Παζάρι θανάτου

Όταν ο θάνατος παίζει μαζί σου.
Ή εσύ παίζεις με εκείνον τελικά;

Tom Waits – After you die

What is it like after we die?

1. Σου αλλάζει τη ζωή και δεν αλλάζει τίποτα.

2. Στην αρχή ήταν μια αποθήκη όπως όλες οι άλλες που συναντάς. Όταν γέμισε φέρετρα δεν ήταν πια ίδια. Όταν το ψυγείο τοποθετήθηκε έγινε αποθήκη ψυχών.

3. Θυμάμαι εμένα να πλένω τα πιάτα και πίσω μου να τρώει. Δίπλα του η μάνα. Απλά σταμάτησε και έσκυψε το κεφάλι και σε μια στιγμή ήταν σα να μην ήταν ποτέ εκεί. Ήταν; εγώ που ήμουν; όλοι αυτοί ποιοι ήταν ; Εγώ απλά έπλενα τα πιάτα.

4. Το μνημόσυνο θυμίζει γιορτή τη λάθος ώρα. Κόσμος μαζεύεται. Θυμάται όμορφες στιγμές με το τιμώμενο πρόσωπο. Λουλούδια σκορπισμένα να δίνουν μια νότα ομορφιάς στην άλλοτε συνηθισμένη ατμόσφαιρα. Στο τέλος πάντα μοιράζουν το γλυκό και φεύγουν όλοι ευχαριστημένοι. Εκτός απ’ το νεκρό.

5. Η ζωή είναι στιγμές. Οι στιγμές είναι γεμάτες αδράνεια. Αισθάνομαι κολλημένη στο ίδιο σημείο, ούτε μπροστά, ούτε πίσω. Όλα όμως κινούνται και η κίνηση είναι ζωή. Όλα εκτός από μένα. Μήπως έχω πεθάνει;

6. Προσπαθούσε να πάρει ανάσα. Λαχταρούσε να κερδίσει το χρόνο. Κρατιόταν από μια κλωστή ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο. Ήξερε πως δεν έζησε όπως ήθελε και πλέον οι αυταπάτες από τα φάρμακα τον έκαναν να πιστεύει πως μπορεί να κερδίσει. Εκείνος πλησίαζε αργά και βασανιστικά μέχρι να του πάρει και την τελευταία ανάσα.

7. Και αν τελικά ο θάνατος είναι το μόνο βέβαιο στη ζωή πόσες ζωές χρειάζεσαι να πάψεις να φοβάσαι;

8. Λένε πως η ψυχή συνεχίζει να υπάρχει μα εμένα μου λείπουνε τα χέρια σου. Μεγάλα και γεμάτα πληγές. Άγρια μα τρυφερά. Σαν τις φτερούγες που μέσα τους κλείνουν μια ζωή εκείνα στοιχειώνουν τη δική μου. Την τελευταία φορά ήταν παγωμένα, θα ορκιζόμουν δεν ήταν δικά σου. Μα τα φίλησα τα φίλησα ξανά και ξανά και ξανά και ξανά. Μέχρι που θυμήθηκα, και πόνεσα, και έκλαψα, και λύγισα, και γέλασα. Ήταν η τελευταία φορά που τα είχα κοντά μου.

9. Όταν κάποιος πεθαίνει πεθαίνεις κι εσύ. Κάποιο κομμάτι σου έστω. Εκεί που υπήρχε φως υπάρχει σκοτάδι. Εκεί που υπήρχε ζωή υπάρχει θάνατος. Εκεί που υπήρχε αγάπη υπάρχει πόνος. Εκεί που υπήρχες εσύ δεν υπάρχει κανείς. Πόσους θανάτους βίωσες σε μια ολόκληρη ζωή μέχρι να φτάσεις στο δικό σου;

10. Αν γυρνούσες δεν θα ήθελα να σε γνωρίσω. Δεν θα μπορούσα να δώσω συγχώρεση στον εαυτό μου και να σε χάσω για δεύτερη φορά.

11. Διάβασα μια ιστορία. Έλεγε πως έχεις ζήσει τη ζωή σου τις στιγμές εκείνες που σου κόπηκε η αναπνοή. Άραγε την υπόλοιπη που δεν ζεις, είσαι πιο κοντά στον θάνατο; Ή ξεκινάς να πεθαίνεις με το που έρχεσαι στη ζωή; Πόσες φορές να πρέπει να πεθάνεις ώστε τελικά να καταφέρεις να ζήσεις;

12. Θυμάμαι ακόμα εκείνο το κοριτσάκι σε μια από τις τελευταίες κηδείες που χρειάστηκε να κάνεις. Τον πόνο στα μάτια μου. Τον φόβο στα χέρια τα δικά σου. Ήταν μονάχα πέντε χρόνων. Εσύ το κουβάλησες και ήταν λες και κρατούσες στα χέρια σου ολόκληρο το κόσμο. Το βάρος του τσάκισε και την τελευταία ελπίδα δικαιοσύνης στο πρόσωπο σου. Ήταν μονάχα πέντε χρονών. Ήταν παιδί. Το παιδί κάποιου. Μονάχα πέντε χρονών.

13. Για να ξορκίσω το θάνατο δεν γέλασα, ούτε έκλαψα. Ρίχτηκα στη δουλειά. Χωρίς ύπνο. Χωρίς καν να είμαι ξύπνια. Σε μια ενδιάμεση κατάσταση ώστε να νιώθω λιγότερα. Καθάρισα πατώματα, κρεβάτια, μπάνια, κουζίνες, στο πάνω σπίτι, στο κάτω σπίτι, έτριψα, βρόμισα, πνίγηκα στα χημικά.

Ένεση στη μέση και δουλειά.

Ξανά την άλλη μέρα. Και άλλη ένεση. Και την επόμενη. Και την επόμενη. Μέρες ολόκληρες ώσπου δεν είχα πια δουλειά. Τότε κατάλαβα πως λείπεις. Έμεινα να κοιτάω το χώρο μήνες ολόκληρους.

14. Το χειρότερο με το θάνατο είναι το χώμα. Εκεί που θα κάνεις το τελευταίο τσιγάρο με τον νεκρό. Που θα καρφώσεις το δικό του στο χώμα και θα τον δεις να το ρουφάει με μανία. Λες και ξέρει πως είναι το τελευταίο. Εσύ του έκρυψες πακέτο να μη του λείπουν όμως εκείνο που του λείπει περισσότερο μοιάζει να είναι η παρέα. Από τότε προσπαθώ να κόψω το κάπνισμα.

15. Στο θάνατο όλοι είναι παρόντες. Κάνει να φαίνεται η ζωή ανιαρή. Κάποιος που ήταν στην ίδια σειρά, στο σχολείο, στο γήπεδο, στο καφενείο, στα νιάτα, ο περαστικός, ο φίλος, ο εχθρός, ο ξένος, ο γνωστός, ο παλιός, ο πελάτης, ο δήθεν, ο περίεργος, ο γείτονας, ο αγαπημένος, ο συγγενής, ο μακρινός συγγενής. Όλοι για σένα και όλοι δίπλα σου. Ακόμα και οι σπουδαιότεροι ηθοποιοί θα ζήλευαν τις ερμηνείες.

16. Ο θάνατος άραγε μοιάζει με τη ζωή πριν γεννηθείς;

17. Ο θάνατος έχει μια δόση ελευθερίας. Σταματάς να ελπίζεις, εκτιμάς τη ζωή και από μέσα σου χείμαρρος ξεχύνεται η αλήθεια. Δεν σε νοιάζει αν σε δουν, δε φοβάσαι πόσο θα πονέσεις, δε παραξενεύεσαι αν γελάσεις, δε φιλτράρεις πόσα θυμάσαι. Απλά αφήνεσαι στη ροή. Ή στο θάνατο. Ή στη ζωή. Σε ότι θέλεις να έχει σημασία από δω και πέρα.

18. Ο μεγαλύτερος θάνατος είναι να ζήσεις μια ζωή γεμάτος τύψεις. Για όσα δεν έκανες, για εκείνα που δεν είπες, για τις στιγμές που φώναξες, τις άλλες που αδιαφόρησες. Κάθε μέρα πεθαίνεις και από λίγο. Σπας σε κομμάτια ώστε να χωρέσεις. Σπας σε μικρότερα να να αφήνεις από λίγο ώστε να μην το προσέξει κανείς . Τόσο ώστε να γίνει η ζωή σου πλήρως βασανιστική.

19. Αν δεν ήμουν αυτό που είμαι που δεν μου επιτρέπει να είμαι αυτό που φαντάζομαι τότε θα είχα σκοτώσει περισσότερους από όσους περίμενα.

20. Ο χειρότερος θάνατος είναι ο αργός θάνατος. Κορμιά στοιβαγμένα στο δρόμο, στα πάρκα. Κουφάρια αδειανά, στόματα σάπια, βλέμμα θολό. Ζωή χωρίς ζωή. Εσύ κοιτάς από απόσταση, με προσοχή. Μη πλησιάσεις, μη δεις, μη καταλάβεις. Φοβάσαι και αυτός ο φόβος μοιάζει να σε κρατάει στη ζωή καλύτερα απ’ την ίδια.

21. “Όλα αλλάζουν και όλα μένουν ίδια”. “Αλίμονο σε αυτόν που πάει”. “Ζωή σε εσάς. ” Λέξεις τρυπάνε το μυαλό μα αυτό δεν είναι το χειρότερο. Εκείνο που σκίζει τα σωθικά είναι η δόση αλήθειας που κρύβουν μέσα τους. Συνεχίζω να απολαμβάνω μια ζωή από την οποία λείπεις. Να γελάω, να κλαίω, να ερωτεύομαι, να προχωράω, να χαίρομαι, να θυμώνω.

Κάνω τα ίδια ή διαφορετικά με πριν – λίγο με νοιάζει- και είναι στιγμές που δεν είσαι ούτε σαν σκέψη στο μυαλό. Λες και δεν υπήρξες ποτέ. Όσες προσπάθειες και αν κάνω να σε φέρω, πάντα οι στιγμές αυτές θα με σκοτώνουν σε μια προσπάθεια να έρθω λίγο πιο κοντά. Δεν θέλω να πεθάνω μη φοβηθείς , μα τρέμω όταν ζω χωρίς κάθε στιγμή να είσαι πλάι μου.

22. Υπάρχουν “ερπετά της μιας μέρας” , ζουν δηλαδή μια μέρα το πολύ. Να είναι βασανιστικό ή λυτρωτικό άραγε να προσπαθήσεις να στριμώξεις μια ζωή σε λίγες ώρες; Σίγουρα όχι βαρετό. Θυμήσου το την επόμενη φορά που θα σκοτώσεις κάτι εφήμερο.

23. Η ώρα περνάει και έχω αρχίσει να σκέφτομαι γιατί η δική μου ζωή να έχει μεγαλύτερη αξία από αυτή μιας μύγας.

24. Συζητήσεις με τον εαυτό μου – από εκείνες που δεν χρειάζεται απάντηση αλλά δε βαριέσαι κουβέντα να γίνεται-, θα ήταν προτιμότερο να ζήσω ως τα εκατό μια συμβατική ζωή ή τα πενήντα μια ζωή χορτάτη στιγμές; Σταματάω τη συζήτηση όταν συνειδητοποιώ πως είμαι τριάντα και η ζυγαριά δε γέρνει στη χαρά.

25. Συνηθίζω να λέω πως η ζωή είναι μικρή και η επόμενη δεν είναι ακόμη σίγουρη. Μετά κάθομαι πάλι στον καναπέ και ελπίζω.

26. Αν το όνειρο είναι το μόνο που μένει από μια ζωή χωρίς εσένα τότε μείνε ακόμη πέντε λεπτά και ας ξυπνήσω μετά.

27. Ποτέ δεν φανταζόμουν πως όπως πας σε μια έκθεση επίπλων μπορείς να πας και σε μια έκθεση με θέμα τις κηδείες. Φέρετρα από ξύλο, φθηνά, ακριβά, φέρετρα τεχνητά, μακιγιάζ, ρούχα, στολισμός, καύση, γραφική ύλη και ότι μπορείς και δεν μπορείς να φανταστείς. Κουστουμάτα κοράκια σε μια καλοστημένη μπίζνα όπου ο θάνατος σου είναι η ζωή μου. Όπως η ζωή έτσι και ο θάνατος.

28. Ένας χρόνος γεμάτος θάνατο. Κορμιά πεταμένα σε φέρετρα σφραγισμένα. Ζωή χωρίς ζωή. Παρόν χωρίς μέλλον . Όταν ξεκίνησε μετρούσες, δάκρυζες, πονούσες. Όσο προχωράει έπαψε να μετράς, το βλέμμα σου γίνεται αδιάφορο, σταμάτησες να νιώθεις. Συμβιβάστηκες μαζί του ή βολεύτηκες που έπαψες να ζεις;

29. Φτάνω στο τέλος και αναρωτιέμαι γιατί το θάνατο και όχι τη ζωή;

30. Σταμάτησα να φοβάμαι το θάνατο
πλέον φοβάμαι τη ζωή.
Μερικές φορές είναι πιο δύσκολη.
Μα είναι και πιο γλυκιά
Πιο όμορφη
Πιο γεμάτη
Πιο απλή
Πιο εύκολη
Πιο πολύχρωμη
Πιο δική σου
Πιο απρόοπτη
Πιο γρήγορη
Πιο άνετη
Είναι σίγουρα ένα όμορφο μέρος
αν δεν σε πειράζει που μερικοί άνθρωποι πεθαίνουν
που είναι κατά το ήμισυ κακό
αφού αυτοί οι άνθρωποι δεν είσαι εσύ.

31. Οι κορνίζες είναι τα φέρετρα των αναμνήσεων.


Το τελευταίο διάστημα παρακολουθώ το συνεργείο δημιουργικής γραφής του Γελωτοποιού , κάτι που πιστεύω είναι το πιο όμορφο και ενδιαφέρον πράγμα που έχω κάνει εδώ και καιρό τόσο σε προσωπικό επίπεδο όσο και συγκριτικά με άλλα πράγματα που έχω παρακολουθήσει πάνω στην δημιουργική γραφή. Ότι διάβασες είναι μια άσκηση Σβάιτσερ. Αν θέλεις να μάθεις τι είναι αυτό κοίτα εδώ. Αν δεν θες, πάλι κοίτα γιατί είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον!


(Visited 160 times, 2 visits today)

12 Comments

  1. Butterfly 14 Φεβρουαρίου 2021 at 11:35 μμ

    Άσκηση ξε άσκηση, εμένα με συγκινησε. Σε είδα μέσα. Με είδα μέσα. Τον είδα, τον δικό σου, τον δικό μου.. Τον πατέρα οχι το θανατο. Η ίσως και το θάνατο…
    Πόσες φορές πρεπει να πεθανεις μέχρι να αρχίσεις να ζεις;

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 16 Φεβρουαρίου 2021 at 12:10 πμ

      Αγάπη μου, ξέρεις πόσο χαίρομαι αυτή την επικοινωνία μας.
      Ξέρω πως μαζί σου μπορώ να κοιτάω στο ίδιο σημείο χωρίς τι και πως.
      Χωρίς να χρειαστεί να είμαι κάτι άλλο.

      Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ <3

      Reply
  2. ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 14 Φεβρουαρίου 2021 at 11:36 μμ

    30 Σκέψεις για το θάνατο! Σε μια περίοδο που πέρασε από δίπλα μου εντυπωσιακά. Όπως φυσιολογικά συμβαίνει στη ζωή μας. Όμως πόσο φυσιολογικό δείχνει όλο αυτό. Μπορεί ο άνθρωπος να χωρέσει στην ανυπαρξία; Μπορεί να διαχειριστεί την απώλεια; Υπάρχει ψυχή; Υπάρχει αίσθηση στο θάνατο; Ή όλα τούτα είναι μια θλιβερή επινόηση του ανθρώπου να παρηγηρηθεί για το τέλος της φύσης.
    30 Διαμάντια σκέψης παρήλασαν από μπροστά μας Νικολέτα. Ένα προς ένα.

    Καλησπέρα και καλή σου βδομάδα.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 16 Φεβρουαρίου 2021 at 12:08 πμ

      Αν θέλω να σου απαντήσω ως Νικολέτα, θα σου πω πως είναι μια απλή επινόηση για να μπορέσουμε εμείς να κρατηθούμε.
      Αν θέλω να σου απαντήσω ως κόρη, ελπίζω πως πάντα κάτι θα υπάρχει.
      Αν θέλω να σου απαντήσω ως άνθρωπος, δεν έχω ιδέα.

      Ξέρω πόσο σε παγώνει και σε τρομάζει ως θέμα. Σε ευχαριστώ που το διάβασες.

      Καλό ξημέρωμα και καλή εβδομάδα να έχουμε!

      Reply
  3. Anna Flo 15 Φεβρουαρίου 2021 at 11:48 πμ

    Ενδιαφέρον έχει αυτή η άσκηση. Είδα και άλλα θέματα πάνω σ’αυτήν. Χαίρομαι για σένα που νιώθεις όμορφα παρακολουθώντας τη Δημιουργική γραφή στον Γελωτοποιό. Τι είπε ο δάσκαλος για την άσκησή σου;
    Όλοι οι άνθρωποι άλλοι λίγο έως πολύ φοβούνται το θάνατο γιατί δεν θα υπάρχουν. Αναρωτιόμαστε για το μετά, πού πάει η ψυχή κλπ και έχουμε πάψει να αναρωτιόμαστε πού πάει η ζωή μας, γιατί δεν βρίσκουμε ικανοποίηση και όλα τα συναφή.
    Θάνατος για μένα σημαίνει τέλος. Τελεία και παύλα. Όλα έχουν αρχή και τέλος, το ίδιο και εμείς οι άνθρωποι. Στενοχωριέμαι για το θάνατο δικών μου ανθρώπων όταν φεύγουν νέοι. Όταν φύγουν όπως οι γονείς μου μετά τα 90 και χωρίς προβλήματα ιδιαίτερα τότε καλό τους ταξίδι λέω.
    Καλημέρα Νικολέτα μου ( χιονίζει έξω, κρύος ο θάνατος, είμαστε ενταξει🌺🌷 )

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 16 Φεβρουαρίου 2021 at 12:05 πμ

      Πως κατάφερα να το θίξω χωρίς μελό το θέμα του θανάτου που επέλεξα.

      Σημαίνει τέλος ε; Δεν ξέρω βρε Άννα μου. Αν με ρωτάς, κι εγώ το ίδιο θα έλεγα κάποια στιγμή.
      Χάνοντας τον πατέρα μου δεν μπορώ να πω ψέματα ότι δεν ελπίζω να μην είναι απλώς το τέλος.
      Ειλικρινά δεν ξέρω να σου πω.

      Κρύος ο θάνατος, ναι. Απόλυτα κρύος. Σε αυτό συμφωνώ.
      Λες και το σώμα δεν είχε ποτέ ζωή μέσα του.

      Καλό ξημέρωμα Άννα μου !

      Reply
  4. ainafets 15 Φεβρουαρίου 2021 at 12:24 μμ

    Καλημέρα Νικολέτα μου!
    Λοιπόν, πρώτο και σημαντικό βήμα (για μένα) είναι να “τολμάς” να δημοσιεύεις ότι γράφεις, είτε είναι μέσα σε μια άσκηση γραφής είτε όχι. Στη συνέχεια (για μένα) σημασία έχει, ΤΙ γράφεις και όχι ΠΏΣ το γράφεις. Επίσης (για μένα) αξία έχει ο πλατειασμός γιατί πόσο (!) μπορεί να διαβάσει ο αναγνώστης όσο και να αγαπά τον συγγραφέα. Ακολουθεί η λογοτεχνική απλότητα (σπάνια την συναντώ), τα νοήματα να έχουν ειρμό… τα ονομάζω, “λογοτεχνικούς ακροβατισμούς”.
    Σε πολλά απ΄τα γραφόμενα δεν συμφωνώ παρόλο που ξέρω πως δεν είναι το ζητούμενο της άσκησης γραφής και χαίρομαι ειλικρινά που μαθητεύεις κοντά στον Γελοτοποιό που εκτιμώ βαθιά!

    Καλή δημιουργική βδομάδα με πολλά πολλά ΑΦιλάκια αγάπης!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 15 Φεβρουαρίου 2021 at 11:58 μμ

      Τώρα μου είπες με κομψό τρόπο πως ήταν μεγάλο το κείμενο και σε κούρασε ή είναι ιδέα μου; χαχαχα

      Είμαι σίγουρη πως μαζί σου σε ένα τέτοιο θέμα θα είχα περισσότερες διαφορές από ότι ομοιότητες, το πιστεύω!

      <3

      Reply
  5. Marina Tsardakli 15 Φεβρουαρίου 2021 at 5:37 μμ

    Πολύ ενδιαφέρουσα άσκηση καθώς κι όσα μοιράζεσαι μέσα από αυτή.
    Αυτό που κόλλησα ήταν το 30.
    Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Δεν το υιοθετώ, αλλά μου άρεσε που είδα μια άλλη οπτική.
    Επίσης, χαίρομαι που ασχολείσαι με τη δημιουργική γραφή.
    Αν με ρωτάς, το να καταφέρνουμε μέσα στη μέρα ή έστω μια φορά την εβδομάδα να κάνουμε κάτι για μας-που να μας αρέσει, είναι ότι πιο βοηθητικό και για την εξέλιξη και για τη ψυχολογία μας.
    Σου στέλνω μεγάλο φιλί!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 15 Φεβρουαρίου 2021 at 11:55 μμ

      Κι εγώ πιστεύω είναι τρομερά σημαντικό να βρίσκεις τρόπο να περνάς χρόνο που μπορείς να δημιουργήσεις.
      Σε κάθε ηλικία αλλά μεγαλώνοντας και όσο μεγαλώνουν οι υποχρεώσεις ακόμα περισσότερο νομίζω!
      Ο θάνατος είναι σίγουρα μια πολύ δύσκολη κατάσταση και πολύ προσωπική, οπότε λογικό σε έναν κατάλογο να μην μπορεί κάποιος να δει τον εαυτό του μέσα σε αυτό.

      Μεγάλο φιλί και από εμένα!

      Reply
  6. Μαρία Κανελλάκη 15 Φεβρουαρίου 2021 at 5:54 μμ

    Δεν είμαι και πολύ φαν των “συνεργείων δημιουργικής γραφής” ίσως γιατί θεωρώ πως η γραφή δεν χρειάζεται κανόνες και κατεύθυνση. Πρέπει να ρέει αυθόρμητη και γάργαρη από μέσα σου, για ν’ αφήνει το αποτύπωμά σου, που είναι και μοναδικό. Όπως και να έχει Νικολέτα μου, καιρό τώρα, δίνεις το δείγμα γραφής σου και είναι αυτό που έχουμε ξεχωρίσει και λατρέψει.
    Για τον κατάλογό σου τώρα, θα είχε ενδιαφέρον μια σύγκριση με κάτι αντίστοιχο που, ενδεχομένως, να έχεις γράψει στο παρελθόν, δίχως την ανάθεση αυτής της άσκησης. Σε μερικά ταυτίζομαι απόλυτα, σε άλλα όχι. Όπως και να έχει, ο θάνατος και η απώλεια, είναι μια προσωπική διαδρομή που ο καθένας μας την ορίζει με τη δική του οπτική.
    Σε χαίρομαι να ξέρεις που πάντα βάζεις στο τραπέζι τέτοια θέματα.
    Τροφή για σκέψη και νερό για να ξεδιψάμε τους φόβους μας ♥

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 15 Φεβρουαρίου 2021 at 11:52 μμ

      Μαρία μου δεν διαφωνώ μαζί σου. Για εμένα το να προσπαθώ να βρίσκομαι σε κάτι σχετικό με τη δημιουργική γραφή περισσότερο με βοηθάει στο να κρατάω μια επαφή και ενέργεια σε κάτι που πραγματικά αγαπάω. Εκ φύσεως είμαι τόσο αναβλητική και έχω μάθει να αφήνομαι και να μην προσπαθώ ιδιαίτερα σε ότι έχει να κάνει με εμένα προσωπικά, που χωρίς κάτι να με σπρώχνει είμαι τρομερά επιρρεπής στο να παρατάω τα πράγματα.

      Σίγουρα ο θάνατος είναι κάτι τρομερά προσωπικό. Δεν έχω κάτι παρόμοιο από παλιά δυστυχώς, αλλά στο συγκεκριμένο θέμα ξέρω πως πριν το γραφείο τελετών και κυρίως πριν τον θάνατο του πατέρα μου έβλεπα τα πράγματα όντως πολύ διαφορετικά. Σε σημείο που αν τελικά υπήρχε κάτι να συγκρίνω, θα ήταν εμφανής η αντίθεση αυτή σε μεγάλο βαθμό!

      Χαίρομαι αν πιστεύεις πως έχω κάτι να προσφέρω σε αυτό, με τιμάει!

      Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *