Είσαι οι επιλογές σου

Όταν κλείνεις τα μάτια, έχεις αυτό που ονειρεύεσαι.
Με τα μάτια ανοιχτά όμως, έχεις αυτό που είσαι.
Είμαστε οι επιλογές μας.
Επιλογές που έκανες για τους σωστούς ή λάθος λόγους, όμως αυτό είσαι.

Επιλογές που κάνεις ή αποφεύγεις συνειδητά

Η ζωή που έζησες και αυτή που ελπίζεις να ζήσεις αντικατοπτρίζει με τον καλύτερο τρόπο τις επιλογές σου. Είτε παραμένεις παθητικός θεατής είτε προσπαθείς να τη ζήσεις, θα βρίσκονται εκεί να σου θυμίζουν όλα όσα είσαι.

Η καθημερινότητα προχωράει με ρυθμούς που σε κάνουν να πιστεύεις πως όσο και να τρέχεις δεν την προλαβαίνεις. Και συνεχίζεις να το πιστεύεις με μάτια κλειστά ελπίζοντας να πάρεις όσα ονειρεύεσαι χωρίς καν να κουνήσεις βλέφαρο. Ακόμα και αυτό όμως σε τελική ανάλυση δεν είναι μια από τις δικές σου επιλογές;

Ξέρω πως οι επιλογές διαμορφώνονται από γονείς, σχέσεις, φιλίες και πιστεύω. Σε βοηθούν να προχωράς ή σε ακινητοποιούν.

Επιλογές που θα ήθελες να κάνεις

Σίγουρα έχουν περάσει από το μυαλό σου όσα θα ήθελες να κάνεις αλλά δεν είχες τη δύναμη ή τον τρόπο να τα προσπαθήσεις. Επιλογές που δεν μπήκες καν στη διαδικασία να κάνεις, από εκείνες που δημιουργούν στο μυαλό σου κόσμους ιδανικούς. Χιλιάδες γιατί καρφωμένα στο κεφάλι σου να σου δείχνουν όσα δεν είσαι. Αν το σκεφτείς όμως περισσότερο, μήπως δεν τις έκανες γιατί αυτό τελικά είσαι;

Είτε σου αρέσει είτε όχι, όσες φορές και να προσπαθήσεις να ξεγλιστρήσεις κρυφά από την πραγματικότητα, είσαι αυτό που διάλεξες. Αν δεν ήσουν πιστεύεις δεν θα έβρισκες το θάρρος να γίνεις αυτό που ονειρεύτηκες;

Όσο σκληρό και αν ακούγεται. Πάντα όταν υπάρχει λόγος, υπάρχει και τρόπος. Έστω μια μικρή χαραμάδα που θα σου δώσει τον χρόνο να πάρεις την ανάσα που ελπίζεις να σε οδηγήσει εκεί που κοιτάς. Αν όμως δεν το εκμεταλλευτείς ή δεν προσπαθήσεις είσαι απόλυτα σίγουρος πως είναι αυτό που θες;

Μήπως τελικά έχεις βαλτώσει σε μια πραγματικότητα που κοιτάς παθητικά; Ποιος νομίζεις πως θα πάρει την απόφαση για εσένα; Πότε θα έρθει η μέρα που θα αλλάξει τον κόσμο σου; Και κυρίως πως;

Μπορεί να πονάς, να υποφέρεις όμως πριν από εσένα πόνεσαν κι άλλοι, κι άλλοι, κι άλλοι. Χιλιάδες παραδείγματα και από τις δυο πλευρές, το ζήτημα είναι εσύ σε ποια θέλεις να είσαι.

Όσα δεν μπόρεσες να φτάσεις

Υπάρχουν βέβαια και εκείνες οι επιλογές, που όσο και αν το προσπάθησες δεν βγήκαν ποτέ. Είτε γιατί δεν το θέλησες αρκετά, είτε γιατί δεν σου ταίριαζαν είτε γιατί συμβιβάστηκες πως δεν ήταν για εσένα. Δεν ξέρω ποιο από τα τρια να επιλέξω κάθε φορά που στέκομαι σε κάποια από εκείνες.

Σίγουρα το να προσπαθείς να κάνεις τον κόσμο σου όπως θα ήθελες να είναι αποτελεί από μόνο του μια μικρή νίκη. Ανεξάρτητα αν δεν τα κατάφερες, προσπάθησες να διεκδικήσεις κάτι που νόμιζες πως ήταν για εσένα. Κάθε πόρτα που κλείνει λένε πως ένα παράθυρο ανοίγει.

Σίγουρα είναι ένας καλύτερος τρόπος αυτός για εμένα να σκέφτομαι τον κόσμο όπου θέλω να ζω, ακόμα και αν δεν είναι αυτός που πάντα ζητούσα.

Όμως φοβάμαι

Αν θέλω να είμαι ειλικρινής, τελικά δεν ξέρω αν είμαι περισσότερο αυτό που επέλεξα να είμαι ή εκείνο που άφησα πίσω. Δεν ξέρω αν η στάση μου είναι ητοπαθής ή αν απλά με βολεύει να πιστεύω πως είμαι κάτι παραπάνω που προσπαθεί να βρει τη φωνή να εκφραστεί. Είναι φορές που φοβάμαι να επιλέξω.

Όσο περήφανη και αν νιώθω για τη ζωή που φτιάχνω και για εκείνους που με κόπο θέλησα να κρατήσω δίπλα μου, ξέρω πως υπάρχει και ένα κομμάτι μου που θέλει περισσότερα.

Είχα μια συζήτηση σχετικά πρόσφατα με έναν φίλο που από τότε σκέφτομαι τακτικά. Έχει να κάνει με το τι είμαστε και το τι πιστεύουμε πως θα θέλαμε να είμαστε. Θυμάμαι πως μου είπε πως όλα αυτά που ζητάμε έχουν να κάνουν περισσότερο με τη σχέση με τον εαυτό μας και λιγότερο με τους άλλους.

Το ότι εγώ αισθάνομαι πως θέλω περισσότερα από κάποιον σημαίνει πως τελικά ίσως δεν προσπάθησα αρκετά ή με τον σωστό τρόπο να τα διεκδικήσω. Πως τελικά αυτό που είσαι αν το αποδεχτείς και το δείξεις καθαρά ίσως σου δώσει το κλειδί να πάρεις όσα έχεις ανάγκη από τη ζωή.

Αποδοχή

Θα ‘θελα να πιστεύω πως ζω σε έναν κόσμο ιδανικό, μοναδικό και όμορφο αλλά η απαισιόδοξη φύση μου ποτέ δεν θα με αφήσει. Όμως νομίζω μπορώ να ζήσω με αυτό και να αποδεχτώ πως είμαι το απειροελάχιστο στίγμα που αφήνω πίσω μου τις στιγμές που καταφέρνω να ζω.

Η ανθρώπινη φύση είναι τόσο πολύπλοκη που ποτέ δεν θα ξέρεις αν τελικά προσπάθησες αρκετά ή τα παράτησες, και είναι εντάξει. Πραγματικά είναι. Γιατί αυτό επέλεξες να είσαι ή εκείνο που θες δεν το έχεις επιλέξει ακόμα. Θέλω να πιστεύω πως για όλα υπάρχει ο σωστός χρόνος και πως όσα έκανα ή άφησα πίσω έγιναν στη σωστή στιγμή.

Δεν ξέρω αν η στάση αυτή δηλώνει συμβιβασμό ή κάτι παραπάνω.
Πέρα όμως από θάρρος, τόλμη, αποφασιστικότητα και τσαμπουκά η ζωή θέλει και λίγο κρασί στο ποτήρι. Τόσο ώστε να νιώθεις πως δεν τα έκανες όλα λάθος, πως οι επιλογές σου σε έκαναν κάτι παραπάνω από αυτό που πιστεύεις.

Και αν αυτή δεν είναι η απόλυτη αλήθεια, είναι σίγουρα μια αλήθεια που θα σε βοηθήσει να προχωρήσεις παρακάτω. Τόσο ώστε αύριο να θες να γίνεις λίγο καλύτερος, λίγο περισσότερο από το όνειρο που διεκδικείς. Πάντα θα υπάρχει ο τρόπος, ο λόγος και μια επιλογή μπροστά σου. Ακόμα και αν δεν προσπαθήσεις, είναι κι αυτό τελικά μια επιλογή που πρέπει να υποστηρίξεις.

Γιατί τελικά παραπάνω από όλα πάντα αυτό θα είμαστε.

Η σχέση που άφησες.
Ή εκείνη που προχώρησες.
Η φιλία που χάλασες.
Η ζωή που σας χώρισε.
Η δουλεία που δεν διάλεξες.
Η σχολή που ξεκίνησες.
Η στιγμή που μετακόμισες.
Το παιδί που σου ήρθε.
Η οικογένεια που διάλεξες.
Οι λέξεις που πόνεσαν.
Οι άνθρωποι που έδιωξες.
Εκείνοι που δεν άφησες.
Το σκυλί που μάζεψες στο δρόμο.
Εκείνο που κλώτσησες μακριά.

Χιλιάδες παραδείγματα, δεκάδες αλλαγές. Όλα να σου δείχνουν τη ροή, πως τίποτα δεν μένεις σταθερό, πως ακόμα και αν νιώθεις πως δεν είναι επιλογές σου τις άφησες να συμβούν. Ένας κύκλος που δείχνει απλά πως η ζωή είτε με εσένα είτε χωρίς, συνεχίζει στο δικό της ρυθμό.

Η ζωή είναι όμορφη και δύσκολη και επίπονη και ξενέρωτη και γεμάτη πάθος και βυθισμένη στο λάθος και κυρίως γεμάτη επιλογές.
Και εσύ τελικά πάντα και περισσότερο από όλα θα είσαι οι επιλογές σου.

Γι’ αυτό άνοιξε τα μάτια και ζήσε τη όπως θες.
Τουλάχιστον δώσε μια ευκαιρία
στον εαυτό σου να σπάσει την πόρτα.

(Visited 272 times, 2 visits today)

19 Comments

  1. Butterfly 22 Ιανουαρίου 2021 at 2:41 μμ

    Ουτε εγώ ξέρω… Τίποτα από όλα αυτά δεν τα ξέρω… Νομίζω κάνω το καλυτερο δυνατό; το κάνω όμως; δεν έχω ιδέα…

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 24 Ιανουαρίου 2021 at 12:09 πμ

      Κάνεις σίγουρα το καλύτερο που μπορείς τώρα.
      Αύριο είναι μια άλλη μέρα, ποιος ξέρει;!

      Reply
  2. ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 22 Ιανουαρίου 2021 at 6:20 μμ

    Νικολέτα καλησπέρα.
    Μεγάλο το θέμα που ανοίγεις. Και ιδιαίτερα επώδυνο πολλές φορές. Προσωπικά ομολογώ ότι όλες αυτές οι επιλογές, παλιές, περασμένες και τρέχουσες, είναι στιγμές που έρχονται και στοιβάζονται Πολλές φορές με μαρτυρικό τρόπο. Έρχονται, φωνάζουν, κραυγάζουν. Ζητούν απαντήσεις. Και εκεί ανάμεσα ξεκινάει και ένα άσχημος χορός. Είναι ο χορός με τα “αν” και τις υποθέσεις εργασίας στη ζωή σου. Και, πίστεψέ με, είναι βάσανο όλο αυτό. Ειδικά όταν το παρόν δεν είναι αυτό που σε καλύπτει. Είναι δύσκολο, άσχημο, βασανιστικό.
    Όμως η λύση, κακά τα ψέμματα, είναι σε αυτό που αναφέρεις ως τελική λύση.
    Έτσι πρέπει να σκεφτούμε.
    Να δώσουμε στον εαυτό μας την ευκαιρία που αξίζει.
    Καλησπέρα Νικολέτα μου.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 24 Ιανουαρίου 2021 at 12:08 πμ

      Νομίζω ίσως θα πρέπει να κάνουμε καμιά φορά αυτό που γράφει και η Στεφανία, να ακολουθήσουμε τη ροή και να αφεθούμε στο παρόν Γιάννη μου.
      Το να αποζητάς απαντήσεις μόνο πόνο σου προκαλεί και η αλήθεια είναι πως δεν χρειαζόμαστε περισσότερο!
      Οπότε δώσε μια ευκαιρία στον άνθρωπο που κρύβεις μέσα σου γιατί σίγουρα το αξίζει!

      Καλησπέρα και από εμένα!

      Reply
      1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 24 Ιανουαρίου 2021 at 12:59 μμ

        Τούτο εδώ το σπιτικό, μαζί με το λόγο σου, αποδεικνύει τη μεγάλη του σημασία να υπάρχει, να λειτουργεί, να προσφέρει. Σε ευχαριστώ πολύ καλή μου φίλη.

        Reply
  3. ainafets 22 Ιανουαρίου 2021 at 7:47 μμ

    Τι σημαίνει “επιλέγω”:
    -Το να αποφασίζει κανείς ότι ένα πράγμα ή ένα πρόσωπο είναι καλύτερο ή πιο κατάλληλο από άλλα για κάτι, το να διαλέγει κανείς κάτι ή κάποιον.
    – Η ικανότητα ή δυνατότητα να διαλέξει κανείς κάτι ή κάποιον από ένα σύνολο πραγμάτων ή προσώπων.
    Το θέμα εδώ για μένα είναι κατά πόσο είμαστε ικανοί να κάνουμε επιλογές συνειδητά!
    Και γιατί να πρέπει να επιλέξω;
    Να επιλέξω αν το ένα είναι καλύτερο ή πιο ασφαλές ή πιο βολικό ή πιο οτιδήποτε; 😉
    Θα συμφωνήσω με τον φίλο που είπε: “Πως όλα αυτά που ζητάμε έχουν να κάνουν περισσότερο με τη σχέση με τον εαυτό μας και λιγότερο με τους άλλους.”
    Μήπως να αφήναμε την ζωή να μας δείξει τον δρόμο ή μήπως να μάθουμε να ακούμε αυτή την φωνούλα που πάντα ξέρει τι είναι καλό για μας;
    Α! και μη ξεχνάμε πως οι αποφάσεις πάντα στο παρόν παίρνονται! 😉

    ΑΦιλάκια τρυφερά Νικολέτα μου!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 24 Ιανουαρίου 2021 at 12:05 πμ

      Έχει να κάνει τελικά με το ποιοι είμαστε, τι θα ακολουθήσουμε ή τι μας έδειξαν;
      Είναι δυσδιάκριτα πολλές φορές.
      Δεν ξέρω αν θα άντεχα να με παρασύρει η ροή βρε Στεφανία μου, δεν έρχονται στιγμές που πρέπει να επιλέξεις; Δεν γίνεται!

      Συμφωνώ απόλυτα πως οι αποφάσεις παίρνονται μόνο στο παρόν και εκεί πρέπει να ζούμε!

      Σε φιλώ γλυκά <3

      Reply
  4. Anna Flo 22 Ιανουαρίου 2021 at 9:43 μμ

    Καλησπέρα Νικολέτα μου. Δεν ζούμε σε ένα ιδανικό κόσμο όσο και αν το θέλουμε. Γιατί ιδανικό -κατά τη γνώμη μου-δεν υπάρχει.Εκείνο που προσπαθώ ε ίναι να είμαι το στίγμα που δεν θα επιβαρύνει ένα κακό κόσμο.
    Η ζωή μας είναι στρωμένη σύμφωνα με το χαρακτήρα μας, με τις συγκυρίες την κάθε χρονική στιγμή που καλούμαστε να επιλέξουμε, σύμφωνα με το περιβάλλον μας και το ευρύτερο περιβάλλον. Ο κουνιάδος μου θυμάμαι είχε πει, ”αν ήμουν σήμερα παιδί θα ήταν τελείως διαφορετική η ζωή μου”. Γιατί οι συγκυρίες ήταν διαφορετικές τότε.
    Επιλογές έκανα, Και ακόμη και αν δεν επιλέξεις και αφεθείς όπως σε πάει η ζωή κι αυτό επιλογή είναι.
    Δεν μετανοιώνω να σου πω την αλήθεια μου. Και δεν μετράω το χθες με τους κανόνες του σήμερα. Άλλο χθες άλλο σήμερα. Άλλη ωριμότητα του μυαλού μου κάποτε άλλη σήμερα. Είμαι ικανοποιημένη με τη ζωή μου γιατί εγώ επέλεξα έτσι. Πολλές φορές αναρωτιέμαι ”αν ξαναγυρνούσες στο χθες το ίδιο θα επέλεγες;” Και θα σου πω ναι το ίδιο ακριβώς, Οπότε αν τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας δεν βασανιζόμαστε με ”αν” και ”μήπως” επειδή γνωρίζουμε σήμερα καλύτερα.
    Όλα όσα γράφεις με βρίσκουν σύμφωνη και βεβαίως αν κάποιος μένει παθητικά δέσμιος μιας ζωής που δεν του αρέσει είναι υποχρεωμένος να παλέψει να σπάσει την πόρτα
    Καλό Σ/Κο Νικολέτα μου

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 24 Ιανουαρίου 2021 at 12:02 πμ

      Σίγουρα έχει να κάνει με τις συγκυρίες, αν σκεφτεί κάποιος το να μεγάλωνε στο τώρα ή στο τότε.
      Η αλήθεια είναι πως θεωρώ μεγάλη επιτυχία κάποιου να καταφέρει να πει με καθαρό μυαλό πως ξέρεις τι;
      Εγώ ο ίδιος θα ήμουν ακόμα και αν γυρνούσε πίσω ο χρόνος.
      Χαίρομαι Άννα μου, σε ευχαριστώ!

      Καλή Κυριακή πια!

      Reply
  5. Marina Tsardakli 25 Ιανουαρίου 2021 at 4:17 μμ

    Κοίταξε Νικολέτα μου,

    Η ζωή θέλει μια λέξη που συχνά χρησιμοποιεί η μαγισσούλα μας η Άιναφετς, επίγνωση.

    Αναπόφευκτα όσο κι αν δε το θέλουμε, η ζωή θα έχει συμβιβασμούς. Καμιά φορά που δε μπορούμε να ορίσουμε.

    Αναπόφευκτα, θα έχει επιθυμίες, όνειρα, απογοητεύσεις, λύπες. Αυτή είναι η ζωή. Η παλέτα των στιγμών της χαρακτηρίζεται από ποικιλία.

    Σημασία έχει να αντιλαμβανόμαστε πως κάθε τι που πράττουμε ή δεν πράττουμε, είναι επιλογή μας. Και το σύνολο των επιλογών μας, σκιαγραφεί τη ζωή.

    Οπότε ναι, δε θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω με τον τίτλο σου (εκεί ήθελα να καταλήξω, τόσο λακωνικά 😂). Είμαστε οι επιλογές μας.

    Σε φιλώ πολύ γλυκά. Καλή μας βδομάδα!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 25 Ιανουαρίου 2021 at 10:41 μμ

      Μεγαλώνοντας εκείνο που αισθάνομαι πως θέλει περισσότερο νομίζω είναι όχι απλώς επίγνωση μα και αποδοχή.
      Γιατί είναι σημαντικό νομίζω να φτάσουμε στο σημείο όπου η ζωή που θα σκιαγραφήσουμε με τις επιλογές μας, να μας θυμίζει αυτό που αισθανόμαστε.

      Είμαι κι εγώ του λακωνικού μην ανησυχείς Μαρίνα μου (γκούχου γκούχου)

      Σε φιλώ κι εγώ !!

      Reply
  6. ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ 28 Ιανουαρίου 2021 at 7:50 μμ

    Ακριβώς Νικολέτα όσο μεγαλώνουμε τόσο οι επιλογές μας είναι διαφορετικές πολλές φορές θα αναρωτηθούμε γιατί δεν έκανα αυτό; η εκείνο;
    Ομως ότι και να κάναμε είναι παρελθόν πια έφυγε.. ας αποδεχτούμε αυτό , αφού ήταν επλογή μας και ας κοιτάξουμε την ζωή μπροστα μας..με τα καλά και τα δύσκολα της ..εξ αλλου αν ήταν όλα καλά δεν θα είχε και ενδιαφέρον η ζωή!!
    Να είσαι καλά και να κάνεις ότι αγαπάς …ασε την ζωή να σε παρει από το χέρει και απόλαυσε τη χαλλλαρααά που λέμε και στην Σαλονίκη!! 😊

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 29 Ιανουαρίου 2021 at 1:58 πμ

      Νομίζω θα μου ταίριαζε λίγος αέρας από τα μέρη σας. Έτσι για να πάρει το άγχος και το χάος από το κεφάλι μου 🙂
      Η αποδοχή είναι μεγάλο ζήτημα, χρειάζεται πολύ χρόνο και προσπάθεια αλλά νομίζω πως είναι το κλειδί για να κατανοήσουμε τον εαυτό μας και τελικά να προχωρήσουμε.

      Σε ευχαριστώ Σμαραγδάκι μου 😀

      Reply
  7. Little Hope Flags 30 Ιανουαρίου 2021 at 7:19 μμ

    Όλη μας η ζωή συνοψίζεται στις επιλογές μας. Μεγάλο θέμα για σκέψη και συζήτηση… Αν διαβάζεις αγγλικά βιβλία, το “The midnight library” μπορεί να σου αρέσει.
    Φιλιά!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 2 Φεβρουαρίου 2021 at 12:58 πμ

      Η αλήθεια είναι πως δεν έχει τύχει να διαβάσω κάποιο αγγλικό βιβλίο αλλά θα το ψάξω και ίσως κάνω μια προσπάθεια.
      Οι επιλογές είναι τεράστιο θέμα, και νομίζω καλύπτει τόσα πολλά που δύσκολα συνοψίζεται σε ένα κείμενο. Έχεις δίκιο.

      Σε ευχαριστώ πολύ και για την πρόταση !
      Φιλιά!

      Reply
  8. Pingback: Εμείς οι δυο η φίλη, μια σχέση πέρα από κάθε φαντασία; - mindslab.gr

  9. Pingback: Η πράξη της απραξίας, ότι σε χωρίζει απ' το όλο - mindslab.gr

  10. Χριστινα 9 Απριλίου 2021 at 10:58 μμ

    Καλησπέρα. Τι γίνεται όμως με τις επιλογές που τις παίρνεις γιατί ξέρεις ότι θα είναι το καλύτερο για όλους και τελικά πονάς ακόμη;; μετά απο καιρό πονάς για αυτές.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 10 Απριλίου 2021 at 11:23 μμ

      Καλησπέρα Χριστίνα.
      Νομίζω αυτές οι αποφάσεις είναι που όντως πονάνε περισσότερο.
      Ακόμα και από τις λάθος αποφάσεις που παίρνουμε, εκείνες που ξέρουμε εξ αρχής πως είναι λάθος.
      Τι κάνουμε; τι μπορούμε να κάνουμε.. δεν ξέρω ειλικρινά.
      Είμαι άνθρωπος που εκ φύσεως λειτουργώ πρώτα για τους άλλους οπότε καταλαβαίνω απόλυτα τι εννοείς.
      Φαντάζομαι πρέπει να μάθουμε να διεκδικήσουμε τη δική μας ύπαρξη με κάποιο τρόπο.
      Όχι εγωιστικά, αλλά έτσι ώστε να καταφέρουμε να υπάρχουμε κι εμείς ουσιαστικά.

      Ξέρω πως δεν σου έδωσε καμία λύση ή έστω σκέψη.
      Μακάρι να μπορούσα ωστόσο.

      Σε ευχαριστώ πολύ για την παρουσία σου 🙂

      Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *