Πανδημία ώρα μηδέν

Η πανδημία απλώνεται.

Τικ τακ, Τικ τακ.


Ο χρόνος φεύγει.
Δεν γυρνάει, εξαντλείται.

Η πανδημία απλώνεται παντού τριγύρω.

Τικ τακ, τικ τακ.


Ο χρόνος μηδενίζει.
Σου τελειώνει.
Αν είσαι από τους τυχερούς, θα σου προσφέρει μια καινούρια αρχή.

Η πανδημία απλώνεται παντού μέσα σου.

Στα αυτιά σου ηχούν ιστορίες και από μπρος σου περνούν εικόνες που κάθε άλλο παρά πραγματικότητα θυμίζουν. Ένας σύγχρονος πόλεμος που εκείνοι που είναι στις επάλξεις φορούν στολές πιο γνώριμες σε σένα. Ανάμεσά τους γιατροί, νοσηλευτές, υπάλληλοι και όλοι όσοι βάζουν πλάτη καθημερινά ώστε το σύστημα να αντέξει, ώστε εσύ να τα καταφέρεις αλλάζοντας όσο λιγότερο γίνεται η δική σου ζωή.

Ένας πόλεμος που απλώνεται παντού.

Σε κάθε γωνιά λες και τα σύνορα χάθηκαν. Κάθε δευτερόλεπτο που χάνεται οι ανησυχίες πολλαπλασιάζονται κι εσύ, ένας απλός θεατής. Ακόμα και της ίδιας σου της ζωής.

Καινούργιοι νόμοι, νέοι κανόνες, εικόνες εγκατάλειψης, εγκλεισμός, έλεγχοι, αναβολές, ακυρώσεις, θάνατος. Κι εσύ μαγκωμένος προσπαθείς να φιλτράρεις. Να σταθείς στο ύψος σου αποφεύγοντας να παραστήσεις τον επαναστάτη, έναν ακόμη επιδημιολόγο ή εκκολαπτόμενο γιατρό. Γιατί νοιάζεσαι για όσα έχεις καταφέρει, φοβάσαι για όσους αγαπάς, ενδιαφέρεσαι για τον διπλανό σου ή απλά δεν αντέχεις άλλο να υποφέρεις από κάτι καινούργιο. Γιατί όσα πέρασες ίσως είναι απλά αρκετά για ΄σένα.

Αντιδράς όχι σαν ένα ακόμη πρόβατο που δεν καταλαβαίνει τα λάθη και τις ελλείψεις χρόνων, αλλά ως άνθρωπος που σέβεται όλους εκείνους που αντί να έχουν την τύχη να το παρακολουθούν από την τηλεόραση, είναι εκεί να δώσουν λύση για ΄σένα.

Μια εικόνα που ίσως να κοιτάς μέρες,
μήνες, εβδομάδες.

Κι εκεί που το δικό σου οξυγόνο αισθάνεσαι να τελειώνει, ο πλανήτης ξαφνικά αναπνέει περισσότερο, θυμίζοντας σου πως όλοι τελικά είμαστε υπεύθυνοι για κάτι μεγαλύτερο.

Ο χρόνος περνάει. Κι όσο κι αν με τρομάζει η πραγματικότητα, εκείνο που περισσότερο με τρομάζει είναι το να ξεχάσω. Πάντα αισθάνομαι την ηθική υποχρέωση να θυμάμαι. Γιατί όσο θυμάσαι την επιδημία, δε ξεχνάς όσους έδωσαν κυριολεκτικά τη ζωή τους να περάσει. Γιατί όσο θυμάσαι εκείνους που χάθηκαν, δεν ξεχνάς αυτούς που έμειναν πίσω. Γιατί όσο θυμάσαι τις μέρες που βρέθηκες κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους, δεν ξεχνάς πόσο πολύτιμο σου είναι το οξυγόνο. Γιατί όσο θυμάσαι το θάνατο, δεν ξεχνάς τη ζωή.

Κι αν κάτι είναι σίγουρο, είναι πως κι αυτό θα περάσει. Και όταν περάσει, φρόντισε να μην ξεχάσεις πως ο χρόνος που σου δόθηκε, είναι χρόνος για να δείξεις έναν λίγο καλύτερο εαυτό. Πρώτα για εσένα και ύστερα για όλους.

Γιατί ο χρόνος κάποια στιγμή σίγουρα θα σου τελειώσει.

Δημοσιεύτηκε

https://grtabularasa.blogspot.com/2020/05/blog-post_28.html

https://christipetaloti.blogspot.com/2021/01/blog-post.html

Μπορείς να διαβάσεις κι εδώ άλλες σκέψεις
με αφορμή την πανδημία.

(Visited 10 times, 1 visits today)

1 Comment

  1. Pingback: Έρημη πόλη δίχως φως, για πόσο ακόμα;- mindslab.gr

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *