Γράμμα για ‘σένα

– Κάπου εδώ είναι το γράμμα δεν γίνεται να εξαφανίστηκε,
θυμάμαι καλά πως το είχα γράψει.
Τι με κοιτάς; Έχουμε ώρα. Σταμάτα να με αγχώνεις.
Πρέπει να σκεφτώ.

– Μωρό μου ξεκόλλα τι στο διάολο σε έπιασε; Έλα επάνω να ετοιμαστείς.

– Πρέπει να το βρω, δεν γίνεται να φύγω χωρίς να το βρω.

– Πες μου που το έθαψες.

– Θα βοηθήσεις;

– Λέγε πριν μετανιώσω.

Ξεκίνησε να σκάβει προσεκτικά και σε λίγα λεπτά το κρατούσε στα χέρια του.

– Το βρήκες;

– Όχι ακόμη ψάχνω.

– Γίνεσαι μαλάκας. Άντε φύγε τώρα.. Ή άσε φεύγω εγώ.

– Καιρός ήταν.

– Μη τολμήσεις να με ενοχλήσεις.

– Έχεις τρεις ώρες.

Ξεκίνησε να ανεβαίνει τις σκάλες σχεδόν τρέχοντας. Δεν μπορούσε να χάσει χρόνο. Δεν είχε. Μπήκε στο γραφείο και κλείδωσε την πόρτα. Έβγαλε τη μεμβράνη προσεκτικά χωρίς να νοιαστεί για το χώμα που έπεφτε στο πάτωμα. <<Για τον επόμενο>> μονολόγησε. Μόλις έπιασε το χαρτί το κοίταξε και χαμογέλασε. Έσκισε τον φάκελο και τον άνοιξε. Μέσα του ήταν ένα χαρτί αλληλογραφίας και έπιασε τον εαυτό της να θυμάται με πόση μανία μάζευε τέτοια χαρτιά όταν ήταν ακόμα παιδί.

Είδε τα γράμματα της στο χαρτί, ολοστρόγγυλα και μεγάλα χωρίς ίχνος τόνου σε κάθε λέξη και σκέφτηκε τις παρατηρήσεις των δασκάλων για τον τρόπο που μάθαινε να γράφει. Ακόμα έτσι έγραφε αν εξαιρέσεις τους τόνους. Ότι και αν της είχαν πει δεν έπιασε ιδιαίτερα τόπο αφού είχε εξελίξει τον τρόπο, πια δεν έγραφε καν σε γραμμές αλλά σε στήλες.

Πήρε μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησε να διαβάζει.


Γεια σου Νικολετα,

Φανταζομαι δεν χρειαζονται συστασεις μιας και ξερεις πως ειμαι εσυ πριν καιρο. Τωρα ειμαι δεκαπεντε αλλα και αυτο φανταζομαι το ξερεις. Όταν βρηκα την ιδεα να μου γραψω ειχα σκεφτει τοσα πολλα και τωρα καθομαι κοιταω το χαρτι λες και θα γεμισει με τη δυναμη της σκεψης.

Πριν λιγους μηνες η μαμα επεσε σε κωμα απο αλλεργικο σοκ, ειμαι σιγουρη πως το θυμασαι. Ευτυχως δεν κρατησε καιρο οπως ξερεις μα απο εκεινη τη μερα δεν μπορω να κοιμηθω, περιμενω να κοιμηθουν ολοι για να ακουσω τις ανασες τους και αυτο με εξαντλει. Νιωθω καθε μερα να φοβαμαι περισσοτερο απο την προηγουμενη και τωρα δεν εχω καν τα κοτσια να ρωτησω αν ειναι καλα εκει.

Ευτυχως που εχω την Ευη και μπορω να ξεχνιεμαι. Περναμε τελεια μαζι, κανουμε παρεα απο τον παιδικο και μολις φετος νιωθω πως ειμαστε αληθινα οι καλυτερες φιλες. Μακαρι ολοι να εχουν μια φιλη οπως εκεινη, δεν θελω ποτε να τη χασω!!

Τις προαλλες κοιμηθηκα σπιτι της και μιλουσαμε για το τι θα κανουμε οταν μεγαλωσουμε. Από τοτε εγω το σκεφτομαι συνεχεια και νομιζω πως ήταν ενας απο τους λογους που ηθελα να σου γραψω.

Θελω πολυ να μαθω πως καταφερες να σπουδασεις ολα οσα ηθελα.

Δεν ειμαι σιγουρη τι ειναι αυτο που θελω ή θα κανω αλλα εχω τοσες ιδεες που οπως ξερεις θελω πολυ να πετυχω. Ειναι νομιζω το πιο σημαντικο για μενα να τα καταφερω. Ελα σταματα ξερω, θα πιασω και κανενα σχολικο βιβλιο να το καταφερω.

Σε φανταζομαι να δουλευεις και να το απολαμβανεις τοσο που τα καταφεραμε που νιωθω ηδη υπεροχα. Περιμενω πως και πως να φυγω απο αυτο το χωριο και να παω στην Αθηνα! Κουραστηκα να με ξερουν ολοι και να εχουν λογο για τα παντα. Δεν γουσταρω να μιλαω σε κανεναν και πιανουν τη μαμα συνεχως γιατι λεει ειμαι αναγωγη. Εγω αληθεια δεν βρισκω λογο να μιλαω σε καποιον που δεν με νοιαζει και τελικα σκοτωνομαστε. Λιγο με νοιαζει αυτό βεβαια, εγω ότι θελω θα κανω. Και αυτο το ξερεις βεβαια.

Θελω πολυ να ειμαι καλα οταν θα διαβασω αυτο το γραμμα μα πιο πολυ θελω να ειναι οι αλλοι καλα για να μπορω. Δεν ανησυχω για μενα, ξερω ποσο πεισματαρα ειμαι αλλωστε που δεν προκειται να τα παρατησω!!

Κοιτα να χαμογελας περισσοτερο απο τωρα γιατι βαρεθηκα.
Σε χαιρετω


Ακούμπησε το γράμμα στο γραφείο και έριξε το κορμί της πίσω στην καρέκλα.

Ένιωθε μια ακατανόητη ανάγκη να απαντήσει μα μέσα της πίστευε πως πρόδωσε όσα περίμενε από τον ίδιο της τον εαυτό. Δεν ήξερε αν έπρεπε να στεναχωριέται, να χαίρεται ή να ελπίζει. Ήταν απλά ένα γράμμα μα μέσα της έμοιαζε μαχαίρι που σκαλίζει τη πληγή.

<<Βλακείες ποιος δίνει σημασία σε τέτοιες βλακείες ε ποιος ποιος εσύ δίνει σημασία σε βλακείες ζεις από βλακείες ναι ζεις περιμένεις δεκαπέντε χρόνια μετά περιμένεις λες και δεν ξέρεις εννοείτε πως ξέρεις ότι δεν είσαι δεν γίνεται να είσαι μέσα στο γράμμα αυτό αυτό το γράμμα ήταν ένας άλλος άνθρωπος που σκότωσες καιρό μέσα σου ναι τον σκότωσες γιατί βαρέθηκες βαρέθηκες να περιμένεις και να ζεις για το αν και πως βαρέθηκες και άφησες τον εαυτό σου τον άφησες ναι τι περιμένεις θα σε λυπηθώ δεν σε λυπάμαι είχες την επιλογή την έκανες κανείς δεν επέλεξε και πάψε να πιστεύεις σταμάτα να νομίζεις πως πρόδωσες ένα δεκαπεντάχρονο σκάσε κανέναν δεν πρόδωσες δεν είσαι μόνο αυτό δεν είσαι ποτέ δεν ήσουν>>

Το μυαλό της γέμιζε με λέξεις και εκείνη προσπαθούσε αδιάκοπα να βάλει μια άνω τελεία. Έπιασε βιαστικά μια σελίδα χαρτί και ένα μπλε στυλό και τα έφερε κοντά της. Άρχισε να χτυπάει ρυθμικά το στυλό στο χαρτί και κάρφωσε τα μάτια της στο κενό. Έπρεπε να αποφασίσει αν θέλει και μπορεί μα πάνω από όλα αν αντέχει να δει. Δεν ένιωθε απογοητευμένη, όχι. Όχι.

Ένιωθε όμως πως πρόδωσε κάπου το κορίτσι που μεγάλωνε μέσα της και αυτό την τάραζε.

Νικολεπρού,

Ξέρω πως ακόμα έτσι σε φωνάζει ο Θανάσης και σε γεμίζει θυμό όπως όταν ήσουν εκείνο το κοριτσάκι με το κοκοράκι στο κεφάλι. Δεν είσαι όμως πια όπως και εγώ δεν είμαι εσύ. Όχι δεν είμαι, τουλάχιστον όχι ακριβώς.

Πέρασαν κιόλας δεκαπέντε χρόνια και βρέθηκα να ψάχνω στο ένας θεός να το κάνει κηπάκι, για το γράμμα σου. Ανυπομονούσα τόσο να ξέρεις όταν η ιδέα μου μπήκε στο μυαλό που δεν σκέφτηκα στιγμή πόσο μπορεί να πληγώσει η μια την άλλη.

Σε λίγη ώρα φεύγω, σε δυο μέρες φεύγω να ζήσω σε άλλη χώρα μακριά από δω. Σταμάτα να ταράζεσαι ακόμα δεν αντέχεις τα ταξίδια, ακόμα δεν μπορείς να αντιληφθείς την ομορφιά παρά μόνο από απόσταση, δεν άλλαξε αυτό και μοιάζει να είναι το μόνο που δεν άλλαξε. Όμως θα φύγεις. Θα φύγω. Να θα φύγω τόσο μακριά που και να σου πω δεν θα πιστέψεις ποτέ μέχρι να περάσουν ακόμα δεκαπέντε χρόνια.

Πριν φύγω όμως σου χρωστάω κάποιες εξηγήσεις.

Τίποτα από όσα νομίζεις δεν έχουν σχέση με τον κόσμο που ελπίζεις να ζεις.
Δεν ξέρω αν είναι καλύτερα.
Δεν μπορώ να σου εγγυηθώ πως δεν είναι χειρότερα.
Φαντάζομαι πρέπει να προετοιμαστείς και για τα δυο το ίδιο.
Δεν είμαι σίγουρη τι πρέπει να πω και τι να αφήσω πίσω.
Σε λίγο φεύγω.
Ότι και αν γίνει να μη φοβηθείς.
Μη σταματήσεις να ελπίζεις.
Μη κουραστείς.
Σε παρακαλώ μη κουραστείς.
Και να σε αγαπάς γαμώτο μου λιγάκι.
Να σε προσέχεις.
Να μας προσέχεις.
Να μας προσέχεις γιατί αυτός ο γαμημένος εαυτός θα είναι που πάντα θα κουβαλάς ότι και αν γίνει.
Εσύ με εσένα.
Εσύ και όλα όσα είσαι.
Εσύ παρ’ όλα όσα είσαι.
Η ζωή ξέρει. Και αν δεν ξέρει, θα μάθεις εσύ.
Άλλωστε ότι και αν τελικά συμβεί -και αυτό να το θυμάσαι- πάντα θα συνεχίζεται.
Τίποτα δεν κρατάει για πάντα, ναι;

Να μας αγαπάς λίγο περισσότερο
Σε χαιρετώ!


Άφησε το στυλό στο τραπέζι. Πήρε έναν φάκελο και το έκλεισε ευλαβικά μέσα του. Οι σκέψεις είχαν κοπάσει μα η καρδιά της συνέχιζε. Κατέβηκε ένα ένα τα σκαλιά και έφτασε στο ένας θεός να τον κάνει κηπάκι, τύλιξε το φάκελο και τον έριξε στην τρύπα που υπήρχε εκεί από πριν. Έσκυψε και την σκέπασε με χώμα. Μαζί με το γράμμα ένιωθε πως θάβει και εκείνα που άφηνε χρόνια να σαπίζουν στο κορμί της. Σκούπισε τα μάτια της και σηκώθηκε. Στάθηκε και κοίταξε τριγύρω να φυλακίσει τη στιγμή.

Τίποτα πια δεν έμοιαζε το ίδιο.

– Έτοιμο το κορίτσι;

– Και το μεγάλο και το μικρό, ώρα να πηγαίνουμε νομίζω.

– Ήρθε;

– Προχώρα επιτέλους μας καθυστερείς!

Προχώρησαν προς τα έξω.

Εκείνη γύρισε για μια στιγμή να κοιτάξει,
<<αντίο>> μουρμούρισε και τον ακολούθησε.

Φωτογραφία Kiss Andrea

(Visited 136 times, 1 visits today)

18 Comments

  1. My little stories 8 Απριλίου 2021 at 6:39 πμ

    Πολύ όμορφο κείμενο Νικολέτα, μπράβο

    Reply
  2. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΙΑΚΟΒΑΣΙΛΗΣ 8 Απριλίου 2021 at 7:16 πμ

    Υπέροχο…οι νεανικές προσδοκίες από η μια και τα γερά πατήματα της γνώσης της πραγματικότητας από την άλλη. Δίχως μεμψιμοιρίες.
    Την Καλημέρα μου, Νικολάτα!

    Reply
  3. kikh konstantinou 8 Απριλίου 2021 at 9:16 πμ

    Πολύ ωραίο κείμενο και έξυπνα δοσμένο!
    Καλή σου μερα!

    Reply
  4. Butterfly 8 Απριλίου 2021 at 10:28 πμ

    Υπέροχο Νικολέτα!! Τα υπόλοιπα θα στα πω κατ’ ιδίαν…

    Reply
  5. ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 8 Απριλίου 2021 at 5:48 μμ

    Είναι μία ακόμα φορά αλήθεια ότι η γραφή σου συγκλονίζει. Δεν είναι υπερβολή να το πω, το νιώθω, το εκφράζω.
    Έχω τη σιγουριά ότι πρέπει κάποιος να κατέβει βαθιά τα σκαλιά της ψυχής σου. Να ανοίξει την πόρτα στο κελάρι που είσαι καλά κρυμμένη και να ψάξει. Να ψάξει με αγάπη, διάθεση και προσμονή. Να σε συναντήσει. Να δει το χώρο εκεί ολόγυρα. Τα σκοτάδια μαζί με το φως. Τους φόβους αλλά και τις ελπίδες.
    Από την άλλη μεριά, δεν μπορώ να μην σταθώ στην λογοτεχνική πλευρά της γραφής σου. Είναι αδύνατον να την αγνοήσει κανείς. Γιατί είναι υπέροχη.
    Νικολέτα μου, μια ακόμα φορά στέκομαι με σεβασμό σε κάθε σου έμπνευση και έκφραση.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 11 Απριλίου 2021 at 2:06 πμ

      Γιάννη μου ότι και να πω σε όσα μου έγραψες θα είναι λίγο.
      Θα είναι απλά λέξεις.
      Έχεις όλη μου την αγάπη και το σεβασμό!
      Σε ευχαριστώ και ας είναι πολύ λίγο..

      Reply
  6. Marina Tsardakli 8 Απριλίου 2021 at 10:09 μμ

    Είναι μεγάλο πράγμα, με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας, να αντιμετωπίζει το παρελθόν. Να αξιολογεί, το τότε, το τώρα, την εξέλιξη.
    Πόσες νεανικές προσδοκίες στο πρώτο γράμμα. Μια εκφρασμένη ανάγκη. Φόβοι.
    Μια πιο ώριμη και κατασταλαγμένη ματιά στο δεύτερο. Μια ψυχή πιο συνειδητοποιημένη.
    Πολύ ωραίο κείμενο Νικολέτα μου.
    Μπράβο σου!
    Πολλά φιλιά και ευχές για καλό ξημέρωμα!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 11 Απριλίου 2021 at 2:04 πμ

      Η ζωή πάντα κάπως έτσι δεν ξεκινάει; Γεμάτη προσδοκίες και σκέψεις και όνειρα.
      Όμως η ζωή αλλάζει με τρόπους απρόβλεπτους, ιδιαίτερους, αλλάζει. Πάντα αλλάζει.
      Σε ευχαριστώ Μαρίνα μου!

      Reply
  7. Anna 8 Απριλίου 2021 at 10:32 μμ

    Πώς στο καλό σου ρθε αυτή η ιδέα να γράψεις για το γράμμα; Να μιλήσεις με τον εαυτό σου μέσω αλληλογραφίας; Φανταστικό! Και μελαγχολικό. Και θέλει κουράγιο. Μπράβο ρε Νικολέτα για τη γραφή σου και την ιδέα σου. Το τότε με το τώρα και με το αύριο!! Πόσο διαφορετικά είναι ε; Μα πόσο διαφορετικά σκεφτόμαστε θα πω. Ο χρόνος ξέρει εμείς δεν ξέρουμε. Συγκλονιστικό κορίτσι μου. Σε απόλαυσα
    Καλό σου βράδυ

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 11 Απριλίου 2021 at 1:59 πμ

      Είχα παλιότερα γράψει ένα γράμμα στον μικρό μου εαυτό και σκέφτηκα πόσο θα ήθελα να του απαντήσω.
      Όταν ξεκίνησα νομίζω όλα τα υπόλοιπα ήταν μονόδρομος.
      Διαφορετικά, ναι. Ένας άλλος κόσμος μερικές φορές.

      Σε ευχαριστώ με την καρδιά μου Άννα μου!

      Reply
  8. Μαρία Κανελλάκη 9 Απριλίου 2021 at 3:16 μμ

    Έχεις έναν ευφυέστατο τρόπο (συγγραφική διαστροφή θα το έλεγα) να βάζεις κάτω τη μαυρίλα και να της αλλάζεις τον αδόξαστο. Με καυστική διάθεση και βιτριολικό χιούμορ, περιγράφεις τις εσωτερικές μας συγκρούσεις και τις προσωπικές μας ματαιώσεις. Είδα και τον εαυτό μου μέσα στο κείμενό σου. Ποτέ βέβαια δεν θα σκεφτόμουν ένα θαμμένο γράμμα απ’ τα παλιά, αλλά διαβάζοντας το δικό σου, ταυτίστηκα σε πολλά σημεία. Κι αν μου έγραφα κάτι σήμερα, θα ήταν μια “αντιγραφή-επικόλληση” του δικού σου επιλόγου.
    Κι εγώ σε απόλαυσα αγαπημένη…”Νικολεπρού” 🙂🌺🌼

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 11 Απριλίου 2021 at 1:57 πμ

      Μαρία μου δεν μπορείς να φανταστείς πόσο χαρούμενη με κάνει το σχόλιο σου.
      Δεν θέλω να σου πω κάτι περισσότερο, νομίζω καταλαβαίνεις απόλυτα αυτό που με κάνει να αισθάνομαι η κουβέντα σου!
      <3
      Νικολεπρού, ω ναι!
      Πόσο το μίσησα και πόσο έμαθα να το αγαπώ.

      Σε ευχαριστώ!

      Reply
  9. ainafets 9 Απριλίου 2021 at 7:33 μμ

    Και κάπως έτσι η ζωή συνεχίζεται, μόνο ας προσέξουμε μη συνεχιστεί και εμείς απουσιάζουμε!
    Ευτυχώς που πάντα στο τέλος “ισιώνεις” έτσι η αφεντιά μου, ησυχάζει!!!
    “Να σε προσέχεις.
    Να μας προσέχεις.
    Να μας προσέχεις γιατί αυτός ο γαμημένος εαυτός θα είναι που πάντα θα κουβαλάς ότι και αν γίνει.
    Εσύ με εσένα.
    Εσύ και όλα όσα είσαι.
    Εσύ παρ’ όλα όσα είσαι.
    Η ζωή ξέρει. Και αν δεν ξέρει, θα μάθεις εσύ.”
    Ουφ! όλα καλά!
    ΑΦιλάκια με πολύ αγάπη! <3

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 10 Απριλίου 2021 at 11:25 μμ

      Ησυχάζει ε; χαχαχα
      Εγώ και το μέσα μου δεν ξέρω αν ησυχάζω ποτέ.

      Φιλάκια αγαπημένη μου <3

      Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *