Τι είναι η δυσθυμία

Πριν ξεκινήσω φαντάζομαι θα πρέπει να μοιραστώ μαζί σας πως ο λόγος που γράφω αυτό το κείμενο είναι γιατί η ίδια έχω δυσθυμία και είναι κάτι που θα ήθελα να το επικοινωνήσω αφενός γιατί όλοι σχεδόν πάσχουμε από μια διαταραχή, αφετέρου ίσως εξυπηρετήσει κάποιον με οποιονδήποτε τρόπο. Σκοπός δεν είναι ούτε να με λυπηθεί κάποιος αλλά ούτε να τιμωρήσω με κάποιον τρόπο τον εαυτό μου. Είμαι αυτή που είμαι και απλά είμαι.

Για όσους δεν έχουν καμία ιδέα, σύμφωνα με τη wiki ως δυσθυμία ορίζεται :

Η λέξη δυσθυμία προέρχεται από την αρχαιοελληνική λέξη θυμός που θα πει ψυχή και το πρόθεμα δυσ- που έχει αρνητική σημασία. Στην κυριολεξία σημαίνει κακόθυμος. Στη νέα ελληνική χρησιμοποιείται: α) ως συνώνυμο της λέξης κακόκεφος και β) ως ψυχιατρική έννοια για να δηλώσει έναν τύπο κλινικής κατάθλιψης. Η δυσθυμία ως ψυχιατρικός όρος αναπτύχθηκε τα τελευταία χρόνια και περιλαμβάνεται στις καταθλιπτικές διαταραχές όπως η μείζων κατάθλιψη και η μανιοκατάθλιψη. Χαρακτηριστικά της δυσθυμίας είναι τα λιγότερο επώδυνα αλλά χρόνια συμπτώματα κατάθλιψης. Σε αντίθεση με τη μείζονα κατάθλιψη το άτομο δεν έχει τόσο έντονα μειωμένη λειτουργικότητα ενώ τα συμπτώματα είναι πιο ήπια. Παρόλα αυτά το γεγονός ότι τα συμπτώματα εκτείνονται στο χρόνο καθιστά τη δυσθυμία ως μια σοβαρή διαταραχή χρόνιας φύσης.

Πώς ξεκίνησε για εμένα η δυσθυμία

Δεν έχω ιδέα πότε ακριβώς πάτησα τον διακόπτη και τα πράγματα άλλαξαν. Αν θέλω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου είναι στιγμές που αισθάνομαι πως γεννήθηκα με αυτή τη διαταραχή. Όσο πίσω και αν τρέξω πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Σε μια μόνιμη κατάσταση όπου τα συμπτώματα της κατάθλιψης γρατζουνούσαν την πόρτα μου. Αν μπορώ κάπως να το οριοθετήσω νομίζω το πρώτο μεγάλο χτύπημα για εμένα φτάνει στα παιδικά μου χρόνια όπου ο τότε δάσκαλος με είχε στιγματίσει και απομονώσει από την υπόλοιπη ομάδα γιατί απλώς έγραφα με το αριστερό. Γύρω λοιπόν στην τρίτη δημοτικού ήταν που αισθάνθηκα για πρώτη φορά να αλλάζει η ρώτα της ιστορίας.

Σαφώς και δεν μιλάμε για μια μόνιμη κατάσταση, δεν σημαίνει πως έπεσα και έκτοτε δεν σηκώθηκα ξανά. Απλά στο μυαλό μου όλο αυτό λειτουργεί συσσωρευτικά. Όλα από κάπου ξεκινάνε και με κάποιον τρόπο διανθίζονται στο μυαλό μας ώστε να μας οδηγήσουν σε μια αδιέξοδη κατάσταση. Έτσι λοιπόν κι εγώ με τον δικό μου τρόπο από εκείνη τη στιγμή άρχισα να χτίζω άμυνες που όλο και περισσότερο με οδηγούσαν σε αυτό που σήμερα κυριαρχεί στον ψυχισμό μου. Άλλωστε ας μην ξεχνάμε πως μιλάμε απλά για ένα παιδί, δεν είναι πως ξεκίνησε ακριβώς τότε απλά δόθηκαν ίσως τα πρώτα ερεθίσματα. Με τα χρόνια όλο αυτό μέσα μου ανεξάρτητα από το περιβάλλον, αισθάνομαι πως άρχισε να αλλάζει μορφές και να με σπρώχνει όλο και περισσότερο σε αυτό που σήμερα κατέχω.

Συμπτώματα της δυσθυμίας

Για να χαρακτηριστεί ένας άνθρωπος ότι πάσχει από δυσθυμία θα πρέπει να έχει τουλάχιστον τρία από τα συνολικά έξι συμπτώματα.

1. Μειωμένη όρεξη ή υπερφαγία
Νομίζω έχω περάσει και από τις δυο καταστάσεις ανάλογα τον περιβάλλοντα χώρο στον οποίο κινούμουν.

2. Αϋπνία ή υπερβολικός ύπνος
Πιστεύω δεν χρειάζεται να περιγράψω την κατάσταση μου μιας και οι περισσότεροι γνωρίζουν πως ακροβατώ και στα δυο.

3. Χαμηλά επίπεδα ενέργειας ή επίμονη κινητικότητα
Το πρώτο με διαφορά με στιγματίζει.

4. Χαμηλά επίπεδα αυτοεκτίμησης
Να και κάτι που δεν αισθάνομαι.

5. Έλλειψη συγκέντρωσης ή αναποφασιστικότητας
Το όνομα μου πρέπει να γραφτεί στα λεξικά με μεγάλα γράμματα ειδικά στο θέμα της αναποφασιστικότητας.

6. Αίσθημα απελπισίας
Φτάσαμε στο δεύτερο, πάντα υπάρχει μια χαραμάδα.

Πως βιώνω τη διαταραχή

Καταρχήν θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι. Όσοι λίγο με γνωρίζουν θα πουν εύκολα, μα ναι, ήταν ολοφάνερο η τύπισσα δεν την παλεύει τη ζωή της. Τα πράγματα είναι όμως λίγο διαφορετικά. Έχω δυσθυμία, αυτό είναι ξεκάθαρο σε εμένα, μπορεί να έχω κι άλλα πολλά αλλά ποιος νοιάζεται, αυτό ξέρουμε μέχρι τώρα. Ωστόσο συγχρόνως, είμαι και ένας άνθρωπος που χρειάζεται χρόνο και λειτουργεί μεταξύ κοινωνικότητας και αντικοινωνικότητας. Γενικά πρόσφατα ανακάλυψα πως το δίπολο είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο στη ζωή μου με σάρκα και οστά. Θα πεις δεν το ήξερα, το ήξερα αλλά είναι λίγο διαφορετική η στιγμή της συνειδητοποίησης. Κλείνει η παρένθεση.

Δεν είμαι ακριβώς αυτό που φαίνομαι. Κανένας δεν είναι απλά μερικοί φροντίζουν να το κάνουν ακόμα πιο περίπλοκο στη ζωή τους. Θα γελάσω, θα πω βλακείες, θα χορέψω, θα κάνω ότι κάνει και κάποιος που το κάνει και το επικοινωνεί πιο εύκολα από μένα. Απλά όχι με την ίδια ένταση, διάρκεια ή αμεσότητα.

Εκείνο που προσωπικά με εξαντλεί είναι το αίσθημα του ανικανοποίητου που βιώνω πολύ έντονα εξαιτίας του τρόπου που έχω μάθει να αντιμετωπίζω τα πράγματα. Δεν αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο να απολαύσει γιατί αισθάνομαι πως τίποτα δεν μου είναι αρκετό. Αυτό συμβαίνει σε πολλούς, μα πίστεψε με όταν γίνεται κάτω από μια σκεπή που καλώς ή κακώς αγγίζει τα όρια της κατάθλιψης είναι βασανιστικό. Γιατί εκεί που εσύ θα πεις δε βαριέσαι θα βγω μια βόλτα εγώ το έχω πάρει και το έχω σπάσει σε χίλια δυο κομμάτια και τα μπήγω διάσπαρτα στο κορμί μου ώστε να μην μπορεί να βγει από το αδιέξοδο να αποφασίσει ακόμα και για κάτι τόσο απλό όσο είναι λίγο οξυγόνο.

Διάγνωση της δυσθυμίας

Η διάγνωση σχετικά με τη δυσθυμία δεν πάει καιρός που έχει γίνει. Όταν έγινε ξεκίνησα κάποια αγωγή με καταστροφικά ωστόσο αποτελέσματα. Τίποτα δεν άλλαξε, με κανέναν τρόπο δεν ταρακουνήθηκα και έτσι έφτασα και στο σημείο να τη διακόψω. Αντικειμενικά για να ξεφύγεις από αυτό το φαύλο κύκλο χρειάζεται κάποια αγωγή ωστόσο ακόμα και μέχρι την ώρα που γράφω αυτή δεν κυλάει στις φλέβες μου.

Προσπαθώ τις τελευταίες εβδομάδες με ψυχοθεραπεία όχι να αντιμετωπίσω αυτό καθ’ αυτό το θέμα αλλά να αγκαλιάσω τον εαυτό μου και να τον γνωρίσω με τρόπους που δεν ήξερα ότι μπορώ και αυτό για εμένα είναι σημαντικό. Θα μου πεις αυτά παίρνουν χρόνο, και συμφωνώ. Όμως πρέπει να υπάρξει μια αφετηρία.

Με αγαπώ;

Δεν με μισώ σίγουρα. Με εκτιμώ ακόμα περισσότερο. Με αγαπώ υπό προϋποθέσεις πράγμα που με κάνει συχνά αυτοκαταστροφική όχι με τρόπο χωρίς γυρισμό αλλά σίγουρα με τρόπο που πληγώνει. Μιλάμε για μια διαταραχή διάθεσης όποτε το αίσθημα της απόσυρσης είναι κυρίαρχο στα περισσότερα κομμάτια του εαυτού μου.

Εκείνο που εγώ έχω καταλάβει και θεωρώ πως κάνει τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστό είναι πως η στάση μας στον περιβάλλοντα χώρο, στην επαφή και γενικότερα σε πράγματα που δεν έχουν απόλυτη ταύτιση με τον ψυχισμό μας, εντείνουν ή μειώνουν τα συμπτώματα της δυσθυμίας ή οποιασδήποτε διαταραχής. Δηλαδή δεν ξέρω που ξεκινάει το πρόβλημα ακριβώς και που εγώ φτάνω στο σημείο να το ξεχειλώνω. Ξέρω πως υπάρχει, με επηρεάζει πολυπαραγοντικά, ωστόσο είναι ένα σημείο που ενεργώ επειδή έτσι έχω μάθει και εξυπηρετεί κάποια άλλη ανάγκη του εαυτού μου και ένα άλλο που ενεργώ επειδή η δυσθυμία δεν με αφήνει να λειτουργήσω διαφορετικά. Αυτό ακριβώς το κομμάτι είναι που νομίζω κάνει και κάθε άνθρωπο να βιώνει τη δική του ίσως διαταραχή διαφορετικά.

Τι κάνω γι’ αυτό

Όχι πολλά ή πολλά περισσότερα από όσα αντέχω. Γενικά ως άνθρωπος λειτουργώ λίγο με την τακτική καρότο και μαστίγιο. Ακόμα και η παρουσία μου εδώ είναι ένας τρόπος να δηλώσω στον εαυτό μου πως δεν τον έχω παρατήσει. Οτιδήποτε γύρω από αυτά που ξέρω πως μου δίνουν κάποια χαρά ακόμα και αν δεν μπορώ τόσο άμεσα να την βιώσω είναι ένας τρόπος να με ανασύρω από τις στάχτες. Προσπαθώ περισσότερο απ’ όλα, έστω σε αυτό το μικρό κομμάτι που μπορώ, εκείνο το δευτερόλεπτο που είναι να αποφασίσω αν θα σηκωθώ ή αν θα χαθώ γι’ ακόμη μια φορά, να σηκωθώ. Να κάνω πράξη τη μόνιμη απραξία μου. Δεν το ευχαριστιέμαι πάντα αν αυτό ρωτάς, πολλές φορές δεν βρίσκω καν το νόημα, όμως πια, περισσότερο με ανησυχεί να το διαιωνίσω παρά να το αντιμετωπίσω.

Φοβάμαι την οκνηρία, σιχαίνομαι τη στασιμότητα, αφήνομαι στο χάσιμο, τρέμω να χαθώ. Υπήρξα μεγάλη περίοδο χαμένη, ίσως πάντα με κάποιον τρόπο να είμαι, όμως καλώς ή κακώς η ζωή είναι για τους τολμηρούς κι εγώ θέλω να τολμήσω να με βρω. Όχι να αλλάξω, δεν με απασχολεί, ίσως και με βολεύει, αλλά είναι διαφορετικά όταν κοιτάς το δάσος και διαφορετικά όταν εστιάζεις στο δέντρο. Κι εγώ θέλω να ζω για τη μεγάλη εικόνα.

υ.γ. Το παρόν κείμενο σχετικά με τη δυσθυμία ουδεμία σχέση δεν έχει με το να διδάξει, να εξηγήσει ή να κατευθύνει οποιονδήποτε βιώνει κάποια διαταραχή, πρόκειται για προσωπική εκτίμηση και εμπειρία η οποία ίσως να μην ανταποκρίνεται και απόλυτα στην πραγματική φύση του προβλήματος.

(Visited 246 times, 1 visits today)

17 Comments

  1. Anna 23 Απριλίου 2021 at 10:46 μμ

    Δεν το ήξερα. Το καλό είναι που έχεις ζητήσει βοήθεια από ειδικό. Η ψυχοθεραπεία πιστεύω θα σε κάνει να σε αγαπήσεις και αυτό είναι σημαντικό.
    Σ’ευχαριστούμε που μας κάνεις κοινωνούς ενός θέματος που σε απασχολεί και δεν ήξερα τίποτε.
    Θέλει θάρρος και τόλμη και τσαγανό για να το κάνεις και όταν τα διαθέτεις αυτά όλα θα πάνε καλά.
    Το εύχομαι να βρεις το βηματισμό σου μέσα από την καρδιά μου
    Γιατί εγώ σε έχω κρίνει ως αξιόλογο άτομο. Ενδιαφέρουσα ύπαρξη και σίγουρα καλλιεργημένη και προβληματισμένη.
    Σε φιλώ

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 26 Απριλίου 2021 at 11:29 μμ

      Η ψυχοθεραπεία σίγουρα θα με βοηθήσει να με αναγνωρίσω και σε άλλα κομμάτια και με διαφορετικούς τρόπους και αυτό μόνο θεμιτό μπορεί να είναι.
      Νομίζω πως ανά περιόδους οι περισσότεροι εμπίπτουν σε κάποια μορφή κατάθλιψης. Το ότι αναγνωρίζω τον εαυτό μου μέσα σε αυτή τη κατάσταση η αλήθεια είναι
      πως δεν νιώθω να με μειώνει κάπου απλώς είναι εκείνες οι στιγμές που νιώθω να χάνομαι περισσότερο από όσο με βρίσκω.
      Και αυτή η διαχείριση είναι που θέλω να πετύχω μέσα από όλη αυτή τη κατανόηση!
      Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, χαίρομαι για τα όσα σκέφτεσαι για εμένα, με τιμάνε!
      Σε φιλώ γλυκά!!

      Reply
  2. Giannis Pit 24 Απριλίου 2021 at 12:19 πμ

    Κατ’ αρχήν, Νικολέτα, να σταθώ με απόλυτο σεβασμό στο άνοιγμα της ψυχής σου απέναντι σε ένα δύσκολο βίωμα, επώδυνο και βασανιστικό, το οποίο συνήθως οι άνθρωποι φροντίζουν να κρύψουν παρά να κοινοποιήσουν.
    Αυτό νομίζω σε τιμάει σαν άνθρωπο και δίνει τη δυνατότητα και να σε γνωρίσει κάποιος καλύτερα αλλά το κυριότερο, να δώσεις τα φώτα και την ευκαιρία στον κύκλο σου να μιλήσουμε για αυτό και να ψαχτούμε για αυτό.
    Στις αναλυτικές σου περιγραφές, στάθηκα πάρα πολύ σοβαρά. Με ενδιαφέρει άμεσα το ζήτημα γιατί θεωρώ ότι εμπίπτω στο 100% σε πολλές από αυτές τις κατηγορίες. Δεν ξέρω αν υπάρχει “επίσημη βούλα” για το αν κάποιος πάσχει από δυσθυμία γιατί συνήθως οι διστρεβλώσεις της ψυχής δεν έχουν αυστηρή διάγνωση και κανονικότητα για να δοθεί ορισμός. Π.χ. στη γρίππη, βρίσκεις το μικρόβιο. Εδώ τι να βρεις; Συνεπώς κάνεις προσεγγίσεις.
    Επίσης νιώθω ότι δεν υπάρχει ή δεν μπορεί να υπάρξει χημική θεραπεία για αυτές τις “ασθένειες”. Δεν νομίζω ότι η λήψη φαρμάκων μπορεί να βοηθήσει κάποιον να βελτιώσει την …αυτοεκτίμησή του.
    Αυτές οι διαστρεβλώσεις αφορούν την ψυχή μας, τα βιώματά μας, τις δεσμεύσεις μας, τους φόβους μας. Συνεπώς αφορούν τον τρόπο που σκεφτόμαστε.
    Και , εκεί σε θέλω…..

    Νικολέτα μου, έχω πει για σένα πολλές φορές πράγματα όσο αφορά το πως σε βλέπουμε εμείς οι φίλοι και γνωστοί σου. Από εκεί και πέρα είναι σε σένα το “μπαλάκι” να τα απολαύσεις, να τα ζήσεις, να τα αποδεχτείς.
    Την καλησπέρα μου.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 26 Απριλίου 2021 at 11:24 μμ

      Είναι σημαντικό για εμένα να μοιράζομαι τον εαυτό μου όπως είναι, πάντα ήταν νομίζω.
      Είναι κάτι υποκειμενικό, οι περισσότεροι κατά περιόδους εμπίπτουν σε κάποια μορφή κατάθλιψης νομίζω άλλωστε γι αυτό
      και το να αναγνωρίσεις τα σημάδια και να νιώσεις τη διαφορά δεν είναι κάτι εύκολο πιστεύω.
      Σε ευχαριστώ ειλικρινά, πάντα!

      Reply
      1. Giannis Pit 27 Απριλίου 2021 at 3:00 μμ

        Εύχομαι πάντα Νικολέτα μου να νιώθεις όσο το δυνατόν καλύτερα κορίτσι μου από καρδιάς.

        Reply
  3. Mylittlestories 24 Απριλίου 2021 at 7:06 πμ

    Νικολέτα σ’ευχαριστούμε για την δύσκολη κατάθεση ψυχής.
    Όπως είπες λίγο ή πολύ όλοι πάσχουμε από κάποιο είδος διαταραχής. Το θέμα είναι πως μπορεί να το διαχειριστεί ο καθένας και οι γύρω του φυσικά.
    Καλημέρα Νικολέτα, καλή συνέχεια

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 26 Απριλίου 2021 at 11:21 μμ

      Εγώ σε ευχαριστώ Γιώργο που στάθηκες!
      Όπως είπες το θέμα είναι η διαχείριση και η κατανόηση του κάθε προβλήματος!
      Καλή συνέχεια και σε εσένα!

      Reply
  4. Marina Tsardakli 24 Απριλίου 2021 at 9:04 πμ

    Νικολέτα μου σε ευχαριστούμε που μοιράστηκες μαζί μας αυτή την ανάρτηση. Στάθηκα με σεβασμό και προσοχή σε όσα διάβασα και σε καμάρωσα, γιατί θέλω θάρρος και μαγκιά να μοιράζεται κανείς πράγματα που έχει ή βιώνει.
    Δε γνώριζα τόσες λεπτομέρειες για τη δυσθυμία.
    Σου εύχομαι να ζεις για τη μεγάλη εικόνα όπως ακριβώς το επιθυμείς.
    Σου στέλνω πολλά φιλιά και την αγάπη μου στο Είδωλο! Μην τα ξεχνάμε τα βασικά χαχα
    Καλό Σαββατοκύριακο!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 26 Απριλίου 2021 at 11:20 μμ

      Εγώ ευχαριστώ που είσαι εδώ. Για εμένα είναι ζωτικής σημασίας να καταφέρνουμε να σπάμε τα ταμπού
      και να μιλάμε ανοιχτά μέσα από ένα μέσο που έχουμε μάθει βλέπουμε τα περισσότερα ωραιοποιημένα.
      Και μιλάω για τα σόσιαλ και όχι για τα μπλογκς που η αλήθεια είναι τα περισσότερα είναι απαλλαγμένα από αυτό το πέπλο.
      Δεκτά και τα φιλιά και η αγάπη 😀
      Σε φιλώ!

      Reply
  5. ainafets 24 Απριλίου 2021 at 12:15 μμ

    Διάβασα με ενδιαφέρον τα περί δυσθυμίας για να επιβεβαιωθώ πως ουδόλως παρουσιάζω παρόμοια συμπτώματα αλλά μάλλον τα αντίθετα που είναι της χαζοευθυμίας!
    Δεν είμαι ειδικός αλλά από τα λίγα που μου έμαθε η ζωή, είναι πως αυτός που έχει επίγνωση της όποιας κατάστασης του, αν αυτή όντος τον βαραίνει μπορεί να διαχειριστεί τα συναισθήματα του, με βαθιές χαμογελαστές ανάσες πρωί και βράδυ και με άλλα κόλπα που θα μάθεις ιδιαιτέρως! 😉
    Πάντως η εποχή και μάλιστα η Άνοιξη προσφέρεται στις όποιες αποτοξινωτικές προσπάθειες!

    ΑΦιλάκια χαμογελαστά “φυσικά”!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 26 Απριλίου 2021 at 11:15 μμ

      Ναι αυτό μπορώ να το επιβεβαιώσω και εγώ, πάσχεις από ακατάπαυστη ευθυμία.
      Αποχωρείς από το ποστ χαχαχαχα

      Σε γλυκοφιλώ!

      Reply
  6. Μαρία Κανελλάκη 25 Απριλίου 2021 at 6:41 μμ

    Και μόνο που το μοιράζεσαι ανοιχτά μαζί μας, θέλει γενναιότητα. Η αποδοχή ενός προβλήματος νομίζω πως μας φέρνει κοντά και στη λύση του. Απ’ τις περιγραφές σου πάντως, δεν θα εξαιρούσα τον εαυτό μου σε κάποια σημεία. Νομίζω πως η εποχή προσφέρεται για πάσης φύσεως διαταραχούλες και το ζητούμενο είναι να τις διαπιστώνουμε και να δουλεύουμε με τον εαυτό μας.
    Ίσως και να είσαι υπερβολικά αυστηρή με τον εαυτό σου. Ίσως την εικόνα που περιγράφεις, πρέπει να την εντάξεις στο κοινωνικό πλαίσιο που ανήκεις, για να κάνεις συγκρίσεις και να “βαθμολογήσεις” το μέγεθος της διαταραχής. Αν δεν σε κάνει δυσλειτουργική στην καθημερινότητά σου, νομίζω πως αντιμετωπίζεται σχετικά εύκολα. Θυμίζω πως πολλοί μεγάλοι δημιουργοί σε όλα τα πεδία της τέχνης, είχαν και έχουν ιστορικό τέτοιων διαταραχών. Ίσως γιατί δεν είναι παχύδερμα, έχουν καλούς αισθητήρες και συναισθηματική ευφυία. Σε μια υγιή κοινωνία, αυτό θα λειτουργούσε θετικά.
    Νικολέτα μου, ευχαριστώ κι εγώ για την κατάθεσή σου! Σου βγάζω το καπέλο, δηλαδή…

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 26 Απριλίου 2021 at 11:13 μμ

      Νομίζω πως ναι, αν για κάτι προσφέρετε η εποχή είναι πάσης φύσεως διαταραχές.
      Κάθε εποχή ίσως αλλά πιστεύω τώρα είναι ακόμα πιο δύσκολα και περίπλοκα για τον περισσότερο κόσμο.
      Είμαι αυστηρή, πάντα ήμουν και για κάποιο λόγο επιθυμώ και οι γύρω μου να είναι γιατί είναι από τα λίγα πράγματα
      που μου δίνουν κίνητρο.
      Όλο αυτό δυσλειτουργική νομίζω με κάνει σε κάποιο σημείο, γι αυτό και ελπίζω και επιδιώκω να το αλλάξω ή καλύτερα να το χαλαρώσω
      γιατί δεν θέλω να λέω ψέματα νιώθω πως αυτό που επιδιώκω δεν είναι να αλλάξω, δεν το αισθάνομαι δηλαδή.
      Εκείνο που νομίζω πως ουσιαστικά χρειάζομαι είναι να μπορώ να λειτουργώ με μεγαλύτερη ευελιξία και για εμένα αλλά και
      για τον καθρέφτη που έχει ο μικρός επάνω μου.
      Σε κάθε περίπτωση ας ελπίζω να να ανήκω σε εκείνους που τη θλίψη τους την κάνουν τέχνη, όσο να πεις είναι κάπως ανακουφιστικό.
      <3

      Reply
  7. maniaspirit 25 Απριλίου 2021 at 9:26 μμ

    Το ξέρεις πως υπάρχουν ψαλίδια για τα παιδιά που χρησιμοποιούν το αριστερό τους χέρι για να κόβουν; Άσχετο είναι αυτό που σου λέω το ξέρω, αλλά αυτό μου ήρθε να σου γράψω άρα μπορεί και να είναι σχετικό. Γράφω με το δεξί, όπως και κόβω και ράβω και πλένω πιάτα και όλα τέλος πάντων. Θαυμάζω όσους χρησιμοποιούν το αριστερό, είναι απίστευτη η αριστοτεχνία 🙂 Όταν κάποια φορά συναντηθούμε θέλω να μου δείξεις . Θέλω να πω πως αυτό το πως το λες? το δυσθυμία , σίγουρα έχει κάποια θετικά που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα αρνητικά μου. θα μου πεις, “όχι κορίτσι μου δυσθυμία δεν σημαίνει γράφω με το αριστερό” … ναι ίσως να έχεις δίκιο.
    Για να πω όμως την αλήθεια δεν κατάλαβα και πολλά από όσα έγραψες. Αυτό που σίγουρα έχω καταλάβει, είναι πως είσαι τρομερά εύστροφος άνθρωπος (με μεγάλο βαθμό συναισθηματικής αντίληψης ) και αυτό το γουστάρω με χίλια περισσότερο γιατί και έμενα με λένε εύστροφη αλλά εγώ δεν το καταλαβαίνω. Βέβαια οφείλω να ομολογήσω πως μυρίζομαι τους ηλίθιους από οκτακόσια μέτρα μακριά και οπλίζομαι με υπομονή και αγάπη….ενώ όταν νιώθω κάποιον που με κάνει να νιώθω ηλίθια το διασκεδάζω σα μικρό παιδί που μπορεί να κάνει ότι αταξία θέλει χαχαχαχα
    Με το παλιό μου παλτό είμαστε πάρα πολλά χρόνια μαζί. Υπάρχουν φορές που και οι δύο δεν ξέρουμε αν θέλουμε άσπρο ή μαύρο. Έτσι δεν μπορεί ο ένας να τραβήξει τον άλλον σε μια απόφαση. Τότε παίζουμε το 1, ή 2. π.χ Βάζω εγώ στο μυαλό μου στη θέση 1 το άσπρο και στη θέση 2 το μαύρο και τον ρωτάω: 1 ή 2. Αυτό που θα πει αυτό και κάνουμε χαχαχαχα με ορισμένες φορές να κοιταζόμαστε στα μάτια και να συνειδητοποιούμε πως τελικά θέλουμε το άλλο .
    αχμμ ναι … και πάλι δεν ξέρω γιατί στα γράφω αυτά, μάλλον στον εαυτό μου μιλάω.
    Χάρηκα που τα είπαμε 🙂

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 26 Απριλίου 2021 at 11:05 μμ

      Υπάρχουν τα πάντα για αριστερόχειρες, και πράγματα που δεν είχα ιδέα πως δυσκολεύονται σε σχέση με τους δεξιόχειρες.
      Δεν έχω δοκιμάσει τίποτα μα για να υπάρχουν φαντάζομαι θα είναι χρήσιμα!
      Ας βρεθούμε και θα σου δείξω την τέχνη μου. Βέβαια αν με βάλεις να γράψω ελπίζω να μη σε κάνω να ξεχάσεις και αυτά που ξέρεις αφού
      από χρόνια, επειδή στο σχολείο δεν μου έδειξε και δεν επέμενε κανένας, γράφω σε στήλες και όχι σε σειρές χαχα

      Κοίταξε να δεις, ήλπιζα να είμαι πιο κατανοητή είναι η αλήθεια. Αυτό που ουσιαστικά έχω είναι κάποια μορφή κατάθλιψης.
      Φαντάζομαι αυτό δεν με κάνει κάτι λιγότερο ή περίεργο, απλά από τη φύση μου έχω μια θλίψη αν μπορώ να το πω έτσι.

      Όσο για το παλτό νομίζω είναι υπέροχο να βρίσκεις ανθρώπους να υπάρχετε και να λειτουργείται στο ίδιο μήκος κύματος,
      ακόμα και αν αυτό έχει να κάνει με την αναποφασιστικότητα! 😀

      Reply
  8. Χριστίνα 28 Απριλίου 2021 at 5:31 μμ

    Παλιά μου τέχνη κόσκινο. Καλά εγώ το έχω ξεπεράσει προπολού το ατάδιο της δυσθυμίας και έχω κατάθλιψη. Και τα δύο όμως είναι φυσιολογικότατες καταστάσεις που μας εμφανίζονται για να μας θυμίσουν ότι πρέπει να ξεκουραστούμε. Όσο αντιστεκόμαστε τόσο επιδυνώνεται η κατάσταση και απομακρυνόμαστε από την θεραπεία. Οι ενοχές δεν βοηθάνε και η οκνοιρία όπως τη λες δεν είναι ντροπή, είναι ανάγκη αποθεραπείας. Εγώ πλέον εφαρμόζω την τεχνική των συνειδητών διαλειμμάτων. Τις μέρες που δεν αισθάνομαι καλά ξεκουράζομαι από τα πάντα χωρίς ενοχές και τύψεις και μετά αμέσως ανακάμπτω. Και μη σου πω ότι το κάνω αυτό με πρόγραμμα για να μη χρειαστεί να πέσω πολύ ψυχικά.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 29 Απριλίου 2021 at 3:21 πμ

      Νομίζω έχουμε συζητήσει γι αυτή τη κατάσταση και πιστεύω καταλαβαίνω που βαδίζεις.
      Αυτό που δείχνεις με αυτά τα βήματα νομίζω είναι ο θεμέλιος λίθος από κάθε τι που θέλουμε να απαγκιστρωθούμε.
      Οφείλω να ομολογήσω πως τον τελευταίο καιρό μονάχα το προσπαθώ χωρίς να θέλω συνεχώς να με χαστουκίσω.
      Μικρά βήματα, φαντάζομαι βοηθάνε.
      <3

      Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *