Φωτογραφία για καληνύχτα

 Καλοκαίρι του 1993, ίσως του 1994. Δεν είμαι σίγουρη και ούτε μάλλον έχει σημασία. Κρατάω τη φωτογραφία και για μια στιγμή βρέθηκα πίσω. Δεν ξέρω αν το θέλω ή αν θα μπορούσα ξανά να νιώσω το ίδιο, όμως ξέρω πως υπάρχουν στιγμές που νοσταλγώ μέρες όπως αυτή.


Είμαστε στο εξοχικό σπίτι της θείας στο Ρήχο και γιορτάζουμε κάποια γενέθλια. Βρισκόμαστε όλοι μαζεμένοι στην πίσω βεράντα του σπιτιού, που τότε έμοιαζε με γήπεδο στα μικρά μου μάτια.

Το μέρος ιδιαίτερα γνώριμο.

Εκεί πέρασα μεγάλο κομμάτι των παιδικών, εφηβικών και αργότερα ενήλικων χρόνων μου. Μια ολόκληρη ζωή σε μια φωτογραφία. Πάντα μου άρεσε να βρίσκομαι εκεί, ο ήχος από τα τζιτζίκια να σου γαργαλάει τα αυτιά και η θέα της θάλασσας ήταν αρκετά για να με κάνουν να το αγαπήσω. Από την πρώτη φορά άλλωστε που βρέθηκα εκεί νομίζω πως το όνειρο για τον δικό μου παράδεισο ξεκίνησε να φουντώνει. Για την ώρα βέβαια, υπάρχει μόνο κόλαση αφού όσα αντικρύζω έξω από το παράθυρο είναι παρατημένα σπίτια και κενό.

Κάναμε πάντα παρέα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Χαρές, γιορτές και ας μας χώριζαν τόσα χιλιόμετρα τις καθημερινές. Πάντα θα βρίσκαμε τον τρόπο και τον χρόνο να γεφυρώσουμε αυτό το κενό -βασικά εγώ όσο θυμάμαι τη ζωή μας έξω από τούτη τη φωτογραφία-. Όλα αυτά μέχρι το 2009, όπου ο θείος μου, έκανε τις σχέσεις μας αγεφύρωτες. Μοιάζει δύσκολο να σπάει μια οικογένεια σε χίλια κομμάτια και νομίζω πως με αυτόν τον τρόπο τουλάχιστον το βίωσα εγώ.

Η αλήθεια είναι πως πια δεν αγαπάω τις φωτογραφίες. Ίσως να είναι και ένας λόγος που μου προκαλεί μεγαλύτερη θλίψη παρά χαρά μια τέτοια στιγμή. Ίσως για το ότι διάλεξα αυτή τη φωτογραφία να φταίει το γεγονός πως όσο βρισκόμουν κοντά τους τις λάτρευα.

Η φωτογραφία γεμάτη πρόσωπα.

Άλλα οικεία και άλλα άγνωστα λες και δεν συνάντησα στιγμή στη ζωή μου. Εγώ στέκομαι μπροστά, με ένα κίτρινο παντελόνι και ασορτί τοπ, μικροκαμωμένη, με το γνωστό καρέ στα μαλλιά. Δίπλα ο αδερφός μου, με ένα κόκκινο σορτσάκι, ιδιαίτερα ντροπαλό σαν παιδί, θαρρείς και το διακρίνεις ακόμα και στην φωτογραφία. Η ντροπή εξαφανίστηκε μαζί με πολλά περισσότερα όταν πια κατάφερε να μεγαλώσει.

Η ξαδέρφη μου στέκεται πάνω από την τούρτα όλο λαχτάρα, έκλεινε τα τρία της χρόνια.  Σίγουρα διαφορετική από εκείνη που έχω τώρα στο μυαλό, ντυμένη με μια τζιν σαλοπέτα και κορδέλα στα μαλλιά. Από μικρές είχαμε μια υπέροχη σχέση, ώσπου η καθημερινότητα μας χώρισε απότομα. Ο αδερφός της, ένα χρόνο μικρότερος περίπου, κοιτάει με αυτό το βαρετό πάντα βλέμμα που τον θυμάμαι. Ποτέ δεν αισθάνθηκα την παραμικρή συμπάθεια για εκείνον και όσο το σκέφτομαι ήταν μια απόλυτα αληθινή και αμοιβαία σχέση. Ίσως η μόνη τελικά με την οικογένεια.

Και οι μεγάλοι.

Στο βάθος στη φωτογραφία διακρίνεται η μαμά, φοράει ένα ασπρόμαυρο φόρεμα, μοιάζει τόσο ξέγνοιαστη. Τότε είχε σγουρά τα μαλλιά της πράγμα που  δεν συμπάθησα ποτέ ιδιαίτερα, με τα γνώριμα γυαλιά που έμοιαζε να τα φορούσε από την ώρα που γεννήθηκε. Ποτέ όσο και αν προσπάθησα στα χρόνια δεν την θυμήθηκα χωρίς αυτά. Λίγο πιο δίπλα ο μπαμπάς, με ένα μπλε σορτς και θαλασσί μπλούζα, αναλλοίωτος στο πέρασμα των χρόνων. Μοιάζει σαν τα είκοσι και πλέον χρόνια δεν είναι αρκετά να αλλάξουν έναν άνθρωπο. Πάντα με εκείνο το χαμόγελο γεμάτο στιγμές κρεμασμένο στα χείλη.

Η θεία πιο δίπλα, με τα πυκνά μαύρα μαλλιά της. Αν κλείσω τα μάτια αισθάνομαι πως θα φτάσει στα αυτιά ξανά εκείνο το σφύριγμα στο ρυθμό της ζωής. Γλυκός και θετικός σαν άνθρωπος, ίσως από τους λίγους που με ξάφνιασε τόσο η αλλαγή του στο σήμερα. Άκεφη και απόμακρη σα να μη την γνώρισα ποτέ. Δίπλα της στέκεται ο θείος μου, και αυτό που μου τραβάει την προσοχή όπως πάντα είναι η άσπρη τούφα στο πυκνό μαύρο μαλλί του. Αν και ουσιαστικά ήταν εκείνος που μας σύνδεε ως οικογένειες λόγο της συγγένειας με τη μαμά, τα συναισθήματα μου για εκείνον ήταν πάντα ανάμεικτα.

Ο παππούς τους κάθεται πίσω, φορώντας μια λευκή φανέλα. Στο μυαλό μου είναι λες και δεν τον γνώρισα ποτέ, αλλά έχω ακούσει τόσα για ‘κείνον στα χρόνια που τελικά τον έμαθα. Δίπλα του κάθεται η Ντοντό. Μικροκαμωμένη γύρω στο ενάμιση μέτρο, με σγουρά άσπρα μαλλιά, φορώντας μια εμπριμέ ρόμπα, στέκεται σοβαρή έχοντας όπως συνήθως ένα διστακτικό χαμόγελο. Όμορφος άνθρωπος. Ίσως η γιαγιά που δεν είχα, ίσως και όχι αφού αν τελικά την είχα φαντάζομαι δεν θα την έχανα. Δύσκολη ως άνθρωπος, μα αν την κέρδιζες στεκόταν μοναδική συντροφιά. Η μόνη σε τούτη τη φωτογραφία που μου στοίχησε τόσο η απουσία της. Γύρω λίγα άτομα ακόμα που πλέον μοιάζουν άγνωστα λες και η ζωή δεν μας αντάμωσε ποτέ πραγματικά.

Όλα ίδια και όλα ξένα.

Το μέρος στη φωτογραφία μοιάζει ακριβώς όπως και την τελευταία φορά που το επισκέφτηκα. Πάνω από το ξύλινο τραπέζι φαίνονται οι κληματαριές που σου προσέφεραν δροσιά εκείνες τις καυτές μέρες του καλοκαιριού και στο πλάι έξω από τη βεράντα κρεμασμένες σε σχοινιά πετσέτες και μαγιό από τις τελευταίες βουτιές. Λίγο και θαρρείς πως θα δεις το μονοπάτι που θα σε βγάλει στη θάλασσα. Μια ηλιόλουστη μέρα, γεμάτη από ήχους τζιτζικιών να χορεύουν τη μελωδία του καλοκαιριού.

(Visited 60 times, 1 visits today)

14 Comments

  1. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΙΑΚΟΒΑΣΙΛΗΣ 7 Μαρτίου 2021 at 6:28 πμ

    Οι φωτογραφίες εκείνες, οι παλιές, μα πώς περνούν τα χρόνια; με πρόσωπα δικά μας, αγαπημένα που σήμερα ή έχουν φύγει ή έχουμε την ευλογία να τα συναντούμε ακόμα, συνήθως μου φέρνουν ανάμικτα συναισθήματα.
    Πόνο αλλά και γλυκιές αναμνήσεις για όλα τα όμορφα που μπόρεσα να ζήσω. Συνήθως μένω στα δεύτερα.
    Ωραία εγγραφή!
    Την Καλημέρα μου!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 8 Μαρτίου 2021 at 12:00 πμ

      Ελπίζω πάντα να μένεις στα όμορφα ακόμα και αν κάποτε εξελίχθηκαν σε άσχημα.
      Είναι πολύ σημαντικό να τα διαχωρίζεις, κυρίως σε ψυχολογικό επίπεδο.

      Χαίρομαι που σου άρεσε, καλησπέρα και σε εσένα!

      Reply
  2. Marina Tsardakli 7 Μαρτίου 2021 at 7:46 πμ

    Προσωπικά, αγαπώ τις φωτογραφίες. Μου επιτρέπουν με ένα κοίταγμα τους, να θυμηθώ πρόσωπα, στιγμές, συναισθήματα. Ειδικά όσους έχουν φύγει από τη ζωή και το μυαλό λίγο τους ξεβάφει, βοηθούν να μην τους ξεχνάς.
    Και ακόμα και αν μου θυμίζουν πρόσωπα ή καταστάσεις που με πλήγωσαν, πάλι χαίρομαι.
    Γιατί είναι καλό να το θυμάσαι και αυτό.
    Γεμάτη εικόνες και συναισθήματα αυτή η ανάρτηση σου Νικολέτα μου. Και ήταν σαν τα συναισθήματα να ζωγράφισαν τις εικόνες, σαν να μη βάδισαν παράλληλα.
    Να έχεις μια όμορφη Κυριακή. Σε φιλώ γλυκά!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 7 Μαρτίου 2021 at 11:53 μμ

      Νομίζω πως εκείνους που έχει ανάγκη η ψυχή σου δεν θα τους ξεχάσεις όπως και να έχει ανεξάρτητα από τις φωτογραφίες.
      Καταλαβαίνω ωστόσο απόλυτα πως το εννοείς και εν μέρει χαίρομαι που για παράδειγμα έχω φωτογραφίες του πατέρα μου να κοιτάω.
      Απλά δεν ξέρω τι μπορεί να φταίει, με τα χρόνια έχουν πολλά παγώσει μέσα μου,
      δεν είναι πως το χαίρομαι και ιδιαίτερα αυτό.
      Ξέρεις, είμαι σε μια κατάσταση θέλω και δε θέλω παράλληλα.
      Σαφώς και θέλω, απλά ίσως μερικές φορές δεν μπορώ. Δεν είμαι σίγουρη.

      Κι εγώ σε φιλώ ομορφιά μου!
      Σε ευχαριστώ!

      Reply
  3. ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.) 7 Μαρτίου 2021 at 9:28 πμ

    Ευτυχώς που υπάρχουν και οι φωτογρφίες και οι εικόνες γενικά θα έλεγα Εγώ. Αλλά πως θα μπορούσα να πω και να πιστεύω κάτι διαφορετικό; Ασχολούμαι με τη Φωτογραφία, Φωτογραφίζω συνέχεια και γράφω ιστοριούλες πίσω από αυτές. Πάντως, διαβάζοντας σε θυμήθηκα μια μέρα στο βουνό που πηγαίνω για περπάτημα) κάποτε τώρα βλέπεις δεν μπορούμε) και μαζί είχα πάρει τα συμπράγκαλα μου για να δουλέψω πάνω σε ένα φωτογραφικό project, ήταν κάποιες Κυρίες που μου έπιασαν συζήτηση και έτσι απλά μου διηγήθηκαν η καθεμιά πάνω κάτω τη ζωή τους. Ε, στο τέλος πήρα και τις συμβουλές τους αλλά έβγαλα και μια από τις πιο αγαπημενες μου φωτο. Οπότε για μένα μια Φωτογραφία απλή, ανεξήγητη ακόμα και θλιμένη με κάνει να ασιθάνομαι όμορφα και πολλές φορές τυχερή γιατί η εικόνα της φωτογραφίας κάτι μου έχει προσφέρει.
    Την Καλημέρα μου Νικολέτα μου!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 7 Μαρτίου 2021 at 11:42 μμ

      Που τα λέω αυτά ε; χαχαχα
      Εντάξει εσένα θα σε προσπεράσω 😀

      Κοίτα, δεν είναι πως δεν αγαπώ γενικά τις φωτογραφίες, και βγάζω και τις θαυμάζω και στέκομαι σε αυτές.
      Απλά πια λίγο πια νιώθω μια απόσταση όταν για παράδειγμα πάω να βγάλω μια δική μου φωτογραφία, πράγμα που παλιότερα δεν είχα καθόλου.
      Θα ρωτήσω και τον ψυχολόγο μου σχετικά χαχαχα

      Την καληνύχτα μου αγαπητό μου πλάσμα!

      Reply
  4. Anna 7 Μαρτίου 2021 at 11:34 πμ

    Ναι αυτές οι παλιές φωτογραφίες που πολλές φορές με μελαγχολούν κι άλλες με κάνουν να γελώ. Πρόσωπα που κι εγώ δεν έχω ξαναδεί ή χαθήκαμε ο καθένας τραβώντας το δρόμο του. Αλλά κοιτάζεις τις φώτο και σου μιλούν. Γι αυτό τις αγαπώ. Πιο πολύ από την κάμερα . Ακόμη και πρόσωπα που έφυγαν από τη ζωή, τα βλέπεις, συγκινείσαι, ξέρεις τι συναισθήματα είχες γι αυτά σου τα ζωντανεύουν οι φωτογραφίες.
    Δεν ξέρω για τους θείους σου αλλά σίγουρα οι στιγμές που πέρασες όταν όλα ήταν καλά κάτι σου πρόσφεραν καλό και εποικοδομητικό. Το τι έγινε αργότερα βάλτο στα κατάστιχα της ζωής που είναι απρόβλεπτη
    Καλημέρα Νικολέτα μου

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 7 Μαρτίου 2021 at 11:38 μμ

      Σίγουρα μου πρόσφεραν πράγματα, σίγουρα διαμόρφωσαν πράγματα.
      Αυτό είναι ξεκάθαρο και σε εμένα. Απλώς δεν ξέρω, ίσως μετά από χρόνια που κάτι αδειάζει μέσα σου,
      κατάφερε να με παγώσει τόσο ώστε να μην μπορώ να μείνω σε εκείνες.
      Δεν είμαι άνθρωπος που βλέπει το άσχημο, ειλικρινά. Αλλά πιστεύω αν πονέσω μετά δεν έχω γυρισμό και αυτό καλύπτει περισσότερα κομμάτια από όσα θα ήθελα της προσωπικότητας μου.

      Σε ευχαριστώ Άννα μου,
      καλό ξημέρωμα να έχουμε!

      Reply
  5. Μαρία Κανελλάκη 7 Μαρτίου 2021 at 5:24 μμ

    Σε νιώθω. Όταν υπάρχουν γκρεμισμένες γέφυρες και απώλειες, οι φωτογραφίες ξυπνούν και επώδυνες μνήμες. Το καλό είναι ότι όταν τις ξαναδείς σε άλλη χρονική στιγμή και με καλύτερη διάθεση, φέρνουν μια γλυκιά νοσταλγία και την διαπίστωση πως έφτασες ως εδώ, με τις μάχες σου κερδισμένες.
    Μια γλυκιά καλησπέρα Νικολέτα μου!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 7 Μαρτίου 2021 at 11:32 μμ

      Η αλήθεια είναι πως πια δεν κοιτάω φωτογραφίες.
      Δεν ξέρω αν αυτή η νοσταλγία μου δημιουργεί βάρος ή αναμνήσεις που έχω ανάγκη να προχωρήσω.
      Ειδικά όταν οι καταστάσεις αλλάζουν νομίζω είναι μια περίεργη κατάσταση.

      Γλυκό φιλί σου στέλνω Μαρία μου <3

      Reply
  6. Butterfly 8 Μαρτίου 2021 at 1:04 πμ

    Άλλη μια ιδιαίτερη εξομολόγηση στο αγαπημένη μου..
    Την έχουν αυτή τη δυναμη οι φωτογραφίες. Ειδικά οι παλιες οι τυπωμένες. Σε ένα δευτερόλεπτο σε πανε ταξίδι στο χρόνο και ζωντανεύουν στιγμές, συναισθήματα μα και παραπονα…
    Την αγάπη μου και μια αγκαλιά ζεστη!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 8 Μαρτίου 2021 at 1:09 πμ

      Την έχουν. Λες και μέσα τους έχουν φυλακίσει κομμάτια που πολλές φορές φοβάσαι να δεις μην τυχόν καταλάβεις πως έχασες.
      Θα τα πάρω και τα δυο <3

      Reply
  7. ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 8 Μαρτίου 2021 at 7:18 μμ

    Κάθε φωτογραφία είναι και ένα καρέ ζωής. Έχω μια ιδιαίτερη λατρεία στη φωτογραφία. Κύρια σε αυτές που απεικονίζουν στιγμές της ζωής μας αι αλληλεπιδράσεις με άλλα άτομα της οικογένειας ή φίλων μας. Στο πέρασμα των χρόνων αποκτούν μια μαγική δύναμη πολλές φορές να κυβερνήσουν το ίδιο σου το μυαλό. Να σε πάνε εκεί πίσω, να σπάσουν τα δεσμά του χρόνου, να ζωντανέψουν τη στιγμή, να της δώσουν κίνηση.
    Μέσα από τα λόγια σου ένιωσα μια γλυκιά σου νοσταλγία Νικολέτα μου. Μια αναδρομή στο παρελθόν, θλίψη, χαρά, δάκρυα, χαμόγελα. Δεν ξέρω αλλά μου έβγαλε μια συγκίνηση, μια τρυφερότητα.
    Καλό βδομάδα να έχεις καλή μου φίλη. Φιλιά πολλά.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 9 Μαρτίου 2021 at 12:22 πμ

      Όπως φαντάζομαι πως θα διάβασες για εμένα οι φωτογραφίες μάλλον δεν λειτουργούν το ίδιο.
      Γενικά ωστόσο εννοείτε πως με γοητεύουν, δεν μπορώ να το αρνηθώ.
      Τρυφερότητα δεν ξέρω αν έβγαλε, νευρικότητα θα έλεγα περισσότερο 😀

      Καλή εβδομάδα να έχουμε Γιάννη!!

      Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *