Είναι στημένο

Είναι μέσα σου.
Παίρνει από εσένα.
Λίγο και ύστερα λίγο περισσότερο.

Σε πνίγει.
Η ανάσα σου γίνεται κόφτη.
Το βλέμμα σου τρεμμοπαιζει.

Το λίγο γίνεται πολύ.
Το πολύ γίνεται αφόρητο.
Η μάχη μοιάζει να έχει χαθεί.

Χιλιάδες γιατί σφηνωμένα στο μυαλό σου.
Γιατί εγώ.
Γιατί τώρα.
Γιατί έτσι.

Ενα γιατί όχι, να πλανάται.
Μια γεύση εγκατάλειψης ικανή να τσακίσει κάθε τι ζωντανό μέσα σου.

Όσο κι αν θες ή ψάχνεις τρόπο, φοβάσαι.
Φοβάσαι πως είναι πια αργά.
Πως είναι αργά να ανάψεις το φως στα σκοτάδια που εσύ δημιούργησες .

Συνηθίσες βλέπεις και η ματιά σου μοιάζει ξεκούραστη στο γκρίζο, η σκιά έγινε δική σου.

Ποιο φως άραγε θα πνίξει τα σκοτάδια;
Ποια ανατολή θα αντέξει η ματιά σου;

Πριν σε φάει ολόκληρο.
Πριν χορτάσει από εσένα.
Πριν το φως που δεις γίνει σκοτάδι.

Ξανά.
Ξανά και ξανά σε ένα ατελείωτο παιχνίδι.
Θύτης και θύμα.
Καλό και κακό.

Μέχρι να νικήσει ο ένας.
Πάντα εσύ.

(Visited 10 times, 1 visits today)