Έρημη πόλη

Aκολουθω τον ήλιο που σβήνει 
Στα μονοπάτια, στην πόλη 
Φωνάζω δυνατά και νιώθω τη φωνή μου
Να ξεριζώνει βαθιά, τα όρια της ύπαρξης μου

Έρημη πόλη δίχως φως
Με οδηγεί στον ιστό της αποσύνθεσης 
Εγκλωβισμένη στον πόνο 
Βυθίζομαι αργά στον εθισμό που δημιουργεί στην ύπαρξη μου

Σκέψεις, λέξεις, εικόνες και χρώματα να μου θυμίζουν 
Τις σιωπές που το συναίσθημα ακόμα δεν αδράνησε

Κοιτάζω μέσα στον καθρέφτη 
Τα ίδια ματιά που τόσα χρόνια με κοιτάζουν 
Στα αυτιά μου πλησιάζουν να μου πουν
Να ψυθιρίσουν 
Πως αν το θες, θα έρθει Άλλη μέρα

-Και τότε, ξαφνικά συνέβη –

Τα χέρια μου αγκάλιασαν το φως
Τη ζεστασιά που ο ήλιος ταξιδεύει 
Να μου θυμίζει 
Πως το φως νικάει πάντα το σκοτάδι 
Και αυτή η πόλη, θα πλημμυρίσει ξανά 

Διασχίζω τους δρόμους και μαρτυρούν 
Τους χρόνους της ζωής τους 
Ακούω το τραγούδι της ζωής 

Και προχωράω 

Χωρίς να φοβάμαι να περπατήσω 
Χωρίς να θυμώνω για όσα πέρασαν 
Χωρίς να πονάω για όσα δεν ήρθαν 

Σκορπίζω στις γωνιές και αναπνέω 
Σηκώνω το βλέμμα 
Να αντικρίσω το μπλε τ’ ουρανού 
Μαζεύω σταγόνες βροχής να δημιουργήσω 
Τους δρόμους που διάλεξα 

-Και χορεύω-

Το κίτρινο, γίνεται κόκκινο 
Το εγώ, γίνεται εσύ
Το σκοτάδι, γίνεται φως
Το όνειρο, γίνεται ζωή 

-Και ξάφνου – 

Φυσάει ένας άλλος άνεμος απόψε 


Δημοσιεύτηκε

http://princess-airis.blogspot.com/2020/12/26oSymposioPoiisis.html

Εδώ θα βρεις και άλλες σκέψεις μου για μια πόλη που προσπαθεί.

(Visited 13 times, 2 visits today)

5 Comments

  1. Avatar KIKH KONSTANTINOU 13 Ιανουαρίου 2021 at 3:12 μμ

    Νικολέτα μου, στα έγραψα στο μεσεντζερ…
    τα έγραψα και στο σχολιασμό μου, κατά τη βαθμολογία μου… ό,τι και να πω θα είναι λίγο!
    Το βρήκα εξαιρετικό και το λάτρεψα!
    Πολλά πολλά συγχαρητήρια! Μοναδικό σαν εσένα!

    φιλιά πολλά

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 13 Ιανουαρίου 2021 at 11:28 μμ

      Κική μου ξέρεις πως είναι αμοιβαίο όλο αυτό που μοιραστήκαμε!
      Κάθε φορά σε ευχαριστώ και κάθε φορά θα με τιμάει η σκέψη σου!
      Σε ευχαριστώ πολύ!

      Σε φιλώ

      Reply
  2. Avatar Κατερίνα Β 13 Ιανουαρίου 2021 at 5:58 μμ

    Πραγματικά ό,τι και να πούμε είναι λίγο.
    Το ξεχώρισα, το θαύμασα και στο τέλος το αγάπησα! 🙂

    Θα ήθελα να το δω μελοποιημένο.. πως μου ήρθε θα πεις αλλά δεν ξέρω.
    Όσες φορές και να το διαβάσω αυτό νιώθω.

    Καλό comeback Νικολέτα μου!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 13 Ιανουαρίου 2021 at 11:27 μμ

      Κατερίνα πόσο σε ευχαριστώ!!
      Είναι πολύ όμορφο να αισθάνεσαι πως με κάποιον μοιράστηκες μια δική σου στιγμή, έτσι δεν είναι;
      Όσο για το σχόλιο σου τι να πω; ΜΕ συγκινεί ειλικρινά, βαθιά! Είναι ότι πιο ξεχωριστό θα μπορούσε κάποιος να πει <3

      Καλώς βρεθήκαμε ξανά!

      Reply
  3. Pingback: Πανδημία ώρα μηδέν, σκέψεις σε βάθος χρόνου - mindslab.gr

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *