Πόλη vs Χωριουδάρα

Γεννημένος ένα κρύο, βροχερό φθινοπωρινό μεσημέρι πριν απο -άντα κάτι χρόνια σε μία μεγάλη και διάσημη παγκόσμια μητρόπολη ΜΠΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑ. Τέλος πάντων γεννήθηκα στην πόλη της Αθήνας. Μεγαλωμένος μέχρι την τρυφερή ηλικία των δεκαοχτώ στην πρωτεύουσα αυτής της τιμημένης χώρας σαν γνήσιο τέκνο της δεν μου πέρναγε καν από το μυαλό ότι μπορώ να ζήσω κάπου αλλού. Έρχεται το πλήρωμα του χρόνου όμως κι ο Tommy πάει φοιτητής. Ήταν η εποχή που οι Stark Industries και γενικότερα η βιομηχανία του τόπου είχαν κάνει μια κοιλιά. Λίγο το ένα, λίγο το άλλο, είπα κι εγώ να ανοίξω λιγάκι τους ορίζοντες μου.

Λοιπόν οι λόγοι δεν έχουν σημασία.

Ξαφνικά ο Tommy βρίσκεται σε μία επαρχιακή πόλη που μετά βίας άγγιζε τους δώδεκα χιλιάδες κατοίκους. Φανταστείτε το πολιτισμικό σοκ στη μετακίνηση από μία πόλη έξι εκατομμυρίων (6.000.000) σε μία με το ζόρι δώδεκα χιλιάδων (12.000) . (σε παρένθεση τα αριθμητικά για μεγαλύτερη έμφαση). Από μία πόλη που εκτός από τη μεγάλη της έκταση, με την κίνηση που είχες να αντιμετωπίσεις για να πας από βόρεια προάστια στην παραλιακή αν ήθελες να είσαι στην ώρα σου ξεκίναγες από την προηγούμενη το μεσημέρι. Σε μία, που για να την γυρίσεις ολόκληρη ήθελες περίπου εικοσιπέντε λεπτά κι αυτό με αργό περπάτημα. Πρώτο εξάμηνο κάθε Παρασκευή οχτάωρο ταξιδάκι και πίσω στα πάτρια εδάφη. Κυριακή τούμπαλιν (είπαμε η βιομηχανία σακς εκείνο τον καιρό οπότε έπρεπε να παίρνω το κτελ).

Στη συνέχεια μετά την αποφοίτηση η μοίρα με έστειλε για δουλειά στα ξένα χέρια και βρέθηκα να κατοικώ σε λουτρόπολη της κεντρικής Ελλάδας. Μια πόλη με πληθυσμό λιγότερο από τέσσερις χιλιάδες κατοίκους. Οκ τότε δεν υπήρχε το σοκ καθώς είχα προσαρμοστεί τόσο άψογα στο περιβάλλον της επαρχίας που το καλοκαίρι που η λουτρόπολη γέμιζε όλοι χαίρονταν κι εγώ ένιωθα να πνίγομαι.

Μετά από λίγο καιρό καθώς ήμουν υπερτούμπανος στη δουλειά μου (αξιοποιώντας και κάτι κονεδάκια που είχα από όταν η βιομηχανία ήταν στα πάνω της) προαγωγή ο Tommy. Επιστροφή στην Αθήνα για να το παίξει στέλεχος. Μισθός υπερικανοποιητικός, τόσο ώστε μου περίσσευαν για να τα επενδύω και να επαναφέρω τις Stark Industries στις παλαιότερες δόξες τους. Και πέρα από αυτό αρχίζουν τα ωραία καθημερινά. Τρεις ώρες στο δρόμο κάθε μέρα για να πας και να γυρίσεις από τη δουλειά και δύο ώρες γύρω γύρω να ψάχνεις να παρκάρεις σύνολο πέντε ώρες χαμένες από τη ζωή σου κάθε μα κάθε ξεφτιλισμένη μέρα.

Ενιγουέι που λεν και στο χωριό μου. Μπορεί να μου πήρε λιγάκι παραπάνω αλλά εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι δεν υπάρχει κανένας καλύτερος από την αφεντιά μου για να κάνει σύγκριση ανάμεσα στη ζωή στην πόλη και στο χωριό, κωμόπολη, επαρχία όπως θέλετε πείτε το.


Τίνος είσαι συ;

Ξεκινάς να βγεις μια βόλτα στην πόλη και αν κάνεις το λάθος να πεις καλημέρα το πιο ελαφρύ είναι να σε κοιτάνε με μισό μάτι φυσικά χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να απαντήσουν ρε φίλε λες και κοστίζει κάτι. Αλλά αν είναι καμιά ψωνισμένη πατσαβούρα μέχρι και μήνυση για σεξουαλική παρενόχληση μπορεί να φας. Άντε πείσε μετά το γουρουνάκι και τους δικαστές ότι ήταν παρεξήγηση. “Μια καλημέρα ήταν όργανο και τη λέω και στον εχθρό μου”(που λέει ο λόγος). Το καλό στην όλη φάση της απροσωπίας στα μεγάλα αστικά κέντρα είναι ότι περνάς σχεδόν απαρατήρητος. Δεν πα να μην έχεις ούτε ένα χιλιοστό δέρματος φανερό από τα πολλά τατουάζ, δεν πα να ‘χεις μαλλί μέχρι τον αστράγαλο και σαρανταπέντε σκουλαρίκια όντας άρρεν κ.τ.λ. στην μεγαλούπολη είσαι απλά άλλος ένας άνθρωπας πράγμα που είναι σχετικά καλό αν έχεις διαφορετική κουλτούρα από την πλειοψηφία.

Στην επαρχία βγαίνεις έξω και ακόμα κι αν είναι απλά γιατί η θεια θέλει να κουτσομπολέψει θα την πει την άτιμη την καλημέρα. Αν η γιαγιά δεν σε ξέρει θα κάνει την κλασική ερώτηση τίνος είσαι συ παιδάκι μου; Και η μέρα θα ξεκινήσει χαμογελαστά και θα κυλίσει όμορφα. Τώρα αν θες να έχεις διαφορετική κουλτούρα στο χωριό, στις μέρες μας δε νομίζω ότι θα σε εμποδίσει κανένας. Βέβαια, να ξες η γιαγιά του γείτονα θα λέει στο εγγόνι της να μην κάνει παρέα μαζί σου γιατί θυσιάζεις παρθένες στο υπόγειο. Τόσο απλά!

Πρωτεύουσα ή Επαρχία: Χωριό φορ έβα ρεεεεεεεε!

Εμπορικές δραστηριότητες

Ξεκινάς στη μεγαλούπολη να πας για ψώνια, βγάζεις την ωραία σου λίστα και ξεκινάς. Μέχρι να φτάσεις στο super market έχεις χαλάσει μισό μισθό γιατί δε μπόρεσες να αντισταθείς στα περιεχόμενα από τις βιτρίνες. Αν πας τώρα σε κάνα mall νταξ. Λίγο οι βιτρίνες, λίγο τα φαστ- φουντάδικα που είναι μαζεμένα, λίγο το καφεδάκι που θα πιεις για να ξαποστάσεις, ε να μη δούμε κι ένα σινεμαδάκι μιας και βρεθήκαμε εδώ; Βγαίνεις από το σινεμαδάκι και μπαίνεις οικειοθελή καραντίνα μέχρι να σβήσει ο ήλιος. Άλλωστε δεν σου έμειναν λεφτά ούτε για χαρτάκια από τη λαϊκή.

Στο χωριό από την άλλη δεν υπάρχουν οι μεγάλες υπεραγορές πράγμα καλό για κάποιον σαν εμένα ας πούμε που προσπαθεί να ακολουθήσει τη λίστα του. Αν δεν είσαι σε κάνα Κολοκοτρωνίτσι έχει ικανοποιητικά μάρκετ που κάνεις τα ψώνια σου και πολλές φορές σε τιμές καλύτερες από των γνωστών αλυσίδων. Τώρα τα λοιπά εκτός των καθημερινών ειδών μπορεί να είναι λιγάκι περιπέτεια για να τα αποκτήσεις αλλά να μην ρουτινιάζεις κι όλας ρε παιδί μου.

Πρωτεύουσα ή Επαρχία: Εγώ ψηφίζω επαρχία και μην παίρνετε αψήφιστα τη γνώμη του Tommy.

Διασκέδαση

Ναι φίλοι μου ακόμα κι αν δεν το θυμάστε, κάποτε, πριν την καραντίνα υπήρχαν εποχές που βγαίναμε. Υπήρχε ένας επαγγελματικός κλάδος που λεγόταν εστίαση και τότε, τα παλιά τα χρόνια τον ζούσαμε και δεν τον ακούγαμε μόνο από τις ειδήσεις. Οπότε στο συγκεκριμένο τομέα ας υποθέσουμε ότι βρισκόμαστε σε εκείνες τις εποχές διότι σήμερα όπου κι αν είσαι η διασκέδαση είναι μονόδρομος και λέγεται νέτφλιξ. Λοιπόν, όταν μπορούσαμε να κυκλοφορήσουμε κι ας ελπίσουμε όταν κυκλοφορήσουμε ξανά η μεγαλούπολη έχει να προσφέρει ποικιλία. Καφεδάρες με διαφορετικές θέες για όλους, σινεμά και θέατρο για τους πιο κουλτουριάριδες. Τσιπουράδικα, κρασάδικα, κουτούκια για τους μερακλίδες. Κλαμπίδια και μπουζούκια για τους νεολέους. Γενικά η επιλογές είναι άπειρες και για όλα τα γούστα για αυτούς που θέλουν εξόδους φυσικά.

Τώρα στο χωριό τα πράγματα είναι πιο περιορισμένα. Καφετέρια σίγουρα υπάρχει πλέον και παντού μπορείς να απολαύσεις το φρέντο σου. Επίσης υπάρχει το καφενείο του χωριού για να παίξεις δηλωτή και να πιεις τα τσιπουράκια σου το μεσημέρι. Βέβαια το καλοκαίρι όλα αλλάζουν καθώς σε μικρή απόσταση υπάρχουν σίγουρα μπιτσόμπαρα και φυσικά όλο και κάποιο πανηγύρι θα παίζει κάθε μα κάθε βράδυ, γιατί αν δεν πιούμε και δε χορέψουμε στη μνήμη του οσίου Φαληρίου του Ποντικοπαλουκωτή σε ποιανού τη μνήμη θα το κάνουμε; Επίσης υπάρχει και μία ΜΕΓΑΛΗ γιορτή για όλα. ΜΕΓΑΛΗ γιορτή της σαρδέλας. ΜΕΓΑΛΗ γιορτή της πίτας. ΜΕΓΑΛΗ γιορτή του καλαμποκιού. ΜΕΓΑΛΗ γιορτή του κρασιού. ΜΕΓΑΛΗ γιορτή των λακούβων στην εθνική οδό. Ναι ρε φίλε μία ΜΕΓΑΛΗ γιορτή για οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς, οπότε το καλοκαίρι συκώτι να έχεις να καταναλώνεις αλκοόλ.

Πρωτεύουσα ή Επαρχία: Λέω να το δώσω ισοπαλία, χειμώνα αστικό κέντρο και καλοκαίρι επαρχία. Για εμένα που λέω να μην ξεκουνήσω από το σπίτι μέχρι να γιορτάσουμε τετρακόσια χρόνια από την επανάσταση αναμφίβολα ισοπαλία!

Κατοικία

Σε μεγάλη πόλη γενικά είναι δύσκολο να βρεις κατοικία. Τώρα αν είσαι και λιγάκι καλομαθημένος σαν και του λόγου μου που όταν μετακόμισα αν το σπίτι δεν είχε πάρκινγκ και τσάμπα να μου το έδιναν δεν έμπαινα στον κόπο της μετακόμισης αδέλφια μου. Το σίγουρο είναι ότι θα βρεις διαμέρισμα οπότε θα πρέπει να συμμορφωθείς με τον κανονισμό της πολυκατοικίας και τους κανόνες καλής γειτονίας. “Κάνει φασαρία το χάμστερ σου” θα σου λένε, “μα δεν έχω κατοικίδιο”. “Όχι κάνει φασαρία το ακούω που μασουλάει στις τρεις το ξημέρωμα κι ας μένω τέσσερις ορόφους πιο πάνω. Από το δικό σου σπίτι έρχεται”. “Οκ ότι πείτε θα του πω να τρώει την προβλεπόμενη ώρα” κι έτσι. Αν οι γείτονες είναι και τίποτα παππούδια που έδωσαν το οικόπεδο για την αντιπαροχή χέστα. Νομίζουν ότι όλη η οικοδομή τους ανήκει ακόμα και τα πράγματα γίνονται περίπου είκοσι-δύο φορές χειρότερα.

Στο χωριό πολυκατοικία δεν υπάρχει, τα σπίτια είναι ευάερα και ευήλια που λένε. Αν είναι λιγάκι υπερυψωμένα έχουν και θέα αλλιώς στάνταρ θα παίζει βεραντούλα και κήπος. Τώρα κι εδώ μπορεί να έχεις θεματάκια με τους γείτονες για διαφορετικούς λόγους βέβαια καθώς συνήθως το κουτσομπολιό γκρουχ γκρουχου γκου, ο κοινονικός σχολιασμός ήθελα να πω δε σταματάει ποτέ και για κανένα λόγο. Τώρα με την πανδημία μαθαίνουμε τα κρούσματα πριν τον ΕΟΔΥ μιλάμε για δίκτυο όχι αστεία. Οπότε αν σε πιάσει στο στοματάκι της η κυρά Τάδενα δεν σε ξεπλένει ούτε ο Αμαζόνιος.

Πρωτεύουσα ή Επαρχία: Μέσο σπίτι σε μεγάλο αστικό κέντρο. Διαμέρισμα με περίεργους γείτονες, από εβδομηνταπέντε έως ογδονταπέντε τετραγωνικά με θέα το τσιμέντο και μουσική υπόκρουση τα φορτηγά και τα μηχανάκια με τη πειραγμένη εξάτμιση των βλαμμένων.
Μέσο σπίτι στην επαρχία. Μονοκατοικία με κήπο ή υπερυψωμένη. Το πολύ δύο σπίτια στο ίδιο οικόπεδο με κουτσομπόλιδες γείτονες (αν σου τύχω εγώ για κουτσομπολιό μετακόμισε καλύτερα), από εκατόν είκοσι έως άπειρα τετραγωνικά με θέα κήπο, βουνό ή θάλασσα και ήχους από το ζωικό βασίλειο.

Χμ δεν ξέρω τι να διαλέξω.

Εργασία και χαρά

Πριν την κρίση οι πόλεις ήταν ένα σχετικά καλό περιβάλλον να βρεις δουλεία και να μπορείς να ταΐσεις την οικογένεια σου. Μέσα στην κρίση όλο αυτό τελείωσε και πλέον για να βρεις δουλεία πρέπει να έχεις πτυχίο, μεταπτυχιακό, μάστερ, δόκτορά και από δέκα χρόνια και πάνω προϋπηρεσία. “Για τι δουλειά με θέλετε με τόσα που ζητάτε;” “Να μωρέ τυρόπιτες θα μου φέρνεις και μπορεί να σήκωνεις και κάνα τηλέφωνο που και που”.

Στην επαρχία δεν είναι σίγουρα τέλεια τα πράγματα ειδικά για κάτι καλομαθημένα οπίσθια σαν τα δικά μου που ψάχνουν δουλειές γραφείου (οι οποίες σπανίζουν) γιατί έτσι και σηκώσω έστω και σκαλιστήρι παθαίνω εξάρθρωση. Αλλά αν δεν έχεις τέτοια κολλήματα και δε φοβάσαι να λερώσεις τα χέρια σου και να κοπιάσεις σωματικά σίγουρα κάτι θα βρεις. Οι αλλοδαποί πάντως εκμεταλλεύονται το ότι Έλληνας δεν πάει στα χωράφια και βαράνε κάτι πενηντάευρα μεροκάματα για τα ζόρικα, κάτω από τριάντα δεν πέφτουν για κανένα λόγο. Οπότε όπως είπα αν δε φοβάσαι κάτι θα βρεις σίγουρα.

Πρωτεύουσα ή Επαρχία: Είναι δύσκολο ότι και να διαλέξεις. Αν έχεις την απαραίτητη χαρτούρα μένεις στην πόλη και το παλεύεις για να δικαιωθείς. Αν βαρέθηκες να περιμένεις στην πόλη ή δεν έχεις πτυχία εμπρός για την αποκέντρωση παιδιά.

Περιβάλλον για παιδιά

Τι να πω εδώ. Στα αστικά κέντρα αν τα παιδιά δεν φτάσουν λύκειο δεν είναι ασφαλές να κυκλοφορούν μόνα τους. Παιδικές χαρές υπάρχουν, αυτές για τα φλώρια με τα αφρολέξ και τις χαμηλές τσουλήθρες. Μόνη ασφαλής επιλογή οι παιδότοποι και τα λούνα παρκ. Το κακό είναι ότι δε μπορείς να αφήσεις ένα παιδάκι μόνο του ούτε για να πάει στο περίπτερο. Εκτός των δίποδων κινδύνων έχουν να αντιμετωπίσουν και τους παντελώς αδιάφορους οδηγούς τροχοφόρων.

Στην επαρχία τα πράγματα δεν είναι ρόδινα αλλά σίγουρα όχι σε αυτά τα χάλια. Το παιδί μπορεί να πάει στην παιδική χαρά να παίξει, από αυτές που δίνουν μαθήματα ζωής με τα χαλίκια και τα κομμένα σίδερα που εξέχουν από το χώμα. Λόγο τις περιορισμένης κίνησης αυτοκινήτων μπορείς να το αφήσεις να περπατήσει μόνο του. Επίσης έξτρα ασφάλεια σου δίνει το ότι επειδή όλοι γνωρίζονται αν κάποιος περίεργος πάει να πλησιάσει ένα οποιοδήποτε παιδάκι όλο και κάποιος θα επέμβει ακόμα κι από το φεγγάρι.

Πρωτεύουσα ή Επαρχία: Νομίζω ότι ούτε εδώ υπάρχει ερώτημα. Η απάντηση είναι ξεκάθαρη.


Δεν ξέρω αν φάνηκε αλλά εδώ και κάποια χρόνια έχω κάνει την επιλογή κι έχω μετακομίσει στην επαρχία. Σε ένα ας πούμε κεφαλοχώρι της κεντρικής Ελλάδας. Απέτυχα σαν επιχειρηματίας αλλά δεν μετάνιωσα ούτε μια στιγμή που άφησα στρωμένη δουλειά στην πρωτεύουσα. Ο κύριος λόγος είναι ότι το starkάκι μεγαλώνει σε ένα πολύ καλύτερο περιβάλλον και αν δεν καταφέρουμε να πάμε στα ξένα ελπίζω να επιλέξει κι αυτός για το μέλλον του την επαρχία. Επίσης η κυρά starkαινα είχε προίκα σπιταρόνα!

Πάντως όποιος το σκέφτεται και δυσκολεύεται να αποφασίσει ας επικοινωνήσει μαζί μου να του λύσω όποιες απορίες και διλήμματα έχει.

Keep Calm και φύγε απ’ την πόλη.

(Visited 116 times, 1 visits today)

14 Comments

  1. Avatar ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΙΑΚΟΒΑΣΙΛΗΣ 23 Μάρτιος 2021 at 5:40 πμ

    Ενδιαφέρουσα προσέγγιση ενός δύσκολου θέματος. Ζω στην επαρχία, σε μικρό μέρος, από επιλογή. Κυρίως για λόγους που έχουν να κάνουν με την ποιότητα ζωής. Τι παν είναι να μπορέσεις να προσαρμοστείς αλλά συγχρόνως να μην χάνεις και πολλά από αυτά που θα ήθελες. Σήμερα με την τεχνολογία αλλά και τις εύκολες μετακινήσεις, όλα γίνονται.
    Την καλημέρα μου!!!

    Reply
    1. Tommy Stark Tommy Stark 26 Μάρτιος 2021 at 10:34 μμ

      Συμφωνώ απόλυτα. Η ποιότητα ζωής κυρίως για το παιδί ήταν αυτό που μας έκανε να πάρουμε την απόφαση πιο εύκολα. Αλλά πλέον σχεδόν όπου κι αν είσαι στην επαρχία έχεις ένα αστικό κέντρο αρκετά κοντά σου, αν θες λίγη ζούγκλα!

      Καλό σου βράδυ!!

      Reply
  2. Avatar ainafets 23 Μάρτιος 2021 at 11:17 πμ

    Κάθε γη πατριδούλα!
    Γεννήθηκα στο Παρίσι, από εκεί 10 χρόνια Κωνσταν/πολη, μετά Αθήνα, μετά πίσω στο Παρίσι, μετά πάλι Αθήνα και μετά για 23 χρόνια εξοχή 9 χιλ από χωριό και μετά πάλι Αθήνα… Τι προτιμώ;
    Η απάντηση φιλοσοφική, όταν το μέσα σου είναι οκ ή χάλια, όπου και να το κουβαλήσεις οκ ή χάλια, θα είσαι!!!
    ΑΦιλάκια ανοιξιάτικα και αναμένοντας την αναγέννηση την κοινωνική βεβαίως βεβαίως!

    Reply
    1. Tommy Stark Tommy Stark 26 Μάρτιος 2021 at 10:39 μμ

      Το εξοχικό χάλια είναι λιγότερο χάλια από το αστικό χάλια.
      Επίσης το όπου γη και πατρίς το κάνεις πράξη στον απόλυτο βαθμό,χάνω τα λόγια μου!

      Ούτε τα δισέγγονα μας δε θα προλάβουν κοινωνική αναγέννηση αλλά είμαστε αισιόδοξοι άνθρωποι οπότε ας την αναμένουμε μαζί με την άνοιξη και τις αλλεργίες της!

      Reply
  3. Avatar Kική Κωνσταντίνου 23 Μάρτιος 2021 at 1:04 μμ

    Aπολαυστικότατο post!
    Προτιμώ το χωριό για πολλούς λόγους!
    Βέβαια γεννήθηκα και μεγάλωσα σε πάρα πολύ μικρό χωριό, ίσως η αγάπη μου να οφείλεται και σε αυτό, αλλά ναι, αγαπώ και προτιμώ το χωριό!

    Να περνάτε όμορφα!

    Reply
    1. Tommy Stark Tommy Stark 26 Μάρτιος 2021 at 10:41 μμ

      Δε συγκρίνεται η ποιότητα ζωής που προσφέρει το καθένα. Είναι ότι καλύτερο να ζεις και τα δύο και στο τέλος να καταλήγεις στο σωστό!

      Να περνάς κι εσύ υπέροχα!

      Reply
  4. Avatar Anna 23 Μάρτιος 2021 at 10:23 μμ

    Α στην Αθήνα γεννήθηκα και σε χωριό πρωτοπήγα–αλήθεια λέω–παντρεμένη στο χωριό του άντρα μου. Ναι πήρα χωριάτη τι να πω;
    Που λες, αγαπώ την πόλη πάρα πολύ. Αλλά θα ζούσα ευχαριστως επαρχία αλλά όχι σε χωριό. Κωμόπολη ας πούμε ή πρωτεύουσα νομού . Κατι τέτοιο.
    Όσο για τα ψώνια, καλοκαίρι που πάω επαρχία πιο ακριβά είναι από την Αθήνα.
    Και για δουλειά; Κοίτα αν δεν λες όχι σε χειρονακτική εργασία βρίσκεις και στην Αθήνα. Αλλά όπως είπες προτιμούμε εμείς οι Έλληνες ή δική μας δουλειά ή γραφειάρα…
    Για τα παιδιά η επαρχία είναι μια χαρά . Και συμφωνώ μ’αυτό.
    Ωραίο απολαυστικό ποστ
    Καλησπέρα Τόμμυ

    Reply
    1. Tommy Stark Tommy Stark 26 Μάρτιος 2021 at 10:47 μμ

      Πήρες τον άντρα το βαρβάτο τον μπρουτάλ! Τις πρωτεύουσες των νομών με ελάχιστες εξαιρέσεις δεν μπορώ να τις χαρακτηρίσω επαρχία σε καμία περίπτωση. Κι εγώ σε κωμόπολη ζω αλλά χωριό την χαρακτηρίζω! Δε μας λείπει σχεδόν τίποτα και είμαστε και δίπλα σε πόλεις να χρειαστεί κάτι έκτακτο.
      Για ψώνια ούτε για αστείο δε φεύγω. Το μόνο που δεν συμφέρει να αγοράζεις εδώ είναι κρέας (οι προσφορές των αλυσίδων είναι καλύτερες) και απορρυπαντικό πλυντηρίου, σε όλα τα άλλα είμαστε πολύ καλύτερα!
      Για τα παιδιά η επαρχία δεν είναι μια χαρά, είναι ΤΈΛΕΙΑ. Χαίρομαι που συμφωνούμε.
      Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια!
      Καλό σου βράδυ!

      Reply
  5. Avatar Μαρία Κανελλάκη 24 Μάρτιος 2021 at 3:56 μμ

    Άψογη η ανάλυσή σου και έχοντας ήδη την εμπειρία του (ευ) ζειν στο χωριό, έχει ιδιαίτερη βαρύτητα η γνώμη σου. Θεωρώ πως και η Αθήνα ένα μεγάλο χωριό είναι και οι επαγγελματικές ευκαιρίες όσο πάνε και συρικνώνονται, οπότε αποκέντρωση ασυζητητί! Κι αν οι προτεραιότητές σας είναι το μεγάλωμα του παιδιού σ’ ένα υγιές περιβάλλον (κι αν υπάρχει και διαθέσιμο σπίτι), δεν το συζητώ καν…
    Θα έχει πάντως αξία να ανακαλέσεις αυτή την ανάρτηση σε καμιά δεκαριά χρόνια, γιατί νομίζω πως σε πιο ώριμη ηλικία, οι μύθοι περί “καλοπληρωμένης θεσάρας ως στέλεχος μεγαλοεταιρείας”, αποδεικνύονται φούμαρα. Είναι η σύγχρονη μορφή δουλείας, η πιο απάνθρωπη και πλέον εξοντωτική.
    Όπως και να έχει, εύχομαι να στεριώσετε εκεί που οι προσδοκίες σας θα ευοδωθούν!

    Reply
    1. Tommy Stark Tommy Stark 26 Μάρτιος 2021 at 10:55 μμ

      Εννοείτε ότι είμαι ο καταλληλότερος ΚΑΙ για αυτή την ανάλυση. Η Αθήνα είναι εμετική πλέον (προσωπική άποψη) και δε θα μπορούσα να ζήσω εκεί ούτε με εκβιασμό, πόσο μάλλον να αφήσω το παιδί μου να μεγαλώσει σε αυτό το χάος. Νταξ το προικιό έπαιξε το ρόλο του δεν μπορώ να το αμφισβητήσω.
      Γράφω αυτή την ανάρτηση ακριβώς δέκα χρόνια μετά από την προαγωγή μου στην εταιρία. Αν εξαιρέσεις το μισθό που έπαιρνα πριν χτυπήσει η κρίση τα άλλα ήταν για πέταμα, σε ένα συγκρότημα κτιρίων με τετρακόσιους εργαζόμενους συμπαθούσα τρεις και δεν με ενοχλούσαν με την παρουσία τους άλλοι τρεις. Σύνολο το πολύ έξι χαιρετούρες μέσα στη μέρα, όλους τους άλλους εύκολα τους ξεκεφάλιαζα.
      Επίσης συμφωνώ με τα απάνθρωπα και εξοντωτικά, κοιμόμουν με το κινητό κάτω από το μαξιλάρι και βάραγε και τρεις τέσσερις το ξημέρωμα χωρίς καμία ντροπή!
      Σε ευχαριστούμε για τις ευχές. Σου εύχομαι κι εσένα τα καλύτερα!

      Reply
  6. Avatar ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 24 Μάρτιος 2021 at 6:33 μμ

    Τομμυ!
    Το διάβασα όλο δύο φορές. Τη δεύτερη το διάβασα φωναχτά σε όλη την οικογένεια παρούσα. Η γυναίκα μου δαγκωτό μαζί σου, εγώ επίσης! Οι κόρες μπάααααααα, είχαμε θέματα και στερεότυπα αρκετά.
    Απόλαυσα το θέμα, γουστάρω τη γλώσσα σου αλλά πιο πολύ τον τρόπο ζωής και σκέψης.
    Καλησπέρα φίλε μου.

    Reply
    1. Tommy Stark Tommy Stark 26 Μάρτιος 2021 at 11:02 μμ

      Οι κόρες κλασικές περιπτώσεις παιδιών μεγαλωμένων στο άστυ έτσι; χαχαχαχαχαχαχαχα.
      Σκέψου το όποτε μπορέσεις πάρε τη σύζυγο και δρόμο!!!
      Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και χαίρομαι ιδιαίτερα που σου άρεσε!
      Καλό σου βράδυ φίλε μου!

      Reply
      1. Avatar ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 27 Μάρτιος 2021 at 9:55 μμ

        Ναι βρε Τόμμυ μου! Όπως το λες. Λες και είπες θα τους πας στη Σιβηρία ένα πράμα παρέα με τον Μιχαήλ Στρογκώφ εκεί στις στέπες που είσαι παρέα με τους λύκους.
        Δυστυχώς, αυτό που λες είναι πλέον μόνο όνειρο ανεφάρμοστο φίλε μου, δυστυχώς. Και να θεωρείς εαυτόν και την Νικολέτα ευλογημένους που μπορέσατε να κάνετε το βήμα με την οικογένειά σας. Θέλει τόλμη και την είχατε.
        Να περνάμε καλά φίλε.

        Reply
        1. Tommy Stark Tommy Stark 28 Μάρτιος 2021 at 1:18 πμ

          Είσαι κακός άνθρωπος και θες να στείλεις τα κορίτσια στα γκουλάγκ. ΜΠΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ
          Μα με θεωρώ ευλογημένο φίλε μου! Δεν ξέρω αν ήταν τόλμη ή παρορμητισμός πάντως σε καλό μας βγήκε από θέμα ποιότητας πάντα!

          Κι εσύ να περνάς τέλεια!

          Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *