Ένα τέλος

Ζω σε ένα μέρος ούτε πολύ μεγάλο, ούτε πολύ μικρό.

Μια φορά και έναν καιρό, μακριά από το σήμερα,
υπήρξε ένας άνθρωπος που είδε αυτό το μέρος με τα μάτια της καρδιάς.
Ένας άνθρωπος που δεν φοβήθηκε να πάρει τα ηνία
και να βάλει πλάτη ώστε να δημιουργήσει όλα όσα θα έκαναν το μέρος ξεχωριστό.

Ξέρεις, στη ζωή μερικές φορές οι άνθρωποι που ξεχωρίζουν δεν γίνονται δημοφιλείς,
αλλά εκείνοι που έχουν μάθει να βλέπουν την ομορφιά τη φυλακίζουν μέσα τους για πάντα.

Ο άνθρωπος αυτός έγινε ο δήμαρχος του χωριού
που τελικά άλλοι τον λάτρεψαν και άλλοι κουνούσαν το δάχτυλο
γιατί δεν είναι δυνατόν όλοι στο ίδιο καζάνι να μην βράζουν.
Ανεξάρτητα λοιπόν των όσων προσπαθούσε, πάντοτε η έγνοια μας ήταν για τα κρυφά.
Εκείνα που μας έχουν μάθει να πιστεύουμε πως γίνονται πάντα κάτω απ’ το τραπέζι.

-Πάντα αναρτιόμουν για εκείνους που το πίστευαν,
όχι μόνο τότε που το μυαλό μου ήταν μικρό, αλλά και αργότερα.
Όταν έβλεπα ανθρώπους να ξεχωρίζουν και να προσπαθούν,
εμείς αντιστεκόμαστε μονάχα για την πιθανότητα
κι εκείνοι να είναι διεφθαρμένοι και κλείνουμε τα μάτια στο καλό.-

Τα χρόνια λοιπόν εκείνα που σου μιλώ, ο άνθρωπος αυτός έφτιαξε δρόμους φωτεινούς να περπατάμε.
Δημιούργησε τόπους ζηλευτούς. Για τους μεγάλους. Για τους μικρούς. Για τους ξένους.

Κατάφερε να βάλει στο χάρτη ένα μέρος που άλλοτε έμοιαζε αδιάφορο, με τρόπο ζηλευτο.

Θυμάμαι ακόμη καθαρά , κι ας έχουν περάσει 20 χρόνια πια,
τη μέρα που αποφάσισα να του στείλω κι εγώ σαν πρωτοβγήκε, το παράπονο μου.
Στη γειτονιά μου υπήρχε μια παιδική χαρά που λες. Παρατημένη,
Έρημη και τα παιχνίδια της παλιά και χαλασμένα.
Όπως μοιάζει και σήμερα που μεγαλώνω το δικό μου παιδί πια στην ίδια γειτονιά.

Έστειλα γράμμα να του πω πως είναι κρίμα,
πως τα παιδιά είναι το αύριο που έχει ανάγκη το σήμερα να δημιουργήσει.
Πως είναι άδικο για μας, να μην μπορούμε να χαρούμε την ηλικία που είχαμε γιατί κανείς δεν νοιάζεται ποτέ.

Και σε ένα μήνα από τότε, τα δέντρα άνθησαν, τα χόρτα έφυγαν, παιχνίδια γέμισε η γειτονιά.
Κι εγώ, ακόμα και αν τίποτα ποτέ δεν είχα καταφέρει, για πάντα κράτησα την αίσθηση αυτή.
Να νοιάζεσαι και να προσφέρεις.

Ο άνθρωπος αυτός εχθές έχασε τη μάχη με τη ζωή.
Και είναι νομίζω η πρώτη φορά που μετά τον πατέρα μου με άγγιξε τόσο βαθιά ο χαμός κάποιου.

Υπήρξε άλλωστε, πέρα από ένας άνθρωπος που έμαθα να εκτιμάω,
και ένας άνθρωπος που στη δική μου οικογένεια έδωσε ψωμί
σε δύσκολες εποχές αφού για χρόνια συνεργαζόταν με τον δικό μου πατέρα.
Και αυτό είναι κάτι που επίσης εκτιμώ.

Θα μου πεις, γιατί στα λέω όλα τούτα; δεν έχω απάντηση για να σου πω.

Ίσως μεγαλώνοντας έχω ανάγκη να μιλώ για ομορφιά, για εκείνα που διαφέρουν.
Ίσως έτσι ξορκιζω το κακό και σκέφτομαι πως θα υπάρξουν
και άλλοι που θα δουν το κόσμο με τα μάτια της καρδιάς
και θα προσφέρουν απ το δικό τους μετερίζι.
Ίσως γιατί ελπίζω να γνωρίσω περισσότερους ανθρώπους σαν κι αυτόν.
Ίσως απλά γιατί θέλω να ξέρεις κι εσύ πως τελικά
δεν είναι όλα μαύρα και πως η ζωή αν αφεθείς σου δίνει όλα τα χρώματα της γης να ανακαλύψεις.

Εύχομαι καλή ανάπαυση από καρδιάς.
Και αν είμαι τυχερή και όλα δεν τελειώνουν, να δώσει την αγάπη μου και στον μπαμπά.

Εκείνοι που έμειναν, ας μην το ξεχάσουν ποτέ.

(Visited 1 times, 1 visits today)