Κακοποίηση

Υπήρξαν πολλές φορές στο πέρασμα του χρόνου που σκέφτηκα να γράψω για ‘σένα. Κάθε φορά πίστευα όμως πως δεν ήταν η κατάλληλη. Τώρα είναι; Ποτέ δεν θα ‘ναι αν με ρωτάς. Πάντα θα υπάρχουν χιλιάδες πως και γιατί που θα πονάνε τόσο ώστε να με κάνουν να σωπαίνω. Πάνε κοντά εννέα χρόνια από την πρώτη φορά που σε γνώρισα, τίποτα δεν θύμιζε τη βιαιότητα και την σκληρότητα με την οποία αντιμετώπιζες τον κόσμο. Τίποτα δεν πρόδιδε πως αυτή η βιαιότητα θα μετατραπεί σε ψυχολογική και σωματική κακοποίηση επάνω μου. Πόσο πιο κοινότυπο να γίνει ε;

Ούτε που θυμάμαι μέρος, μήνα ή οτιδήποτε σε έφερε στον δρόμο μου. Θυμάμαι όμως πως ήρθες με ένα πλατύ χαμόγελο και διάθεση εντελώς αντιφατική από αυτό που εγώ συνήθισα με εσένα. Η σχέση μας εξελίχθηκε κάτι ανάμεσα σε φιλική, ερωτική και συμπόνιας από μέρους μου. Όσοι με γνωρίζουν άλλωστε ξέρουν το κουσούρι μου αυτό, να προσπαθώ να γιατρέψω τις πληγές λες και προκλήθηκαν απ’ το δικό μου χέρι. Δεν σε αγάπησα, δεν σε ερωτεύτηκα όπως ούτε κι εσύ εμένα. Όμως έκατσα κοντά σου οκτώ μήνες γεμάτους κακοποίηση και βλέμμα χαμένο στο χρόνο μέχρι να καταλάβω πως εσύ είχες ανοίξει τις δικές μου πληγές.

Την πρώτη φορά το θεώρησα μικρό.

Είχα μόλις γνωρίσει τον φίλο σου, τον μοναδικό που είχες ποτέ. Μόλις έφυγε έγινες έξαλλος, άρχισες να με βρίζεις και κρατώντας με από τους ώμους να με σπρώχνεις στον τοίχο. Τον γούσταρα όπως είπες, όπως και εκείνον τον τύπο που του κράτησα την πόρτα στην πολυκατοικία για να μπει λίγες μέρες νωρίτερα. Θυμάμαι πως δεν αντέδρασα παρά μόνο σε κοίταζα απορημένη για το τι μπορεί κάποιος να βλέπει σε εμένα. Βλέποντας με εκείνο που κατάλαβα είναι πως τίποτα από τα παραπάνω δεν θεώρησα ως κακοποίηση.

Την επόμενη ήμασταν στο αμάξι.

Το λάτρευες αυτό το αμάξι και μέσα του αισθανόσουν σαν θεός. Οτιδήποτε σου χαλούσε αυτή την εικόνα μπορούσε να σε εξοργίσει. Και έτσι έγινε. Κάποιος πήγε να σε χτυπήσει κι εσύ αποφάσισες να τον ακολουθήσεις. Ακόμα θυμάμαι τα χέρια μου να κρατούν το κάθισμα έτοιμα να το σκίσουν. Δεν είπα κουβέντα όσο τον πλησίαζες. Μόλις σταμάτησε πήρες από πίσω ένα σίδερο που έκρυβες, τότε ξεκίνησα να φωνάζω. Κατέβηκες και του χτύπησες το αμάξι με όλη σου τη δύναμη, χωρίς πως και γιατί, χωρίς καν να ξέρει, εκείνος σε παρακολουθούσε από απόσταση πια.

Μόλις τον πλησίασες ήταν η στιγμή που άνοιξα την πόρτα και άρχισα να τρέχω μακριά. Ούτε που ήξερα που πάω ή πως θα φύγω, ήθελα απλώς να πάρω αέρα. Ίσως αυτό να ήταν που γλίτωσε εκείνον και όχι εμένα. Ήρθες από πίσω με το αμάξι, κατέβηκες και με έβαλες σχεδόν με τις κλωτσιές μέσα. Έκλαιγα και σε παρακαλούσα μα ήξερα πως ήταν αργά. Η αλήθεια είναι πως δεν είχα σκοπό να μιλήσω πουθενά για τη δική σου κακοποίηση γιατί τότε θα έπρεπε να εξηγήσω και τη δική μου συμπεριφορά να βρίσκομαι κοντά σου.

Λίγες μέρες μετά έφτασαν Χριστούγεννα και μετά Πρωτοχρονιά.

Ήταν η πρώτη φορά που δεν πήρα το λεωφορείο να ανέβω στους γονείς μου. Από ντροπή για τα σημάδια, από φόβο για την αντίδραση, από πόνο γιατί δεν έβρισκα ακόμη τον τρόπο να φύγω. Σίγουρα χωρίς περηφάνια για ότι επέτρεψα να μου συμβεί. Οι μέρες κυλούσαν άλλοτε αδιάφορες και άλλοτε σκληρές, όμως κυλούσαν όπως όλα σε αυτή τη ζωή. Εγώ όπως σε τόσα άλλα, ένας απλός παρατηρητής.

Η αλήθεια είναι πως ποτέ μέχρι τότε δεν είχα ζήσει το πρόσωπο της κακοποίησης, όχι σε αυτό το βαθμό και μονάχα από ανθρώπους που μπορούσα χωρίς κόπο να αποβάλλω από τη ζωή μου. Ούτε πίστευα πως για κάποιο λόγο μου αξίζει όλο αυτό, στιγμή δεν το πίστεψα. Όμως νομίζω τις φορές που κουλουριαζόσουν και έκλαιγες έβλεπα στα μάτια σου τον πόνο και αυτό με κράτησε καιρό κοντά σου ακόμα και αν η πραγματικότητα μου δήλωνε ξεκάθαρα να φύγω. Περνώντας ο καιρός η σχέση μας πέρασε σε φιλικό επίπεδο, κάτι που πίστευα θα κατάφερνε να με κάνει να αποτραβηχτώ μια για πάντα.

Αυτό άργησε καιρό.

Βρέθηκες να μένεις απέναντι μου λίγο αργότερα κι αυτό ήταν που άρχισε να με κάνει να μην μπορώ να ανασάνω. Θυμάμαι να χτυπάς τα κουδούνια, να απαιτείς να κάνουμε πράγματα που δεν μπορούσα πια να δώσω και να μου κάνεις ξεκάθαρο πως το τέλος δεν είναι μόνο μια ανάγκη αλλά μια κραυγή για ζωή. Τη δική μου ζωή. Την αφορμή μου έδωσε εκείνη η μέρα που με βρήκες στο δρόμο για το σπίτι. Μπήκα απρόθυμα στο αμάξι και έκανες μια βόλτα στη γειτονιά. Κάτι που ποτέ δεν κατάλαβα σε ενόχλησε και άρχισες να βρίζεις το παιδί στο μηχανάκι έξω από ένα μαγαζί. Θυμάμαι να σου λέω πως αν δεν σταματήσεις θα φύγω και συνέχισες.

Με έβαλες στο σπίτι, προχώρησες στην κουζίνα πήρες κάτι και όπως με ενημέρωσες επιστρέφεις. Λίγες στιγμές μετά όντως επέστρεψες και κλείστηκες στο μπάνιο. Άνοιξα την πόρτα αποφασισμένη να μάθω και είδα στα χέρια σου κάτω από το νερό το δικό μου κατσαβίδι. Σάστισα. Άρχισα να φωνάζω, να βρίζω και να σε απειλώ. Κάθε στιγμή που με άγγιξες, με πόνεσες, μου επέβαλες να κάνω μαζί σου κάτι, κάθε στιγμή που σε φοβήθηκα, κάθε λεπτό που σε σιχάθηκα στριμώχτηκαν στο μυαλό μου. Σήκωσες το χέρι μα εγώ πια δεν πονούσα.

Κράτησα το τηλέφωνο και άρχισα να πληκτρολογώ.

Ξέρω πόσο φοβήθηκες, θα ορκιζόμουν πως το είδα στα μάτια σου. Θυμάμαι πως σε έσπρωξα να φύγεις και για πρώτη φορά το έκανες. Έκλεισα το τηλέφωνο. Το έκλεισα για τον ίδιο λόγο που δεν έκλεισα κι εκείνο το εισιτήριο τα Χριστούγεννα, από ντροπή. Την επόμενη μέρα ήξερα πως έπρεπε να φύγω, πως το εισιτήριο αυτό ήταν ο μόνος τρόπος να βρω τη δική μου ζωή πια. Γύρισα στο σπίτι μου, στους δικούς μου και έμεινα για τους επόμενους έξι μήνες. Μόνη μου και μακριά από ΄σένα. Την επόμενη φορά που σε είδα ήταν όταν πια ετοιμαζόμουν σχεδόν να φύγω και από τη γειτονιά. Δεν ήμουν ο ίδιος άνθρωπος και το κατάλαβες νομίζω. Αν τώρα σε έβλεπα η αλήθεια είναι πως δεν θα είχα τίποτα να σου πω για τον καιρό που άφησα την δική σου κακοποίηση να με καθορίσει.

Δεν με ενδέφεραν ποτέ η αλήθεια είναι τα παιχνίδια εκδίκησης ή κάθαρσης γιατί πάντα θεωρούσα πως όλο αυτό καθορίζεται από έναν κι αυτός δεν ήσουν ποτέ εσύ. Ξέρω καλά πως δεν άφησα να με καθορίσεις, δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να σε κουβαλήσει παρακάτω γιατί ήξερα πως δεν χωράς πουθενά. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει πως δεν πλήρωσα και το δικό σου λάθος μαζί με το δικό μου, όμως ξόφλησα πια. Χρωστούμενα δεν έχω με κανέναν. Αν γυρνούσα το χρόνο μονάχα ελπίζω να είχα το κουράγιο να κάνω εκείνο το τηλεφώνημα.

Όχι τόσο για εμένα, όχι.

Για όλες εκείνες που θα ξεγελάσει το χαμόγελο σου την επόμενη φορά. Για όλες που θα θελήσουν να το παίξουν ήρωες και θα πιστέψουν πως τα σκατά βρίσκονται μονάχα στην επιφάνεια. Για εκείνη που μάλλον δεν άντεξε και λύγισε. Για την άλλη που δεν κατάφερε να διαχειριστεί τον πόνο. Για κάθε μια που έβαλε εσένα πάνω από τον ίδιο της τον εαυτό. Που την έκανες να χάσει Χριστούγεννα, φίλους, αγαπημένους ακόμα και τον ίδιο της τον εαυτό. Όχι γιατί εγώ δεν το είχα ανάγκη, όχι γιατί εμένα η δική σου κακοποίηση μου βγήκε σε καλό, όχι γιατί έγινα πιο δυνατή. Αλλά γιατί από τη στιγμή που έπεσα στα δικά σου σκατά το κακό είχε ήδη γίνει και ήταν δικό μου θέμα το να καταφέρω να βγω.


Δεν θέλησα να μοιραστώ την ιστορία τούτη σήμερα για να με λυπηθεί κανείς.

Είναι γνωστό άλλωστε πως ο καθένας πάντα θα παλεύει με τους δικούς του δαίμονες. Ούτε γιατί συνηθίζεται αυτό το καιρό η αλήθεια, αυτό νομίζω είναι ανεξάρτητα εποχής αφού κάθε γυναίκα ή άντρας μπορεί να μιλήσει για τη δική του κακοποίηση όταν θα νιώσει έτοιμος. Επίσης δεν θεωρώ πως ωφελεί και σε κάτι εφόσον το σωστό και το δίκαιο για τον καθένα είναι να μιλήσει όταν βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση. Το κάνω γιατί αν κάτι μου δίδαξε η εμπειρία μου αυτή είναι πως το να έχεις φωνή είναι το μόνο που θα μπορέσει να σε βοηθήσει να ανασάνεις.

Δεν θα ευχηθώ να σταματήσει, να στιγματιστεί, να σβήσει μια για πάντα από το χάρτη. Ξέρω πως σε έναν κόσμο γεμάτο φωνές όλο αυτό είναι πρακτικά αδύνατο να συμβεί. Μονάχα εύχομαι εκείνοι που κουβαλάνε το δικό τους σταυρό να βρουν το θάρρος να τον ακουμπήσουν στην άκρη και να το μοιραστούν. Ξέρω πως τα σημάδια δεν θα σβήσουν, πως οι πληγές θα είναι πάντοτε εκεί να τους θυμίζουν. Ακόμα και αν μιλήσεις, αν φωνάξεις, αν τον δείξεις θα είναι εκεί να σου θυμίζει κάθε στιγμή που η κακοποίηση σου χτύπησε την πόρτα.

Εύχομαι μόνο ότι και αν τελικά αποφασίσεις να μην αφήσεις να σου καθορίσει τη ζωή γιατί στο τέλος της ημέρας θα είναι πάντοτε δική σου και σου αξίζει να τη ζεις. Σου αξίζει.


(Visited 95 times, 1 visits today)

12 Comments

  1. Avatar ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 29 Ιανουαρίου 2021 at 9:19 πμ

    Νικολέτα μου,
    ειναι απο τις αναρτήσεις εκείνες, τις καταθέσεις ψυχής, που ειλικρινά δεν εχω να πω κάτι, παρα μόνο ενα μεγαλο μπράβο που εφυγες και που το μοιράστηκες μαζι μας σημερα, ξερω ποσο δύσκολο ήταν και ειναι.

    Πρεπει να σταματήσουν τα θύματα να φοβούνται τους θύτες. Να μιλάμε.
    Εδω δεν σηκώνει, σιωπή. Φωνή και παλι, φωνή.

    Είσαι δυνατη!
    Σε φιλώ και σε θαυμάζω ακόμη περισσότερο!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 2 Φεβρουαρίου 2021 at 1:13 πμ

      Στέκομαι στα τελευταία σου λόγια και είναι κι αυτό που εγώ ελπίζω από όλο αυτό που έχει ξεσπάσει.
      Να μιλάμε, δεν σηκώνει σιωπή. Όχι άλλος φόβος.

      Σε ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά! <3

      Reply
  2. Avatar Anna Flo 29 Ιανουαρίου 2021 at 5:16 μμ

    Σημαντικά τα μηνύματα που περνάς μέσα από αυτήν την κατάθεση ψυχής. Και θα πω ότι χαίρομαι όχι απλά γιατί γλύτωσες αλλά γιατί ούτε μια στιγμή δεν θεώρησες τον εαυτό σου υπεύθυνο ή άξιο αποδέκτη τέτοιας συμπεριφοράς.
    Κανείς δεν αξίζει τη βίαιη συμπεριφορά και κανένας δεν πρέπει να την ανέχεται.
    Φυσικά πιστεύω η βία δεν θα πάψει ποτέ να υπάρχει και όχι μόνο απέναντι στη γυναίκα αλλά και στο παιδί και στον αδύναμο σωματικά ή πνευματικά. Όλα πιστεύω ξεκινούν από το πώς μεγαλώνουν τα παιδιά τους οι γονείς. Αν γνωρίσει το παιδί βία θα γίνει βίαιος. Δεν ξέρω τι παιδικά βιώματα είχε ο τύπος της ιστορίας σου αλλά σίγουρα όχι καλά.
    Δεν ανεχόμαστε ούτε σπρώξιμο και φεύγουμε! Αυτό πρέπει να λέμε σε κάθε θύμα τέτοιας συμπεριφοράς
    Να σαι καλά Νικολέτα μου
    Σ’ευχαριστούμε γι αυτήν την κατάθεση ψυχής

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 2 Φεβρουαρίου 2021 at 1:11 πμ

      Κανένας απολύτως Άννα μου. Το σώμα και η ψυχή κάθε ανθρώπου πρέπει να μένει αλώβητη από τα χέρια και τις πράξεις ξένων.
      Όμως σε έναν κόσμο τόσο σκληρό φοβάμαι πως αυτό είναι ουτοπικό να το ελπίζω.
      Εκείνο που πραγματικά ελπίζω με όλο αυτό το κύμα που έχει ξεσπάσει είναι να καταφέρουμε να διώξουμε το φόβο.
      Γιατί ο φόβος είναι σαράκι που πονάει, που καίει και μπορεί να σε κάψει και εσένα τον ίδιο.
      Αυτό ειλικρινά το ελπίζω.

      Εγώ σε ευχαριστώ που ήσουν εδώ Άννα μου!

      Reply
  3. Avatar ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 29 Ιανουαρίου 2021 at 6:39 μμ

    Συγκλονιστική εξομολόγηση ψυχής και σώματος. Τρομακτικό βίωμα! Αλήθεια πόσο πνίγει ο φόβος τον άνθρωπο. Πόσο ο φόβος αφοπλίζει μια γυναίκα και όχι μόνο. Είναι δυνατόν να υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ότι μπορούν να κρατήσουν κοντά τους κάποιον άλλον έτσι; Τι είδους ευχαρίστηση βρίσκουν σε όλο αυτό; Ποιος είδους σαδισμός κρύβεται στην ψυχή τους. Πόσο καμμένοι είναι πραγματικά! Πόσο μικροί, ασήμαντοι, κομπλεξικοί. Πόσο πιο έμποροι και εαυτούληδες μπορεί να γίνουν όταν θεωρούν το σύντροφό τους κτήμα τους.
    Είναι πραγματικά τρομερό.

    Εξαίρετη η αφήγηση Νικολέτα. Όπως πάντα άλλωστε. Καταγγελτικός λόγος, λόγος ψυχής και καρδιάς. Μια ιερή εξομολόγηση και μια σπονδή σε ένα διαφορετικό μέλλον λύτρωσης.
    Υπέροχο.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 2 Φεβρουαρίου 2021 at 1:02 πμ

      Ο φόβος αν θες τη γνώμη μου, είναι η πηγή του κακού για πολλά.
      Σε έναν κόσμο γεμάτο φωνές, είναι νομίζω εκείνο που πρέπει να καταφέρουμε να κοιτάξουμε.
      Αν κάτι μπορεί να αλλάξει νομίζω δεν είναι η βία, αλλά ο φόβος στα μάτια μας.

      Σε ευχαριστώ Γιάννη μου, ειλικρινά!

      Reply
  4. Avatar Marina Tsardakli 29 Ιανουαρίου 2021 at 9:19 μμ

    Νικολέτα μου, η ανάρτηση σου είναι συγκλονιστική και για τα μηνύματα της και για το συναίσθημα της.
    Η εξομολόγηση είναι εξαγνιστική.
    Μακάρι αν κάποια γυναίκα βρεθεί σε τέτοια κατάσταση, να σταθεί εξίσου δυνατή και να φύγει και να μπορέσει να σώσει και τη ψυχή και τη ζωή της.
    Μπράβο σου για τα μηνύματα που περνάς και έχεις δίκιο. Δε μπορούσε να νικήσουμε τη βία.
    Ας νικήσουμε το φόβο.
    Είναι εξίσου σημαντικό.
    Σου στέλνω μεγάλη αγκαλιά.
    Σε φιλώ πολύ γλυκά!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 2 Φεβρουαρίου 2021 at 1:01 πμ

      Είναι σίγουρα εξαγνιστική. Μοιάζει κάπως σα να ξορκίζεις το κακό, αν αυτό μπορεί να συμβεί.
      Σε ευχαριστώ από καρδιάς και μένω στην ευχή σου, είναι άλλωστε και δική μου πάντα, για κάθε άνθρωπο.
      Λυτρωτική η αγκαλιά, ας είναι και από απόσταση <3

      Reply
  5. Avatar ainafets 30 Ιανουαρίου 2021 at 7:12 μμ

    Καλησπέρα Νικολέτα μου,
    Δεν διάβασα όλο το κείμενο (μάλλον γιατί είμαι σε φάση αναζήτησης θετικής ενέργειας!) και δεν ξέρω επίσης αν είναι απλά μυθοπλασία ή έχεις επιτρέψει μια παρόμοια κακοποίηση. Αν είναι μυθοπλασία είναι καλογραμμένο και μπράβο σου! 😉
    Προσωπικά, η ζωή, μου έχει δείξει, πως για ότι έχω περάσει είμαι υπεύθυνη γιατί το έχω επιτρέψει και ενώ βασανιζόμουν έμενα εκεί να υποστώ την κακοποίηση βασικά την λεκτική… Γιατί δεν έφευγα; Μετά από χρόνια κοιτάζοντας πίσω, βλέπω τάσεις μαζοχισμού, ανασφάλειας, αλλά βασικά έλλειψη αγάπης και σεβασμού στον εαυτό μου…
    Χαίρομαι ειλικρινά που η τωρινή σου ζωή, απέχει παρασάγγες απ’ ότι περιγράφεις και καταλήγω, πως ότι ζόρια περνάμε στη ζωή, αν δεν μας γίνουν μάθημα, θα τα βρούμε και πάλι μπροστά μας! 😉

    ΑΦιλάκια πάντα γλυκά και αγάπης! <3

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 2 Φεβρουαρίου 2021 at 12:59 πμ

      Το περίεργο είναι πως τότε μιλούσαμε κιόλας. Περίεργη που είναι η ζωή ε;
      Στεφανία μου καλά κάνεις και ψάχνεις μονάχα τη χαρά, στο έχω ξαναπεί πως σε ζηλεύω γι αυτό και εύχομαι κάποτε να το καταφέρω ειλικρινά!

      Γλυκό φιλί και σε εσένα, πάντα με αγάπη!

      Reply
  6. Avatar Μαρία Κανελλάκη 31 Ιανουαρίου 2021 at 7:35 μμ

    Όταν ένα τέτοιο κείμενο είναι βιωματικό και όχι μυθοπλασία, θέλει γερές αντοχές η ανάγνωση. Να διαβάζεις με σεβασμό την κάθε του λεξούλα και να κρυφοπαρακαλάς για ένα αίσιο τέλος.
    Δεν θα σου πω τι ένιωσα, μόνο ένα τεράστιο “μπράβο” για τη γενναιότητά σου να το βγάλεις παραέξω.
    Το (κάθε) θηρίο που μας τρώει, παύει να υπάρχει, τη στιγμή που το βγάζουμε στο φως.
    Δεν είσαι μόνη και δεν είσαι η μόνη ♥

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 2 Φεβρουαρίου 2021 at 12:56 πμ

      Το ξέρω πως δεν είμαι δυστυχώς ούτε η μόνη και ευτυχώς μόνη.
      Ο λόγος που το δημοσίευσα ήταν για να πνίξω ίσως αυτό το θηρία μια για πάντα μέσα μου.
      Ξέρεις πως το γράψιμο και το να μοιράζεσαι είναι λύτρωση, νομίζω το ξέρεις καλύτερα από μένα.
      Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ, κάθε στιγμή και κάθε λεπτό.
      Να ξέρεις πως το εννοώ.

      Εύχομαι η ανάσα μας να μην κοπεί ξανά με δύσκολο τρόπο.
      Σε ευχαριστώ! <3

      Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *