Νέο ξεκίνημα, παλιός αγώνας.

Λένε πως κάθε νέα χρονιά είναι ένα καινούριο ξεκίνημα. Μια αφορμή να πιάσεις εκείνα που σε δυσκολεύουν από την αρχή. Θύμιζε πάντα Δευτέρα στα μάτια μου. Λες και εκείνο το λεπτό που ο χρόνος θα γράψει δώδεκα και ένα θα σου φέρει όλα όσα χρειάζεσαι ώστε να μπορέσεις να προχωρήσεις.

Προσωπικά ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος που αισθάνεται κάτι ιδιαίτερο εκείνο το λεπτό.

Ούτε αγωνία, ούτε ανακούφιση, ούτε προσμονή. Ποτέ δεν περίμενα καρτερικά να συμβεί ή να μου δώσει κάποια ιδιαίτερη δύναμη. Θυμάμαι πάντα τον εαυτό μου με εκείνο το βλέμμα, “και τώρα;” ,να περιμένει ένα σημάδι πως αυτό που συνέβη είναι σημαντικό και ιδιαίτερο. Ποτέ δεν πήρα απάντηση, ποτέ δεν μπόρεσα να δώσω εξήγηση.

Όχι, δεν ανακάλυψα κάτι όπως καταλαβαίνεις. Και ναι, δεν ξεκινάω με την καλύτερη διάθεση όπως παρατηρώ.

Μισώ τους απολογισμούς γιατί η ζυγαριά πάντα θα γέρνει εκεί που εγώ δεν θέλω να κοιτάξω. Σιχαίνομαι τους στόχους πιθανότατα γιατί έχω βάλει αρκετούς. Αποφεύγω να κάνω ευχές ή να ελπίζω ίσως γιατί φοβάμαι περισσότερο όσο μεγαλώνω.

Σωστά θα σκεφτείς. ” Κοριτσάκι αν δεν κοπιάσεις, πίτα δεν θα φας.”. Κάπου εκεί νομίζω ξεκινούν και τα προβλήματα. Πάνε χρόνια τώρα που η δύναμη μου νιώθω να εξαντλείται. Πάει καιρός που έχω να δω τον εαυτό μου να βάζει όλη του τη δύναμη για να προχωρήσει παρακάτω. Να διεκδικήσει περισσότερα. Έχω μια γεύση στο στόμα λες και συσσωρεύονται τόσα σκατά που πολλές φορές δυσκολεύομαι να αναπνεύσω.

Προσπαθώ να θυμηθώ πως είναι να γιορτάζεις ανέμελος.

Να σκεφτώ μια χρονιά που τίποτα δεν με ενοχλούσε. Μια χρονιά που όλα ήταν απλά. Πως είναι να έχεις αυτό το συναίσθημα. Στριφογυρνάει στο μυαλό μου. Καίει τα σωθηκά μου. Προσπαθώ να φέρω στο νου μου εκείνο το παιδί χορτασμένο από χαμόγελο. Να καταλάβω, να αισθανθώ, να δω. Όσο και αν θέλω, μια σκέψη γυρνάει στο μυαλό μου. Δεν θυμάμαι. Δεν μπορώ να θυμηθώ.

Κάθε ξεκίνημα σημαίνει ένα τέλος.

Κάτι που αφήνεις πριν ξεκινήσει ξανά. Αγαπώ τις καινούριες αρχές. Κοιτάζοντας πίσω η ζωή μου είναι γεμάτη από αυτές. Χωρίς να χρειάζεται να έρθει η καινούρια χρονιά, χωρίς να περιμένω την Δευτέρα να χαράξει, χωρίς να ελπίζω πως όλα θα είναι καλά. Όσο όμως και αν τις αγαπώ, αυτή τη φορά με βρίσκει με έναν κόμπο στο στομάχι.

Αν αναρρωτιέσαι, σκέφτηκα πως θα ήταν καλή ιδέα πριν ξεκινήσω να σου εκφράσω τι ακριβώς είναι αυτό που αισθάνομαι που για μια ακόμη φορά βρίσκομαι εδώ. Η λέξη που μπορεί να περιγράψει καλύτερα τον εαυτό μου αυτή τη στιγμή είναι μουδιασμένη. Όσο και αν αγαπώ να ξεκινώ άλλο τόσο φοβάμαι για όλες εκείνες τις φορές που η αγάπη μου αυτή δεν στάθηκε αρκετή να με κρατήσει. Κι εκείνο που με τρομάζει περισσότερο όσο μεγαλώνω είναι η αίσθηση πως δεν έχω κάτι άλλο να δώσω. Να δώσω κάτι άλλο στον εαυτό μου γιατί αυτή η επαφή υπάρχει κυρίως από την ανάγκη μιας προσωπικής επικοινωνίας με κάτι περισσότερο από αυτά που θα δεις στην επιφάνεια.

Δεν θέλω να πω πως θα μείνω. Δεν θέλω να σκεφτώ πως θα φύγω.

Ας πούμε απλά, πως είμαι εδώ για όσο χρειαστεί. Ας υποκριθώ πως αυτό το ταξίδι δεν έχει τέλος παρά μόνο αρχη. Ίσως έτσι δεν χρειαστεί να ψάξω για την έξοδο κινδύνου.

Το μόνο σίγουρο είναι πως πίσω από αυτές τις γραμμές, κρύβεται ένα χαμόγελο γεμάτο από όσα του χαρίσατε εσείς που πάντα θα ελπίζει πως είναι αρκετό απλά ένα νέο ξεκίνημα.

Καλώς ορίσατε, βολευτείτε


.
Και αν θέλεις να μάθεις τι γίνεται σχετικά με εμάς, μη διστάσεις!
Ακολούθησε μας και στη σελίδα μας στο Facebook .

(Visited 163 times, 1 visits today)

14 Comments

  1. Avatar ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 9 Ιανουάριος 2021 at 2:12 μμ

    Με μεγάλη χαρά Νικολέτα, σε βρίσκω ξανά μέσα από την αναγέννηση του παλιού σου δικτυακού σπιτιού. Το Minds Lab έχει τη δική του ταυτότητα, τη δική του αύρα και ποιότητα.
    Έχεις πολλά να συνεχίσεις να δίνεις γιατί ποτέ δεν θεώρησα ότι σταμάτησες. Ένα διάλειμμα ήταν και τώρα ο αγώνας ξεκινά πάλι.
    Καλώς όρισες Νικολέτα.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 9 Ιανουάριος 2021 at 11:18 μμ

      Γιάννη μου πάντα με τον όμορφο σου λόγο!
      Είναι πολύ ξεχωριστό το σχόλιο σου, σε ευχαριστώ από καρδιάς. Είναι σίγουρα ξεχωριστό να ξέρεις πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να σε ξεχωρίσουν φυσιογνωμικά κάπου.
      Καλώς σας βρίσκω λοιπόν!

      Reply
  2. Avatar Makis 9 Ιανουάριος 2021 at 2:18 μμ

    Καλησπέρα Νικολέτα! Καλώς ήρθες! Και καλώς να μείνεις όσο θέλει η ψυχή σου!

    Οοοοχι δεν θα σε ρωτήσω γιατί έλειψες τόσα χρόνια! Άλλωστε διαβάζοντας το κείμενο απαντάς σε όλες τις ερωτήσεις μόνη σου!

    Θα σου πω μόνο, και αν αυτό βοηθάει στο “μουδιασμενη” που έγραψες ακόμα καλύτερα, πως σε αυτό τον χώρο έχεις να δώσεις πολλά, κυρίως με. την ειλικρίνεια και την ευθύτητα που σε διακρίνει όταν μιλάς για τον εαυτό σου.. Είναι πολύ δύσκολο κομμάτι ο αυτοσαρκασμος και η προσπάθεια να φτάσουμε στην αυτογνωσία.

    Κάθε νέα αρχή είναι πάντα αρχή με. οτι αυτό συνεπάγεται.. Ειναι κυρίως μια προσπάθεια να αλλάξουμε, να βγούμε από αδιέξοδα, να δηλώσουμε παρών με τον τρόπο μας σε. ότι (μας) συμβαίνει!

    Εύχομαι να συνεχίσεις να εκφράζεσαι (και) γραπτώς, γιατί σου πάει!

    Καλή επανεκκίνηση!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 9 Ιανουάριος 2021 at 11:15 μμ

      Μα δεν είναι λες και ήμουν πάντα εδώ; -παρακαλώ δεν περιμένω απάντηση-

      Δεν ξέρω αν τελικά έχω κάτι να δώσω, ξέρω σίγουρα ότι όποτε έχω βρεθεί εδώ μου έχει δώσει πολλά ( μέχρι και παιδί, τι να λέμε! )και αυτό σίγουρα είναι μια δικαίωση για εμένα.
      Πέρα από δικαίωση, είναι και ένας τρόπος να με κρατάει πάντα κλειδωμένη κάπου κοντά με την ανάγκη να επιστρέψω.

      Όπως και να έρθουν όμως τα πράγματα, ξέρω πως μέσα από εδώ, μπορώ να βρω ένα κομμάτι του εαυτού μου που καλώς ή κακώς δεν συνηθίζω να μοιράζομαι.

      Εγώ σε ευχαριστώ για την τόσο θερμή υποστήριξη και υποδοχή!

      Reply
  3. Avatar Butterfly 9 Ιανουάριος 2021 at 3:11 μμ

    Καλά περνας κι εσυ…
    Γλυκο μου κορίτσι, κανένα ταξίδι δεν κρατάει για πάντα… Η μαγεια είναι να μην ξέρεις ποτε και που θα τελειώσει και να αφηνεσαι για όσο το νιώθεις, χωρίς δεσμευσεις χωρίς υποχρέωση.
    Για τη νέα χρονιά και κάθε νέα χρονιά με βρίσκεις απόλυτα συμφωνη.
    Όσο για το παιδι και την ανεμελιά, επειδή πραγματικα το έχω σκεφτεί παρά πολυ κι επειδή αν κάτι μου λείπει πιο πολυ απο ολα τα αλλά είναι η ξεγνοιασιά, θα σου πω το εξής. Ουτε το παιδι που ήσουν κάποτε ήταν απόλυτα χορτασμένος για αυτό και δεν μπορείς να θυμηθείς το συναίσθημα. Γιατί δεν υπήρξε. Σαν παιδια είχαμε προβληματα και στενοχώριες που τοτε μας φαίνονταν τεράστιες κι ας μοιάζουν σήμερα αστειες. Απλα το να είσαι παιδι σημαίνει πιο ευκολα; και απλά να τα αφήνεις πισω, να συγχωρείς, να ξεπερνάς, να προσπερνας, να συνεχίσεις, να διεκδικείς και φυσικά να αισθάνεσαι. Ας βρουμε αυτά μέσα μας και θα είμαστε παντα παιδια.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 9 Ιανουάριος 2021 at 11:04 μμ

      Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω εδώ!
      Νομίζω ίσως εσύ καταλαβαίνεις λίγο περισσότερο αυτό το πισωγύρισμα..

      Ίσως να φταίει αυτό που λες, ίσως όλα από την αρχή είναι απλά μικρές στιγμές στον χρόνο.
      Ίσως το κλειδί είναι να νιώσουμε τη ροή και να την απολαύσουμε χωρίς όρους ώστε να έρθουμε λίγο πιο κοντά τουλάχιστον σε αυτό που είμαστε.

      Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ <3

      Reply
  4. Avatar ainafets 9 Ιανουάριος 2021 at 6:19 μμ

    Κρατώ το χαμόγελο και με όλη μου την καρδιά, εύχομαι: ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ!

    ΑΦιλάκια με όλη μου την Αγάπη! <3

    ΥΓ: Όσες μάσκες και αν φορέσουμε ο αληθινός μας εαυτός παραμένει αλώβητος!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 9 Ιανουάριος 2021 at 10:51 μμ

      Σε ευχαριστώ πολύ που είσαι εδώ από το πρώτο κιόλας blog που είχα!
      Πάντα θα είσαι ξεχωριστή για εμένα και ένας άνθρωπος που με γνωρίζει σε περισσότερες πτυχές του εαυτού μου!

      Κρατάω την Αγάπη, πάντα!
      Σε φιλώ γλυκά!

      Reply
  5. Avatar Χριστίνα 9 Ιανουάριος 2021 at 10:36 μμ

    Είναι θεραπεία να μιλάμε για τις στεναχώριες μας. Όλοι στα ίδια είμαστε και φαντάσου πόσο πιο δύσκολη είναι όλη αυτή η κατάσταση για τους μεγαλύτερους. Τουλάχιστον όλο αυτό είναι ένα συλλογικό βίωμα. Μια συλλογική κατάθλιψη.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 9 Ιανουάριος 2021 at 10:43 μμ

      Είναι σίγουρα ένα μέσο να μοιραστείς και να ακουμπήσεις τα συναισθήματα σου. Άλλωστε είναι και ένας λόγος που όσες φορές και αν φύγω, πάντα εδώ θα γυρνάω.
      Αυτό και το ότι μέσα από εδώ έχω γνωρίσει ξεχωριστούς ανθρώπους, μέσα στους οποίους είσαι κι εσύ <3

      Reply
  6. Avatar Marina Tsardakli 10 Ιανουάριος 2021 at 9:30 πμ

    Νικολέτα μου,
    Καλή αρχή, από τη καρδιά μου! Χαίρομαι που είσαι ξανά στη γειτονιά μας.
    Όλα να πάνε με τέτοιο τρόπο, που ο χρόνος που περνάς εδώ, θα σε κάνει να περνάς καλά εύχομαι!
    Κι έτσι όπως πάνε τα πράγματα γύρω μας, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να απολαμβάνουμε τη στιγμή!
    Σε φιλώ γλυκά 🙂

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 12 Ιανουάριος 2021 at 1:27 πμ

      Μαρίνα μου κι εγώ χαίρομαι ειλικρινά γιατί είσαι από τα ελάχιστα άτομα που με συντροφεύουν ας αυτό το ταξίδι από την πρώτη κιόλας φορά που βρέθηκα εδώ!
      Εύχομαι να φτιάξουμε πολλές στιγμές ακόμη εδώ, να είσαι καλά!
      Σε φιλώ <3

      Reply
  7. Avatar Μαρία Κανελλάκη 12 Ιανουάριος 2021 at 4:25 μμ

    Νικολέτα μου καλή επανεκκίνηση στο διαδικτυακό σου ταξίδι, με συνεπιβάτες όλους εμάς, τους παλιούς, γνώριμους φίλους. Κι ας μην έχει σαφή προορισμό και χρονοδιάγραμμα αυτό το ταξίδι, ας είναι μόνο η εμπειρία της συντροφικότητας και της μοιρασιάς.
    Καλή συνέχεια σ’ ό,τι κι αν κάνεις, τα φιλιά και την αγάπη μου♥

    Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *