Μοναστήρι με θέα

Καθισμένοι σε δύο ξύλινες πολυκαιρισμένες καρέκλες που βρήκαν στην είσοδο από το μοναστήρι, ο Μάνος και η Άννα περίμεναν κάποιο νεότερο. Είχαν περάσει ήδη τρεις ώρες. Έψαξαν παντού, μα τίποτα δεν πρόδιδε τη θέση του. Τώρα, ανέμεναν καρτερικά μήπως κάποιος τους δώσει τη λύση.

Το μοναστήρι ήταν παλιό. Ήταν η δεύτερη φορά που το επισκέπτονταν. Η πρώτη, ήταν λίγα χρόνια αφ’ ότου γνωρίστηκαν. Έφυγαν εντυπωσιασμένοι από την ομορφιά και την γαλήνη και υποσχέθηκαν στους εαυτούς τους να επιστρέψουν. Έτσι κι έκαναν. Αυτή τη φορά με τον επτάχρονο γιο τους. Το θεώρησαν μια καλή ευκαιρία για απόδραση, αλλά και για να κρατήσουν εκείνη την υπόσχεση.

Μόνο που τούτη τη φορά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμεναν.

Στο μέσο περίπου την περιήγησης κατάλαβαν πως ο γιος τους, ο Νικόλας όπως τον αποκαλούσαν, έλειπε από δίπλα τους. Μόλις το συνειδητοποίησαν αισθάνθηκαν τη γη να χάνεται κάτω από τα πόδια τους. Ειδοποίησαν τους μοναχούς και ξεκίνησαν να ψάχνουν.

Στην αρχή, πίστευαν ότι θα τον έβρισκαν εύκολα. Βρίσκονταν σε ένα μοναστήρι, οποίος μοναχός και αν τον έβλεπε χωρίς συνοδεία, θα ειδοποιούσε ανεξάρτητα αν είχε ακούσει την δική τους έκκληση. Η ώρα όμως περνούσε και οι ελπίδες τους εξανεμίζονταν. Είχε φτάσει απόγευμα και σε λίγο θα σκοτείνιαζε. Οι μοναχοί τους πρότειναν να αναπαυτούν λίγη ώρα, ο πανικός δεν θα βοηθούσε σε τίποτα. Αρχικά αντέδρασαν, στη συνέχεια όμως υπάκουσαν. Ένιωθαν άλλωστε τις δυνάμεις τους να εξασθενούν κάτω από την πίεση του άγχους τους. Έτσι, προτίμησαν να ηρεμήσουν και να σκεφτούν με κάθε λεπτομέρεια τις τελευταίες τους κινήσεις.

Όταν κατάλαβαν την απουσία του Νικόλα, στέκονταν μπροστά από μια παλιά, σιδερένια γέφυρα. Η θέα της σίγουρα θα ήταν επιβλητική. Ήταν τεράστια σε μέγεθος, η κατασκευή της ήταν τόσο περίτεχνη που σε έκανε να πιστεύεις πως οι καλύτεροι κατασκευαστές του τόπου ενώθηκαν για να τη δημιουργήσουν. Φαίνονταν βαριά, όσο και οι βράχοι που τη κρατούσαν. Δυστυχώς δεν μπόρεσαν να απολαύσουν τη θέα, γιατί ήταν αποκλεισμένη με μια σιδερένια κατασκευή. Δεν γνώριζαν το λόγο, αλλά φαντάστηκαν πως μάλλον δεν ήταν τόσο στιβαρή όσο είχαν υποθέσει στην αρχή.

Στην απέναντι όχθη δεν συνεχιζόταν το μοναστήρι.

Υπήρχε μονάχα ένας αποκλεισμένος χώρος. Ο Νικόλας, στέκονταν δίπλα τους όταν ο πατήρ Ιάκωβος τους συνάντησε και τους έπιασε κουβέντα για τις εικόνες όπου φυλάσσονταν στη μονή. Πρώτη η Άννα συνειδητοποίησε πως ο Νικόλας έλειπε από κοντά τους.

Άρχισε να κοιτάει ανήσυχη γύρω χωρίς να μιλάει ώσπου έσφιξε το χέρι του Μάνου και τον ρώτησε αν είχε δει τον γιο τους να φεύγει. Εκείνος με τη σειρά του έψαξε στο χώρο. Δεν τον έβλεπε και άρχισε να φωνάζει το όνομα του με αγωνία. Ο πατήρ Ιάκωβος προσπάθησε να τους ηρεμήσει, λέγοντας τους πως όλα θα πάνε καλά. Τους εξηγούσε πως στο μοναστήρι υπάρχουν αρκετοί μοναχοί και πως κανένας από αυτούς δεν θα τον άφηνε μόνο. Ύστερα κάλεσε τους υπόλοιπους μοναχούς να τους ενημερώσει.

Ολόκληρη η μόνη βρίσκονταν σε πλήρη επαγρύπνηση.

Ένα ολόκληρο κύκλωμα στήθηκε, κάθε μοναχός έψαχνε το μικρό αγόρι. Όμως οι ώρες περνούσαν και κανένας δεν είχε κάποιο νεότερο. Η Άννα θέλησε να καλέσει την αστυνομία, ο πατήρ Ιάκωβος όμως διαφώνησε. Θέλησε να κατευνάσει τα πνεύματα λέγοντας τους πως πρέπει να έχουν πίστη και πως με το θέλημα του θεού ο μικρός θα βρεθεί. Τους πρότεινε να κάνουν υπομονή ακόμη μία ώρα και να ξεκουραστούν. Μάλιστα τους ενημέρωσε πως αν σε αυτή την ώρα δεν έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, ο ίδιος θα καλέσει την αστυνομία στο μοναστήρι.

Εκείνοι δέχτηκαν απρόθυμα και αποφάσισαν να ανακαλέσουν κάθε λεπτομέρεια που θα μπορούσε να τους βοηθήσει. Παρέμειναν αμίλητοι. Το μόνο που πρόδιδε την παρουσία τους στον χώρο ήταν ο πόνος της Άννας που έβγαινε άλλοτε πλημμυρίζοντας τα βλέφαρα της από δάκρυα, και άλλοτε πνιχτός και ανακατεμένος με την ανάσα της. Το σκοτάδι έπεφτε πυκνό στο δωμάτιο όσο ο ήλιος έχανε σιγά, σιγά τη θέση του. Όταν χάθηκε πια και η τελευταία ηλιαχτίδα στο δωμάτιο, ο Μάνος αναπήδησε από τη θέση του τραβώντας μαζί και την Άννα.

“Ο Νικόλας μας” έλεγε χωρίς σταματημό.

Η Άννα σάστισε. Έψαχνε γύρω της απεγνωσμένα μήπως και καταλάβει. Ρωτούσε ξανά και ξανά τον Μάνο αλλά έμοιαζε μεθυσμένος από χαρά, σα να είχε ανακαλύψει το μεγαλύτερο θησαυρό όλου του κόσμου. Πέρασαν αρκετές στιγμές για να σταματήσει και να μπορέσει η Άννα να καταλάβει. Χρειάστηκε να του φωνάξει και αισθάνθηκε ζευγάρια μάτια να ρίχνουν κλεφτές ματιές επάνω της. Δεν την ένοιαζε καθόλου. Ο Μάνος κάτι είχε καταλάβει κι αυτό ήταν το μόνο που την απασχολούσε.

“Η γέφυρα” συνέχισε να λέει εκείνος. “Η γέφυρα, τα κάγκελα”, “Ο Νικόλας μας, Άννα” και ένιωσε το μυαλό της ξαφνικά να γυρίζει. Αναρωτιόταν πως δεν το σκέφτηκε τόσες ώρες που περίμεναν στο μοναστήρι και άρχισε να τρέχει. Ο Μάνος ακολουθούσε στον ίδιο ρυθμό μέχρι που φτάσανε στα κάγκελα. Ζήτησαν από τους μοναχούς που βρίσκονταν εκεί να τους ανοίξουν, εκείνοι αν και αρχικά δίστασαν, το έκαναν αφού πρώτα ειδοποίησαν τον ηγούμενο.

Πέρασαν βιαστικά απέναντι και έσπρωξαν την πόρτα.

Πίσω της μέσα σε ένα μικρό διάδρομο στεκόταν ο Νικόλας. Τον πλησίασαν και τον έσφιξαν στην αγκαλιά τους. Φαινόταν φοβισμένος. Ο Μάνος τον κράτησε στα χέρια του και βγήκαν στη γέφυρα. Τα χέρια του ήταν παγωμένα και τα μάτια του κόκκινα. Άρχισε να κλαίει χωρίς σταματημό. Με ήρεμη φωνή του είπαν πως το μόνο που έχει σημασία είναι ότι τον βρήκαν. Και το εννοούσαν.

Ο Νικόλας στην καθημερινότητα του συνήθιζε να κόβει δρόμο τρυπώνοντας κάτω από έναν παλιό φράχτη στη πιλοτή του σπιτιού τους. Γελούσε με την ψυχή του όταν ο πατέρας του έφτανε κάνοντας τον γύρο και τον σήκωνε ψηλά στον ουρανό. Έτσι και τώρα. Μόλις είδε ότι το άνοιγμα είναι μεγάλο, σκέφτηκε να παίξει με τον πατέρα του, μιας και μέχρι εκείνη τη στιγμή βαριόταν αρκετά στο μοναστήρι. Πέρασε γρήγορα απέναντι και έσπρωξε την πόρτα.

Μπαίνοντας, και με το φως που του πρόσφερε το άνοιγμα της πόρτας, το βλέμμα του έπεσε σε ένα σωρό από κόκκαλα. Το σώμα του πάγωσε στο θέαμα. Την επόμενη στιγμή η πόρτα έκλεισε με δύναμη πίσω του. Σκοτάδι απλώθηκε παντού. Ο Νικόλας τρομοκρατήθηκε. Άρχισε να κλαίει. Πέρασε τις επόμενες ώρες κουλουριασμένος στο πάτωμα. Αργότερα, όπως κατάφεραν να μάθουν, το δωμάτιο αυτό χρησιμοποιούταν ως μπαρουταποθήκη αρχικά κατά το μεσαίωνα αλλά και την επανάσταση, ενώ αργότερα έδωσε τη θέση του σε οστεοφυλάκιο. Πρόσβαση είχε μόνο ο ηγούμενος και ένας μοναχός όπου συντηρούσε το χώρο.

Για πρώτη, και σίγουρα για τελευταία φορά, στέκονταν τώρα στη γέφυρα από το μοναστήρι που τόσο θαύμαζαν.

Κρατήθηκαν αγκαλιασμένοι ενώ το βλέμμα τους χάνονταν στη θέα. Ένα απέραντο τοπίο γεμάτο χρώματα ξεπρόβαινε μπροστά τους. Το θέαμα έκοβε την ανάσα. Το σούρουπο έπεφτε για τα καλά, και η ατμόσφαιρα είχε ένα δροσερό αεράκι που ήταν λες και έπαιρνε όλο το πόνο μακριά. Συγνώμη, του ψιθύρισαν γλυκά και πήραν το δρόμο του γυρισμού.

(Visited 94 times, 1 visits today)

17 Comments

  1. Avatar ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΙΑΚΟΒΑΣΙΛΗΣ 28 Μάρτιος 2021 at 5:38 πμ

    Ένα διήγημα σήμερα, με πολύ αγωνία αλλά και σιγουριά για θετική έκβαση. Μέσα σε ένα κλειστό μοναστήρι εξάλλου βρίσκονταν. Ο πιτσιρικάς όμως, είχε τον τρόπο ν’ αποδράσει από την “βαρετή ξενάγηση”. Και να βρεθεί στο οστεοφυλάκιο της Μονής. Καθόλου ευχάριστο θέαμα για ένα παιδάκι. Χώρος, που σκιάζει κι εμάς, τους μεγάλους ακόμα.
    Καλογραμμένο, με αίσιο τέλος, με έναν πατέρα που μπόρεσε να βρει το σημείο διαφυγής συνδιάζοντας το παιχνίδι τους.
    Την Καλημέρα, μου, Νικολέτα.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 29 Μάρτιος 2021 at 11:01 μμ

      Σε ευχαριστώ πολύ!
      Σίγουρα ως εμπειρία είναι κάτι πολύ επώδυνο και δύσκολη ανεξάρτητα τον χρόνο που θα διαρκέσει.
      Χαίρομαι που σου άρεσε, να σαι καλά!

      Reply
  2. Avatar Anna 28 Μάρτιος 2021 at 12:02 μμ

    Αγχώθηκα! Το να χάσεις το παιδί απο δίπλα σου ( μου έχει συμβεί όχι σε μοναστήρι βέβαια) είναι ό,τι χειρότερο. Κατανοώ τον πανικό και το φόβο. Ωραίες περιγραφές η αγωνία μας μεταφέρεται αυτούσια.
    Ο μικρός σίγουρα θα είχε πάθει σοκ μέσα στο οστεοφυλάκιο. Και θα το θυμάται πιστεύω σε όλη του τη ζωή
    ΄Τέλος καλό όλα καλά…
    Καλημέρα Νικολέτα μου

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 29 Μάρτιος 2021 at 10:59 μμ

      Δεν το συζητώ είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν γονιό μακράν.
      Πόσο μάλλον για ένα παιδί..
      Σε ευχαριστώ πολύ Άννα μου

      Reply
  3. Avatar My little stories 28 Μάρτιος 2021 at 2:25 μμ

    Ένα διήγημα όλο αγωνία. Και ένα περιστατικό το οποίο κανείς γονιός δεν θέλει να ζήσει.
    Ζωντανές περιγραφές και εικόνες.
    Καλημέρα

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 29 Μάρτιος 2021 at 10:57 μμ

      Γιώργο σε ευχαριστώ πολύ, χαίρομαι που σου άρεσε.
      Η αλήθεια είναι πως επειδή είναι παλιό κείμενο, αν το έγραφα πια θα ήταν εντελώς διαφορετικό.
      Και πάλι όμως σε ευχαριστώ, χρειάζεται ένα αίσιο και γρήγορο τέλος που και που.
      Την καλησπέρα μου

      Reply
  4. Avatar Butterfly 28 Μάρτιος 2021 at 3:08 μμ

    Πολυ καλο πολυ δυνατό!! Μια φορά είχα χάσει το Δημήτρη για περιπου δυο λεπτά μέσα σε ένα σταθμό ΚΤΕΛ και νόμιζα ότι θα πεθσινα! Για ώρες όπως το ζευγάρι της ιστορίας, για μέρες η χρονιά όπως τόσοι γονείς στον κόσμο… Ανατριχιάζω στην ιδέα και μόνο!
    Πολυ καλογραμμένο κι ευτυχώς με αίσια έκβαση!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 29 Μάρτιος 2021 at 10:56 μμ

      Καταλαβαίνω απόλυτα, ούτε δυο λεπτά δεν αντέχει ένας γονιός.
      Το κακό είναι πως υπάρχει στη ζωή και με πολύ χειρότερους τρόπους από μερικές ώρες.
      Σε ευχαριστώ αγάπη μου!

      Reply
  5. Avatar ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 28 Μάρτιος 2021 at 3:53 μμ

    Πολύ άσχημη και επώδυνη εμπειρία. Η απώλεια ελέγχου ενός μικρού παιδιού μπορεί να σε τρελάνει σε στιγμή. Πόσο μάλλον σε ένα τέτοιο περιβάλλον στο οποίο η γέφυρα έχει μια επιβλητική και απρόσιτη εικόνα.
    Δυνατές συγκινήσεις και οριακά συναισθήματα, ευτυχώς λυτρωτικά στο τέλος.
    Επίσης να βάλω και ένα άλλο στοιχείο, δεν ξέρω αν πέρασε από τη πλοκή σου.
    Η γέφυρα είναι σύμβολο. Το χώρισμα δύο κόσμων. Στην αντίπερα όχθη, η απώλεια! Η όψη της γέφυρας ο τρόμος που προκαλεί η απώλεια να παλέψεις να την διαβείς.
    Καλησπέρα Νικολέτα μου πάντα με τη γραφή σου.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 29 Μάρτιος 2021 at 10:54 μμ

      Την ιστορία την είχα γράψει μικρότερη, οπότε για να είμαι ειλικρινής
      επειδή την έβαλα ακριβώς όπως την έγραψα τότε δεν είχε περάσει από το μυαλό μου.
      Πλέον αν την ξαναέγραφα είμαι σίγουρη θα ήταν εντελώς διαφορετική νομίζω.
      Δύσκολη και επώδυνη εμπειρία, δυστυχώς υπάρχει.
      Καλησπέρα Γιάννη μου!

      Reply
  6. Avatar Marina Tsardakli 29 Μάρτιος 2021 at 7:01 μμ

    Πωπω δυστυχώς αυτά μπορούν εύκολα να συμβούν. Δεν έχει βγει τυχαία η έκφραση “η κακή στιγμή”.
    Σημασία έχει να τελειώνουν όλα καλά και αυτός ο φόβος των γονιών να είναι προσωρινός και γρήγορος.
    Γιατί δυστυχώς υπάρχουν γονείς, που δεν έχουν αυτή τη χαρά.
    Η ιστορία σου όμως, αποδεικνύει και πόσο σημαντικό είναι να ‘χει κανείς πίστη. Όχι απαραίτητα στον Θεό. Δε θα ορίσω εγώ τα πιστεύω κανενός, επειδή αυτά είναι τα δικά μου. Αλλά πίστη πως όλα θα πάνε καλά.
    Πολύ ωραίο Νικολέτα μου. Σε φιλώ γλυκά. Καλή βδομάδα!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 29 Μάρτιος 2021 at 10:51 μμ

      Όντως μπορούν εύκολα να συμβούν, τρομακτικά εύκολα.
      Μάλλον και η ιστορία μου ήταν μια προσπάθεια να ξορκίσω το κακό.
      (την είχα γράψει και πιο μικρή βλέπεις και ήμουν πιο ρομαντικό πλάσμα)
      Σε ευχαριστώ Μαρινάκι μου!!

      Reply
  7. Avatar κικη κωνσταντινου 30 Μάρτιος 2021 at 8:40 πμ

    Δυνατή η γραφή σου, φίλη μου!
    Πολύ μου άρεσε!
    Συγχαρητήρια για το διήγημά σου!
    Ειδα εικονες και ενιωσα συναισθηματα!

    Reply
  8. Avatar ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ 31 Μάρτιος 2021 at 1:23 μμ

    Δεν υπάρχει πιο τρομακτικό και αγωνιώδες συναίσθημα από ένα γονιό που χάνει έστω και λίγο το παιδί του…το πέρασα και εγώ αυτό όμως πράγματι με ψυχραιμία και υπομονή , (να μου πεις που θα την βρεις εκείνη την στιγμή του πανικού;) και θα έχεις δίκιο Νικολέτα μου .
    Η ιστορία σου δίνει με πολύ δυνατά συναισθήματα …να είσαι καλά και να κάνεις ότι αγαπάς.!!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 1 Απρίλιος 2021 at 12:08 πμ

      Είναι πραγματικά βάρβαρο Σμαραγδάκι μου. Ειλικρινά σαν εμπειρία δεν νομίζω κάποιος γονιός να μπορεί να το αντέξει.
      Σε ευχαριστώ ειλικρινά!

      Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *