Όμως πονάς, αυτό αρκεί.

Είσαι ακόμα εκεί. Μακριά, όμως εκεί.


Φωτογραφία Αναστασία Νικολάου <3

*Ο τίτλος είναι από ποίημα του Χιόνη.

(Visited 241 times, 1 visits today)

15 Comments

  1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 11 Απριλίου 2021 at 11:10 μμ

    Ναι, η απουσία είναι πάρα πολύ μεγάλο θέμα. Πάρα πολύ ιδιαίτερο βίωμα και θα ακολουθήσω τις σκέψεις σου Νικολέτα μου.
    Γιατί η απουσία ορίζει και τη λύπη για τη συνέχεια. Και την απουσία θα την παντρέψω και με την απώλεια. Θεωρώ ότι πάνε μαζί. Γιατί κάτι χαμένο σου λείπει. Συνεπώς συναντιούνται στην επίδρασή τους στη ζωή.
    Καταλαβαίνω και νιώθω αυτό που βγαίνει από τη ψυχή σου μέσα από τα λόγια σου για αυτό το θέμα καλή μου. Ειλικρινά.
    Να στείλω τις ευχές μου για όμορφη βδομάδα.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 19 Απριλίου 2021 at 11:40 μμ

      Πάνε μαζί, η απουσία κρύβει μέσα της απώλεια.
      Όχι απαραίτητα κάποιου αλλά πολλών πραγμάτων.
      Σε ευχαριστώ από καρδιάς!

      Reply
  2. Anna 11 Απριλίου 2021 at 11:31 μμ

    Απουσία!! Και την ξετύλιξες, την μάδησες και την άπλωσες μπροστά μας. Ναι απουσία πολλών θεμάτών στη ζωή. Που σε κάνουν και κινείσαι χωρίς συνείδηση, σαν ρομπότ, που ταλαντεύεσαι πιστεύοντας ότι ζεις σαν εκκρεμές, που ουσιαστικά επιβιώνεις χωρίς να ζεις πραγματικά, που τρως χωρίς να γεύεσαι, που πίνεις χωρίς να ξεδιψάς. Χάσαμε πολλά μα κυρίως χάσαμε τη δυνατότητα να ξεγελάμε τις απουσίες.
    Δυνατό θέμα Νικολέτα μου με ταρακούνησες πολύ
    Ας γαντζωθούμε λέω από τις λιγοστές παρουσίες που δεν μπορεί υπάρχουν. Αρκεί να τις δούμε
    Τα φιλιά μου

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 19 Απριλίου 2021 at 11:39 μμ

      Σίγουρα υπάρχουν. Σίγουρα κάποιες είναι αρκετές για να μας κάνουν να λαχταρήσουμε ξανά.
      Σημαντικό σε όλο αυτό νομίζω είναι να μάθουμε να κοιτάμε στα σωστά σημεία.
      Γιατί πάντα ξέρουμε αλλά δυστυχώς μαθαίνουμε να βολευόμαστε για λάθος λόγους.

      Σε φιλώ Άννα μου και σε ευχαριστώ!

      Reply
  3. My little stories 12 Απριλίου 2021 at 8:42 πμ

    Απουσία ένα θέμα που πονάει πραγματικά. Και το ξετύλιξες και έθιξες πολύ μαγευτικά.
    Μπράβο

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 19 Απριλίου 2021 at 11:36 μμ

      Σε ευχαριστώ ειλικρινά Γιώργο.
      Πονάει, πονάει κυρίως η δική μας απουσία όταν εμφανίζεται.
      Να σαι καλά!

      Reply
  4. κικη κωνσταντινου 12 Απριλίου 2021 at 9:23 πμ

    γροθιά στο στομάχι η ανάρτησή σου αλλά πραγματικά το είχα ανάγκη.
    η απουσια, ειναι δυσβατη… και πονάει
    συμφωνω απολυτα στη τοποθέτησή σου!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 19 Απριλίου 2021 at 11:35 μμ

      Η χειρότερη απουσία είναι εκείνη που έχει τη μεγαλύτερη παρουσία μέσα σου.
      Είναι δύσκολη, σίγουρα δύσβατη.
      Είναι πολλά.

      Reply
  5. Marina Tsardakli 12 Απριλίου 2021 at 11:23 πμ

    Πολύ έντονα συναισθηματικά δοσμένη η ανάρτηση σου Νικολέτα μου.
    Λογικό βέβαια.
    Δε μπορεί κάποιος να νιώσει “λίγο” την απουσία.
    Δυστυχώς η απουσία είναι βαριά. Αβίαστα παίρνει το βάρος της.
    Δεν νομίζω πως όπως λένε ο χρόνος είναι γιατρός και περνώντας συνέρχεσαι. Απλά με τον καιρό ξεθωριάζει ο πόνος της και συνηθίζεις το βάρος.
    Μα είναι πάντα εκεί, να σου υπενθυμίζει την παρουσία της (!).
    Σου στέλνω ένα γλυκό φιλί!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 19 Απριλίου 2021 at 11:30 μμ

      Συνηθίζεις το βάρος, το δικό σου, της απουσίας, την απώλεια σου και μαζί κάθε απώλεια που έχεις αφήσει να αγγίξει τη ψυχή σου.
      Ειρωνεία όμως που την έχει πόσο κυρίαρχη στον χώρο μπορεί να είναι η απουσία.
      Μαρίνα μου σε ευχαριστώ!

      Reply
  6. ainafets 12 Απριλίου 2021 at 12:44 μμ

    Ερώτημα που δεν χρειάζεται να απαντηθεί μόνο να βιωθεί:
    Αν για μια στιγμούλα είσαι ψυχή και σώμα στο “εδώ και τώρα” και για παρακολουθήσεις την αναπνοή σου, όσο μπορείς, θα απουσιάζεις;
    Από τι απουσιάζεις;

    Καλή παρουσία στη Ζωή με πολλά πολλά ΑΦιλάκια αγάπης!

    Reply
  7. ainafets 13 Απριλίου 2021 at 9:42 πμ

    Διόρθωση: Αν παρακολουθείς την αναπνοή σου πχ απουσιάζεις;
    Αν είσαι στο εδώ και τώρα και διαβάζεις το σχόλιο, απουσιάζεις;
    Άρα όταν απουσιάζεις, δεν ζεις!!!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 19 Απριλίου 2021 at 11:28 μμ

      Δεν ξέρω Στεφανία μου δεν αισθάνομαι τα πράγματα τόσο απόλυτα και ορθολογικά όσο φαίνονται να είναι.
      Μπορεί να είσαι εδώ αλλά και πουθενά συγχρόνως. Έτσι νιώθω.
      Σαφώς όλο αυτό έχει να κάνει και με το πως σταθμίζεις τα πράγματα και που κοιτάς,
      νομίζω είναι βασικό για να διατηρήσεις την παρουσία σου.

      Γλυκό φιλί!

      Reply
  8. Μαρία Κανελλάκη 16 Απριλίου 2021 at 3:49 μμ

    Την έχεις δουλέψει καλά, όπως φαίνεται. Είτε με τη βοήθεια ειδικών, είτε με ίδια μέσα, οφείλουμε να την κάνουμε φίλη μας, γιατί μαζί της θα πορευόμαστε ισοβίως.
    Την καλησπέρα μου Νικολέτα μου!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 19 Απριλίου 2021 at 11:26 μμ

      Ναι κι εγώ πιστεύω απαξ και μπεις μέσα στον κύκλο ο κύκλος σε ρουφάει.
      Θέλει χρόνο και προσπάθεια να συμφιλιωθείς με τους δαίμονες που σε τυλίγουν.
      Καλησπέρα Μαρία μου, σε ευχαριστώ!

      Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *