Φοβάμαι, μπαμπά

Μπαμπά μπαμπά μίλα μου τι έγινε πες μου πες κάτι κενό παντού τι έπαθες τι έγινε μπαμπά ξύπνα μπαμπά ξύπνα γαμώτο μου ξύπνα τι έγινε γιατί δεν μου μιλάς σήκω να με πάρει κάνε κάτι μπαμπά άνοιξε τα μάτια σου μπαμπά ο Γιάννης μπαμπά που είσαι μπαμπά σε παρακαλώ μη με αφήνεις μη τον αφήσεις σε παρακαλώ μπαμπά δεν μπορώ μόνη μου δεν θέλω ρε μπαμπά τι έπαθες τι να κάνω κάνε κάτι γαμώτο το χέρι σφίξε μου το χέρι μπαμπά μ’ ακούς έλα γαμώτο πιάσε το χέρι μου εδώ να ρε μπαμπά γιατί γιατί τώρα τι έγινε άνοιξε τα μάτια άνοιξέ τα είμαι εδώ ακούς άκουσε με κοίτα με εδώ δεν μπορώ δεν θέλω

πάμε μια βόλτα μπαμπά ο μικρός ρε μπαμπά ο μικρός γαμώτο ο μικρός γαμώ την πουτάνα μου ο μικρός μπαμπά είπες δεν θα φύγεις ποτέ που πας γιατί δεν ανασαίνεις πάρε ανάσα τι κάνεις τι νομίζεις πως κάνεις ρε μπαμπά αλήθεια θα φύγεις μπορείς ρε μπαμπά δες μας δεν θα τα καταφέρουμε μπαμπά σε παρακαλώ σε ικετεύω μπαμπά ποτέ δεν ήθελα να φύγεις μπαμπά δεν πρόλαβα να στο πω μπαμπά δεν μου φτάνει μια βόλτα μπαμπά σε αγαπάω μπαμπά μου σε αγαπάω σε αγαπάω σε παρακαλώ σ’αγαπάω θα στο δείχνω μπαμπά σ’αγαπάω κοίτα με γιατί γιατί μπαμπά σ’αγαπάω σ’αγαπω μπαμπά μπαμπά είπες δεν θα φύγεις ποτέ είπες ψέματα μπαμπά

Μια μέρα μετά

Προσπάθησα να καταλάβω όσα έγιναν γύρω μου και πως να στο πω.

Ήταν σαν να μην ήμουνα εκεί. Μόνο κοιτούσα. Από απόσταση μη τυχόν καταλάβω. Ξέρεις, όχι τόσο τον δικό σου θάνατο μα τον δικό μου. Ήξερα πως έφυγες πριν από εκείνο το τηλεφώνημα όμως φοβόμουν. Φοβόμουν πως δεν θα χω τρόπο να ζήσω με αυτό το κενό.

Κενό. Ναι αυτό το κενό που νιώθεις όταν κάτι σου λείπει, ξέρεις. Ξέρεις, αλήθεια;
Είναι στιγμές που εύχομαι να ήξερα μονάχα εγώ. Δεν είναι ωραίο το κενό, αυτός ο ξεριζωμός όχι δεν είναι ωραίο πράγμα.

Το κενό λοιπόν.

Το κενό και τα μάτια του. Μα πως να στο πω, ποτέ δεν ήμουν καλή με τα μυστικά πάντα κάτι με σπρώχνει να μιλήσω πριν καν να χρειάζεται.
Πήγαμε βόλτα το βράδυ και θα ορκιζόμουν, είμαι σίγουρη, κράτησε ολόκληρες ζωές.

Έγινες αστέρι μα αν έπρεπε να σε περιγράψω θα μιλούσα για ήλιο.

Τι νόημα όμως έχει τώρα πια; Πρόλαβα να σκορπίσω το κενό γύρω και αυτό είναι που μετράει.
Όταν του μίλησα, όταν του μίλησα άραγε να τον είδες;
Είδες τα μάτια του;
Είδες που βούρκωσε σαν κοίταξε ψηλά;
Είδες που ζήτησε για να κατέβεις;
Είχες το θάρρος να το δεις ή πάλι έφυγες να μην κοιτάξεις;

Βλέπω τους γύρω μου και απορώ. Ήταν όλοι εδώ πριν φύγεις;


Νιώθω σαν σαρδέλα. Όλοι ξέρουν, όλοι σε ξέρουν και μοιάζει να καταλαμβάνουν χώρο που δεν υπάρχει αδειανός. Κολλάνε επάνω μου και θέλω να φωνάξω. Νιώθω σαν σαρδέλα.
Μα ποιοι στα αλήθεια είναι όλοι αυτοί;
Πες τους να φύγουν! Πες τους το εσένα ξέρουν!
Πότε θα φύγουν; Ποιοι είναι όλοι αυτοί;
Δεν μπορώ να ανασάνω, σου λέω χρειάζομαι ανάσα!

Θέλω αέρα…


Γιατί; Που πήγες; Πως μπόρεσες;
Πονάει το κενό μωρέ μπαμπά.

Είναι κρύα τα χέρια σου μπαμπά… γιατί είναι κρύα;
Μ’ ακούς; Πες μου, πάλι δεν μιλάς. Ποτέ δεν μιλάς.

Θα ξανάρθεις ποτέ;
Πες μου ένα ψέμα, μη λες τίποτα.

Τα παιδιά μπαμπά πρέπει να σε κουβαλήσουν.

Γιατί; Τι έφταιξε; Όλους τους ρώτησα. Δεν μου λέει κανείς.

Δεν είχες το δικαίωμα να φύγεις! Σε βαρέθηκα ακούς;
Σε βαρέθηκα ποτέ δεν μιλάς.
Φύγε, τι περιμένεις; Φύγε σου λέω, φύγε!
Μη σε νοιάζει απλά φύγε..
Φύγε.. Τι περιμένεις;

Είναι κρύα τα χέρια σου μπαμπά…
Πες τους να μην με παίρνουν μακριά σου, πρέπει να τα ζεστάνω μπαμπά.

2 χρόνια παρά κάτι


Κάποιος έκλαιγε με τύψεις
για όσα πρόδωσα εγώ,
για όλα αυτά που 'χα αγαπήσει,
για όλα αυτά που δε θα δω.
Διάφανα κρίνα – όλα αυτά που δεν θα δω

Όλα λειαίνουν με τον χρόνο και ο χρόνος όλα τα τσακίζει.

30 χρόνια.
Τόσα χρειάστηκαν.

Λες και μια ζωή ποτέ δεν θα ναι αρκετή για να μάθεις. Ο χρόνος κυλάει, το ρολόι προχωράει και εγώ σε μια στιγμή κολλημένη στον χρόνο. Κάποιος να με σπρώξει.

Όσες φορές και αν έπαιξα μέσα μου τη σκηνή πάντα στο τέλος η κασέτα έμοιαζε να μασιέται, να κολλάει και να καταστρέφεται. Κολλημένη στο ίδιο σημείο.

Είναι στιγμές που τον βλέπω με μάτια ανοιχτά και αναρωτιέμαι αν είναι εδώ. Συνήθισα να μην είναι και έμαθα να αποφεύγω το βλέμμα του μα τώρα τον βλέπω. Στο γέλιο του κρέμονται στιγμές κι εγώ τις βλέπω.

Υπήρξε ήρεμος άνθρωπος, τόσο που η ηρεμία του με τσάκιζε. Περνάει ο καιρός και στο μυαλό μου γυρνούν όχι οι όμορφες μα εκείνες που του ζητούσα απεγνωσμένα να φανεί, να μιλήσει, να γεμίσει τον χώρο. Πόσο ειρωνικό είναι να περιμένεις κάποιος να φύγει για να συνειδητοποιήσεις πως η απουσία του είναι τελικά που σε σκοτώνει. Μοιάζει να άδειασε το δωμάτιο, να ρούφηξε μαζί του τις στιγμές, να γέμισε με απόγνωση τον χρόνο. Έφυγε και ακόμα και μια γαμημένη σακούλα σκουπιδιών έγινε θέμα στο φευγιό του.

Το ξέρω πως γελά μαζί μου τώρα!

Πως γίνεται να ήταν εδώ κι εγώ να μην το έβλεπα;
Πως μπορεί να μην είναι εδώ κι εγώ να νιώθω ακόμα αυτή την απουσία να μου τρώει τα σωθικά;
Πόσο θόρυβο έκανε η ησυχία του άραγε να κατάλαβε ποτέ;

30 χρόνια.

Τόσα μου πήρε να βρω το θάρρος και να μάθω να συγχωρώ.
Εμένα, εκείνον, την ίδια τη ζωή.

Λένε πως στη ζωή με τον καιρό οι άνθρωποι γίνονται δεδομένοι και αν κάτι έμοιαζε σε εμένα σαν κι αυτό ήταν εκείνος. Δεδομένος. Το χειρότερο δεν ήταν πως το ένιωθα αλλά πως το ήξερε. Ποτέ δεν τον πλησίασα όσο ζητούσε, πάντα θαρρείς ο χρόνος θα υπήρχε.

Ο χρόνος τελείωσε πια και αυτό το ξέρω.

30 χρόνια.

Τόσα χρειάστηκα και αν κάτι με πονάει πιο πολύ, περισσότερο και από τον ίδιο το χαμό του είναι πως ο θάνατος μοιάζει να αλλάζει τα πάντα στη ζωή μα η ζωή για πάντα ίδια μένει.

Συνέχισα

να κλαίω
να γελάω
να ερωτεύομαι
να πονάω
να τρέχω
να χτυπάω
να ζητάω
να περιμένω
να ελπίζω
να χρειάζομαι
να παίζω
να αντέχω
να υπάρχω

Απλά συνέχισα.

Συνέχισα μαζί του και χωρίς αυτόν. Λες και ο άνθρωπος είναι συνήθεια. Μια γαμημένη συνήθεια που έσκισε τα σωθικά όλες εκείνες τις φορές που ήταν σαν να μην βρέθηκε ποτέ εδώ. Λες και δυο χρόνια αρκούν να σε ρουφήξει μια καθημερινότητα που τρώει από ‘σένα.

30 χρόνια.

Τόσα μου πήρε ώστε να μάθω να κοιτάω τα λάθη μου κατάματα χωρίς να φοβάμαι.

30 χρόνια.

Που αναγκάστηκα να μεγαλώσω χωρίς στιγμή να του το πω.

Τον συγχωρώ, για όσα ήρθαν μα κυρίως γιατί αποφάσισε να φύγει.
Με συγχωρώ, γιατί δεν σκέφτηκα ποτέ μου πως θα φύγει.

(Visited 121 times, 1 visits today)

22 Comments

  1. Avatar ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 20 Μάρτιος 2021 at 1:03 πμ

    Αυτό το κείμενο ναι με πεθαίνει! Ναι με πεθαίνει! Με διαλύει, με συντρίβει σαν άνθρωπο. Είναι τέτοια η δύναμη που ξεχύνεται από μέσα σου, είναι τέτοια η εκφραστική λάβα, αυτά που θέλεις να πεις, να εκφράσεις, να φωνάξεις. Τέτοιος πάταγος, τέτοιος ορυμαγδός! Ειλικρινά με κάνει να κλαίω κάθε γραμμή, κάθε λέξη, φράση.
    Νιώθω πατέρας, βλέπω τις κόρες μου, τους φόβους μου. Είναι τόσα αυτά που λες που σηκώνουν αντάρα που πάει ίσαμε τον ουρανό και κατεβαίνει ορμητικά ξανά στη γη σαν στρόβιλος συναισθημάτων.
    Νικολέτα μου δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο. Ειλικρινά.
    Σοκ.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 22 Μάρτιος 2021 at 10:21 μμ

      Γιάννη μου ξέρω πόσο δύσκολη και επίπονη είναι για σένα η ιδέα του θανάτου.
      Μπορώ να νιώσω τον φόβο σου και τη δυσκολία σου. Όσο και να μοιάζει το μόνο σταθερό μπορώ να νιώσω τα δάκρυα σου.
      Να τις κρατάς σφιχτά σε κάθε αγκαλιά, όπως και εκείνες.
      Η ζωή είναι μικρή, πρέπει να μη ξεχνάμε να τη ζούμε. Μας αξίζει να τη ζούμε.

      Να σε προσέχεις Γιάννη μου και να σε αγαπάς.

      Reply
  2. Avatar ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΙΑΚΟΒΑΣΙΛΗΣ 20 Μάρτιος 2021 at 6:03 πμ

    Διαισθάνονται, μια τρομερή ιστορία σχέσης, μεταξύ απώλειας πατέρα και αποδοχής από την κόρη, που έκανε τριάντα ολόκληρα χρόνια για να το αποδεχθεί.
    Έχω δύο κόρες, νιώθω την αδυναμία τους, την αγάπη τους καθημερινά, προσπαθώ να είμαι δίπλα τους όσο με χρειάζονται, δεν θέλω να τις πληγώσω με τίποτα, και πίστεψε με, αυτό μου δίνει τη δύναμη να συνεχίζω να βρίσκομαι εκεί.
    Δυνατό το κείμενο σου, σε ορισμένα σημεία με πόνεσε, αλλά ξέρω, ποτέ οι όποιες απαντήσεις δεν είναι αρκετές.
    Την Καλημέρα μου, Νικολέτα!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 22 Μάρτιος 2021 at 10:18 μμ

      Τριάντα χρόνια νομίζω έκανα για να μάθω να συγχωρώ, να μπορώ να αποδεχτώ πως ως άνθρωποι είμαστε αυτό που είμαστε χωρίς να χρειάζεται να γινόμαστε σκληροί.
      Να τις προσέχεις και εύχομαι να σε προσέχουν και εκείνες σαν να ναι κάθε μέρα γιορτή. Γιατί η ζωή και το μοίρασμα πρέπει να είναι γιορτή.
      Σε ευχαριστώ από καρδιάς!

      Reply
  3. Avatar Marina Tsardakli 20 Μάρτιος 2021 at 10:04 πμ

    Νομίζω ότι σε καταθέσεις ψυχής, τα λόγια είναι φτωχά. Πώς να εκλογικεύσεις τα συναισθήματα της καρδιάς. Είναι άδικο.
    Όπως άδικος είναι και ο Θάνατος και ας είναι η μόνη σταθερά της ζωής.
    Δεν εκλογικεύεται. Δε συνηθίζεται, πολύ απλά, για η απώλεια δε συνηθίζεται.
    Απλά με τον καιρό συνεχίζεις όπως αναφέρεις και στο κείμενο.
    Και μαθαίνεις να είσαι δυνατός στην απώλεια, χτίζεις άμυνα.
    Σήμερα είναι ψυχοσάββατο και το να κρατάμε τους κεκοιμημένους μας στη μνήμη μας, να φέρνουμε στο μυαλό μας στιγμές μαζί τους, είναι το καλύτερο μνημόσυνο.
    Να είσαι πάντα καλά, να τον κρατάς στην καρδιά και το μυαλό σου Νικολέτα μου.
    Σου στέλνω μια μεγάλη αγκαλιά.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 22 Μάρτιος 2021 at 10:15 μμ

      Δεν συνηθίζεται. Ποτέ δεν συνηθίζεται.
      Το αντίθετο νομίζω μερικές φορές, σε τσακίζει για κάθε φορά που τολμάς να αφεθείς και το καταλαβαίνεις.
      Όμως η ζωή συνεχίζεται, πάντα συνεχίζεται και θες δεν θες σε τραβάει μαζί της.
      Και αυτό είναι καλό, γιατί μαζί της βρίσκεις τρόπο να προχωράς μαζί της.
      Γεμάτος κενό, μα προχωράς.
      Ας είναι αναπαυμένοι πάντοτε.

      Αγκαλιά και από μένα Μαρινάκι μου, μεγάλη!

      Reply
  4. Avatar Butterfly 20 Μάρτιος 2021 at 11:23 πμ

    Κοριτσάκι μου…
    Στο πρωτο μερος με ταξίδεψες 5 χρόνια πισω σε μια αίθουσα νοσοκομείου…
    Έτσι είναι μωρό μου, η ζωή συνεχίζεται γιστι η ζωή είναι αέναη, είναι περα και έξω από εμάς όσο κι αν τη νιώθουμε να σφυζει και να παλλεται μέσα μας.
    Είσαι η συνέχεια του κι ο μικρός σου η συνέχεια της συνέχειας του…
    Την αγάπη μου και μια αγκαλιά μεγάλη για τις απουσίες που είναι παντα παρουσες…

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 22 Μάρτιος 2021 at 10:12 μμ

      Να ξερες πόσο με παρηγορεί η εικόνα του που αντικρύζω κάθε φορά στα μάτια του μικρού,
      πόσο με γεμίζει η σκέψη πως υπάρχει μέσα από κείνον με κάποιον τρόπο μέσα από όλα όσα του έμαθε.
      Η ζωή συνεχίζεται, όσο και να μην θέλουμε να το καταλάβουμε, μας παρασέρνει μαζί της. Αυτό είναι η ζωή.
      Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ και με τον τρόπο σου χωρίς να το ξέρεις με γεμίζεις πάντα με δύναμη <3

      Reply
  5. Avatar Mia Petra 20 Μάρτιος 2021 at 1:06 μμ

    Δυσκολεύτηκα πολύ να σε διαβάσω.. Γνωρίζω τον πόνο, και δεν μπορώ να τον αντιμετωπίσω. Αν και έχασα τον μπαμπά μου σε μεγάλη ηλικία (κι εκείνος στα όρια τού “πλήρης ημερών” / απαίσια έκφραση) , ωστόσο εγώ αρνούμαι να πάω στο νεκροταφείο, κι αρνούμαι να μιλάω για τον μπαμπά μου σε παρελθόντα χρόνο.. Δεν φεύγει ποτέ ο πόνος, απλά ξεχνιόμαστε κάποιες στιγμές και προχωράμε με αυτόν τον πόνο μέσα μας.. Τα φιλιά μου, και καλή δύναμη 🌸🌺🌷

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 22 Μάρτιος 2021 at 10:08 μμ

      Αυτό ακριβώς, ξεχνιόμαστε και με κάποιον τρόπο προχωράμε.
      Θέλει πολύ δύναμη να προχωρήσεις και κυρίως να επιτρέψεις στον εαυτό σου να το κάνει.
      Εμένα αυτό είναι το σημείο που με ζόρισε περισσότερο από όλα.
      Ας ελπίσουμε να έχουν αναπαυθεί οι ψυχές τους, μονάχα αυτό αρκεί πια!

      Reply
  6. Avatar Μαρία Κανελλάκη 20 Μάρτιος 2021 at 4:36 μμ

    Zoρίστηκα με την ανάγνωση. Είναι οι μέρες που έφυγε κι ο δικός μου μπαμπάς κι από τότε τους φοβάμαι τους Μάρτηδες. Δεν μπαίνει σε λέξεις ο πόνος. Απλά συνηθίζεται με τον καιρό. Η απουσία θα είναι πάντα πληγή ανοιχτή. Νικολέτα μου, εύχομαι να ήταν λυτρωτικό αυτό το κείμενο που του έγραψες. Ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας. Όταν διαπιστώνεις πως υπάρχουν κι άλλοι συνάνθρωποι με το ίδιο καρβουνάκι να τους καίει την ψυχή, είναι παρηγορητικό. Ο πόνος που μοιράζεται γίνεται πιο μαλακός, πιο παλέψιμος.
    Ας είναι οι ψυχούλες τους αναπαυμένες… 🌺

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 22 Μάρτιος 2021 at 10:01 μμ

      Νομίζω πως πάντα σε λυτρώνει αυτό το μοίρασμα, έχεις απόλυτο δίκιο. Ο πόνος μαλακώνει όμως ο χρόνος πιστεύω πάντα θα σε τσακίζει για τόσους λόγους.
      Ας είναι πάντα αναπαυμένες, ναι Μαρία μου.. ας είναι.

      Reply
  7. Avatar ainafets 20 Μάρτιος 2021 at 5:50 μμ

    Έγραψα, έγραψα και στο τέλος δεν πάτησα δημοσίευση, χάθηκα σε σκέψεις…
    Σαν χθες ή προχθές ήταν που για ώρες μιλούσαμε γι αυτό το ταξίδι;
    “Πόσο ειρωνικό είναι να περιμένεις κάποιος να φύγει για να συνειδητοποιήσεις πως η απουσία του είναι τελικά που σε σκοτώνει. Μοιάζει να άδειασε το δωμάτιο, να ρούφηξε μαζί…” και σένα θα συμπλήρωνα.
    Μπερδεύτηκα με το “30 χρόνια” που επαναλαμβάνεις και σαράντα να ήταν μη νομίζεις πως κάτι θα άλλαζε γιατί ο πόνος δεν δουλεύεται με την λογική, μόνο αν αφήσεις την καρδούλα σου, ελεύθερη θα περάσεις από μέσα…

    ΑΦιλάκια αγάπης και βαθιάς κατανόησης σου στέλνω.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 22 Μάρτιος 2021 at 9:55 μμ

      Με ρούφηξε Στεφανία μου, ναι. Με ρούφηξε νομίζω.
      Δεν δουλεύει με τη λογική, απλώς η αίσθηση να περιμένεις τόσα χρόνια να καταλάβεις πόσο μεγάλη λύτρωση υπάρχει στη συγχώρεση μερικές φορές είναι αβάσταχτη.

      Σε ευχαριστώ που πάντα είσαι εδώ και για τον τρόπο που είσαι πάντα εδώ <3

      Reply
  8. Avatar Anna 21 Μάρτιος 2021 at 12:31 μμ

    Έχω ανατριχιάσει. Ένας χρόνος έχει περάσει μόνο που έφυγε ο δικός μου πατέρας. Το κενό ναι είναι μεγάλο και δεν καλύπτεται. Και εγώ ήλπιζα ότι ο χρόνος θα κάλυπτε…αλλά το κείμενο σου μου έσφιξε την καρδιά. Σαν να ήμουν εκεί σε ένοιωσα, Αν και δεν υπάρχει κάτι που δεν του το είπα όσο ήταν ζωντανός, εν τούτοις την αξία του την κατανόησα πλήρως όταν έφυγε. Κλαίω, στ’αλήθεια κλαίω αυτήν τη στιγμή….
    Πιστεύω ότι κάπου είναι και μας προσέχουν και ελπίζω να καμαρώνουν για την πορεία μας
    Φιλιά πολλά και κράτα στην καρδιά σου την ανάμνησή του.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 22 Μάρτιος 2021 at 9:48 μμ

      Άννα μου κι εγώ ακόμα κλαίω και πάντα θα πονάω στη σκέψη του.
      Ο θάνατος δεν είναι εξετάσεις αν τελικά κατάφερες να δώσεις όσα πρέπει, είναι περισσότερο μια συνειδητοποίηση πως ο άνθρωπος μόνο στη ζωή έχει αξία.
      Είναι σαν χαστούκι που το σημάδι δεν φεύγει ποτέ.
      Κι εσύ το ίδιο, να σε προσέχεις!

      Reply
  9. Avatar Marypertax 21 Μάρτιος 2021 at 12:51 μμ

    Με συγκλόνισες! Το κενό σου ταυτίστηκε με το δικό μου κενό! Ξέρω πως ποτέ δεν θα το καλύψω και δεν νομίζω να το θέλω. Είναι στιγμές που νοιώθω πως επιθυμώ να υπάρχει για να μου θυμίζει όσα δεν σκέφτηκα ποτέ να πω, ή να κάνω, λες και είχα μια αιωνιότητα στη διάθεση μου, κι όπως σωστά αναφέρεις , γιατί θεωρούσα δεδομένα πολλά πράγματα. Όμως όλα αλλάζουν κι εγώ μαζί τους και το κενό μεγαλώνει με τα χρόνια. Πίστευα πως θα ξεθώριαζε αλλά διαπίστωσα πως απλά μεγαλώνει μέχρι να σε καταλάβει ολόκληρο. Ακόμα τα δάκρια μου προσπαθούν να γεμίσουν το κενό και να το κάνουν λίμνη. Αλλά αυτό ρουφάει άπληστα και θρέφεται!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 22 Μάρτιος 2021 at 9:42 μμ

      Mary μου νομίζω το κενό ακόμα και αν το θέλαμε δεν πρόκειται να το καλύψει τίποτα.
      Αισθάνομαι πως πέρα από τον θάνατο κάποιου που αγαπάμε βιώνουμε και έναν προσωπικό θάνατο και είναι αυτός τελικά που δημιουργεί το κενό.
      Η απουσία, μαζί με όσα κουβαλούσε αντί να σε γιατρεύουν ουσιαστικά θρέφουν αυτό το κενό.
      Ειλικρινά σε ευχαριστώ που μοιράστηκες ένα κομμάτι της ψυχής σου μαζί μου, σε ευχαριστώ <3

      Reply
  10. Avatar Κική Κωνσταντίνου 22 Μάρτιος 2021 at 9:36 πμ

    Τι καταθεση ψυχης ηταν αυτη Νικολετα μου;
    χείμαρρος συναισθημάτων
    συγκινηθηκα παρα πολυ
    ο χαμος των αγαπημενων μας προσωπων παντα θα ποναει, παντα
    να τον θυμασαι παντα με αγαπη γλυκια μου
    ειμαι σιγουρη πως εκει που ειναι, ειναι καλα και σε προστατευει

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 22 Μάρτιος 2021 at 9:32 μμ

      Μακάρι πέρα από το αν υπάρχει κάτι πέρα από το εδώ και πως τελικά θα είναι, εγώ εύχομαι να έφυγε γεμάτος από όσους τον αγαπήσαμε.
      Αλήθεια σε ευχαριστώ Κική μου, κάθε απώλεια είναι και ένας μικρός θάνατος εσωτερικά. Πάντα θα είναι.
      Να είσαι καλά και να προσέχεις όσα αγαπάς!

      Reply
  11. Avatar ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ 24 Μάρτιος 2021 at 7:06 μμ

    Νικολέτα μου είμαι η τελευταία που θα σου πει σε καταλαβαίνω, όχι γιατί δεν συγκλονίστηκα από το τόσο γεμάτο πόνο έστω και μετά 30 χρόνια μοίρασμα του κενού και των συναισθηματιών σου !!
    Ειναι γιατί είναι φυσικό για κάποιον όπως εγω που δεν έχει γνωρίσει καθόλου την έννοια του πατέρα, να μην νιώσει καθόλου την απώλεια , αλλά δεν είχε την τύχη να γνωρίσει και την πατρική στοργή που αυτό θα ήταν ότι υπέροχο μπορεί κανείς να ζήσει και να θυμάται, μετά από μια απώλεια αγαπημένου προσώπου!!
    Πιστεύω ακράδαντα ότι ο πατέρας σου θα σε προσέχει από εκεί ψηλά!!!
    Η ζωή είναι εκείνη που μας δείχνει τον δρόμο…. ότι ο άνθρωπος έχει δυνάμεις μέσα του που δεν τις φαντάζεται !!
    Ανατρίχιασα διαβάζοντας το! Νικολέτα μου!!!!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 24 Μάρτιος 2021 at 10:57 μμ

      Σμαραγδένια μου, έχεις απόλυτο δίκιο.
      Έχουμε τον τρόπο να οικειοποιούμαστε τον πόνο και τον ανάγουμε στο μοναδικό.
      Ξέρω πως υπάρχουν πιο δύσκολα, ξέρω πως η ψυχή με κάποιον τρόπο δεν χάνεται, ξέρω πως με τον έναν ή τον άλλο τρόπο η ζωή θα συνεχίσει να υπάρχει.
      Στέκομαι με σεβασμό σε όσα σε κάνουν να μην νιώθεις κάτι σαν αυτό.
      Δεν είναι τόσο η σχέση πατέρα κόρης, όχι. Είναι η αίσθηση νομίζω πως κάτι από μέσα σου ξεριζώνεται.
      Σε ευχαριστώ από καρδιάς για τις σκέψεις σου.
      Σε ευχαριστώ!

      Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *