Η πράξη της απραξίας

Είσαι όλα εκείνα που νομίζεις και άλλα τόσα που ποτέ δεν τόλμησες να κάνεις πράξη.

Πέφτεις
Σηκώνεσαι
Προσπαθείς
Ξαναπροσπαθείς;


“Είμαστε αυτό που κάνουμε και όχι αυτό που λέμε ή σκεπτόμαστε ή αισθανόμαστε”

Gordon Livingston

“Αυτά που σκεφτόμαστε, ή αυτά που ξέρουμε ή αυτά που πιστεύουμε έχουν τελικά μικρή σημασία. Το μόνο που έχει σημασία είναι αυτό που κάνουμε.”

John Ruskin


Αφορμή για το κείμενο στάθηκε μια δημοσίευση που διάβασα στη σελίδα Εξαδέλφη. Γυρνάω συνεχώς στο μυαλό μου τις στιγμές που η βούληση για δράση δεν μετατράπηκε ποτέ σε βούληση και δράση στη ζωή μου. Νομίζω μου είναι εξαιρετικά εύκολο να μιλάω όμορφα, να σκέφτομαι όμορφα, να δημιουργώ όνειρα, να κάνω σχέδια και ύστερα να κάθομαι αναπαυτικά στην άνεση του καναπέ.

Εκείνο το δευτερόλεπτο, αυτό το γαμημένο δευτερόλεπτο που λες τώρα θα σηκωθώ, θα το κάνω, θα ξεκινήσω, εκείνο το δευτερόλεπτο πάντα εγώ δειλιάζω. Μου είναι γνώριμο συναίσθημα αυτό. Συνηθίζεται; Συνηθίζεται κάπου, περνάει στο dna σου και γίνεται ένα με σένα.

Αν ήμουν πάντα έτσι;

Δεν ήμουν. Ποτέ δεν ήμουν έτσι ή πάντα ήμουν. Δεν ξέρω τι είναι πια πραγματικό σε όλο αυτό το κύκλο που παρασέρνει κάθε σπιθαμή της ύπαρξης μου. Όσο μεγαλώνω όλα αλλοιώνονται στη μνήμη, νομίζω αυτό συμβαίνει και με τους περισσότερους. Ακόμα και όσα κάποτε ζήσαμε ή υπήρξαμε τα ανακαλούμε με τρόπο που βολεύει το μυαλό να κρατηθεί από στιγμές που νιώσαμε πως όλα έγιναν σωστά. Στην πραγματικότητα μπορεί να μην έγιναν με τρόπο που θυμάσαι όμως και αυτό λίγη σημασία μοιάζει να έχει τελικά αφού σε κάθε πράξη στη ζωή το αποτέλεσμα είναι εκείνο που μετράει.

Μεγαλώνω και όσο μεγαλώνω νιώθω περισσότερο υπεύθυνη όχι για όλα όσα κάνω αλλά κυρίως για όλα όσα δεν κάνω. Νιώθω υπεύθυνη για όσες φορές πρόδωσα τα θέλω μου, τα όνειρα μου, τις επιθυμίες μου. Για τις στιγμές εκείνες που η μεγαλύτερη μου πράξη υπήρξε η απραξία.

Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχουν πολλά μέσα στα χρόνια που πραγματικά θέλησα να περάσω από τη σκέψη στην πράξη, ουσιαστικά για μένα πράγματα. Όσο πίσω και αν πάω μοιάζει να είναι μετρημένοι οι δαίμονες με τους οποίους πάντοτε παλεύω. Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, καρφωμένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, να μου θυμίζουν να μην ξεχάσω πως είναι εκεί και με κοιτάνε κάθε φορά που τα δάχτυλα μου αντικρίζω.

Πάντα αναρωτιόμουν τι συμβαίνει στο μυαλό αυτό το καταραμένο δευτερόλεπτο που χωρίζει τη βούληση από την πράξη. Το υπαρκτό απ’ το ανύπαρκτο. Δεν έχει να κάνει με τη θέληση για εμένα. Σίγουρα δεν έχει. Ούτε πιστεύω με τον φόβο μήπως τελικά αποτύχεις γιατί ακόμα και αν αποτύχεις ξέρεις πως έχεις ξεκινήσει να προσπαθείς.

Έχω μια αίσθηση πως είναι κάτι πιο εσωτερικό, έχει να κάνει με τα δεσμά που κάθε άνθρωπος βάζει στον εαυτό του.

Πιστεύεις πως θα τα καταφέρεις;

Είμαι σίγουρη πως τις περισσότερες στιγμές το πιστεύεις αλλά ακόμα και αν δεν το πιστεύεις, έχεις βρει έναν μηχανισμό μέσα σου που κρυφά είσαι σίγουρος πως μπορεί να δουλέψει.

Εκείνο που σε εμένα λειτουργεί ανασταλτικά είναι όλες εκείνες οι φορές που όντως έκανα τη σκέψη πράξη, που προσπάθησα. Προσπάθησα να γίνω κάτι, να αλλάξω κάτι, να δείξω κάτι, να κάνω κάτι. Δεν με απασχόλησε ποτέ το αποτέλεσμα ως αποτέλεσμα. Άλλες φορές έχασα πανηγυρικά και άλλες κέρδισα επίσης πανηγυρικά. Όμως για κάθε φορά που προσπάθησα ήταν σαν να αφαιρώ από μέσα μου ένα κομμάτι ελευθερίας.

Λες και αντί να προσθέτω έμαθα να αφαιρώ.

Και αντί να ανοίγω τα φτερά μου πρόσθετα κάθε φορά από έναν κρίκο στην αλυσίδα που έμαθα περίτεχνα να ζώνω το κορμί μου. Όχι φόβος, δεν είναι φόβος. Αλλά κούραση, ένα αίσθημα εξάντλησης που έχει παραλύσει κάθε μυ της ύπαρξης μου. Δεν ξέρω ποιο σημείο ήταν εκείνο που γύρισε ο διακόπτης και κλείδωσα μέσα στον κύκλο, ούτε φαντάζομαι πως έχει αξία.

Το παρελθόν ανήκει στο πριν και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα. Δεν ξέρω τι είναι εκείνο που θα σπρώξει τον καθένα, αυτό φοβάμαι μόνος πρέπει να το ψάξει όποιος ζητά.

Λένε πως υπάρχει η ψυχολογία της υπερανάλυσης που εν γένει τείνει να καταστρέψει την ψυχική μας υγεία. Ο εσωτερικός φόβος του να μην έχεις τον πλήρη έλεγχο σε όλα με τον τρόπο που νομίζεις εσύ πως ταιριάζει καλύτερα στον εαυτό σου οδηγεί τελικά όχι μόνο στην αποτυχία αλλά και στη διόγκωση των προβλημάτων που εμφανίζονται όταν θες να κάνεις το βήμα να προχωρήσεις. Σίγουρα αυτό αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό τον εσωτερικό μου κόσμο αν το αναλύσουμε ΚΑΙ αυτό.

Είναι όλο αυτό βιώσιμο;

Θα σου πω από προσωπική εμπειρία πως όχι. Έχω αφεθεί με τρόπο τέτοιο που μόνο κακό εισπράττω από εμένα προς εμένα. Θυμίζει λίγο καρότο και μαστίγιο όλο αυτό στα μάτια μου. “Είμαι σίγουρη πως μπορείς να τα καταφέρεις, ξεκίνα” και το επόμενο δευτερόλεπτο χτυπάω τα δάχτυλα με το μαστίγιο σε μια προσπάθεια να θυμηθώ πως για να είσαι ικανός πρέπει συνεχώς να το αποδεικνύεις.

Από το πιο απλό έως το πιο περίπλοκο ζήτημα στη ζωή μου αυτό το μαστίγιο αντί να τσακίζει τους δαίμονες τσακίζει την ψυχή μου. Ακόμα και εδώ βρίσκομαι με κουτσουρεμένα δάχτυλα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κρατηθώ από όσα μέσα μου με καθορίζουν. Πάνε δώδεκα χρόνια που πηγαινοέρχομαι ακριβώς με την ίδια τακτική. Μόλις όλα ησυχάζουν με τρόπο που με κάνουν να ξεχαστώ τα δάχτυλα ματώνουν να μου θυμίσουν πως τελικά ίσως είναι δημιούργημα της φαντασίας μου η ανάγκη μου αυτή να εκφραστώ. Έτσι και όλο αυτό για μένα είναι μια προσπάθεια να σπάσω τον κύκλο ή να παρασύρω όσα χρειάζομαι μέσα σε αυτόν.

Σε κάθε περίπτωση είσαι ο ίδιος άνθρωπος.

Όλη αυτή η προσπάθεια να περάσεις από τη σκέψη στην πράξη δεν αποσκοπεί στο κυνήγι της ευτυχίας τόσο όσο στο κυνήγι της ύπαρξης. Η ευτυχία είναι μικρές στιγμές σκορπισμένες στον χώρο, όσο και αν υπάρχουν δεν είναι ποτέ αρκετές να σε κρατήσουν έξω από τον κύκλο γιατί και μέσα σε αυτόν σίγουρα θα υπάρξουν με όσα έχεις κρατήσει εντός. Όχι τόσες. Σίγουρα όχι, όμως θα υπάρξουν.

Το να μένεις στην σιγουριά που σου δημιουργεί η συνήθεια δεν σε κάνει λιγότερο εσένα. Ποτέ δεν είσαι μόνο αυτό και αυτό αρκεί για να κρατήσει την κλωστή που θα σε οδηγεί κάθε φορά στο να τολμήσεις. Άλλος πιο εύκολα, άλλος με δυσκολία, άλλος από πείσμα, άλλος από φόβο. Σε κάθε περίπτωση εσύ κόβεις την τράπουλα κι εσύ μοιράζεις. Για να μάθεις τι άλλο τελικά είσαι δεν χρειάζεται να ρωτάς, εκείνο που τελικά θα σε προσδιορίσει και θα σε καθορίσει είναι μονάχα η πράξη. Γιατί όταν τα φώτα χαμηλώνουν η αλήθεια είναι απλή και σε όλους γνωστή, είμαστε οι επιλογές μας.

Όλα έχουν μια βάση.

Και όπως κάθε άνθρωπος που αγαπάει τη θεωρία θα έλεγε, αυτή η βάση είναι η αγάπη για τον εαυτό μας. Αν δεν αγαπήσεις ουσιαστικά, αληθινά, αν δεν αγκαλιάσεις ακόμα και τα σκατά που κουβαλάς, να τα αναγνωρίσεις, δεν θα μπορέσει ποτέ να πας παρακάτω. Δεν θα μπορέσει ποτέ κανένας να σε αγαπήσει. Δεν θα καταφέρεις ποτέ να ξεφύγεις και με σιγουριά δεν θα μπορέσει ποτέ να δώσεις.

Αν λοιπόν η ερώτηση είναι αυτή, αν τελικά με αγαπάω φοβάμαι πως οι πράξεις δείχνουν πως η μόνη απάντηση είναι “όχι αρκετά”.

(Visited 83 times, 1 visits today)

15 Comments

  1. Avatar Butterfly 1 Απρίλιος 2021 at 12:21 πμ

    Όλη αυτή η προσπάθεια να περάσεις από τη σκέψη στην πράξη δεν αποσκοπεί στο κυνήγι της ευτυχίας τόσο όσο στο κυνήγι της ύπαρξης. Η ευτυχία είναι μικρές στιγμές σκορπισμένες στον χώρο, όσο και αν υπάρχουν δεν είναι ποτέ αρκετές να σε κρατήσουν έξω από τον κύκλο

    Αυτό ρε Νικολέτα! Αυτό!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 5 Απρίλιος 2021 at 12:15 πμ

      Το να υπάρχουμε νομίζω είναι πιο σημαντικό από κάθε πράξη ευγνωμοσύνης που μπορούμε να χαρίσουμε στον εαυτό μας.
      <3

      Reply
  2. Avatar kikh konstantinou 1 Απρίλιος 2021 at 8:31 πμ

    νομιζω πως η συμφιλιωση με τον εαυτο μας, αργει να ερθει
    μερικες φορες δεν ερχεται ποτε
    παρολα αυτα, πιστευω πως παντα μα παντα θα υπαρχουν λογοι να τον αγαπαμε

    φιλια πολλα ομορφη

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 5 Απρίλιος 2021 at 12:14 πμ

      Πιστεύω πως έρχεται κάποια στιγμή. Μπορεί όχι να εγκατασταθεί αλλά σίγουρα για να σου δείξει πως καταλαβαίνει.
      φιλιά πολλά Κική μου!

      Reply
  3. Avatar ainafets 1 Απρίλιος 2021 at 11:45 πμ

    Και αφού “σου” τα “είπες” μια χαρά, κατέληξες σε αυτό που είναι η ουσία:
    Να αγαπάμε τον εαυτό μας, έτσι όπως είναι και αν πραγματικά κάτι μας ενοχλεί μόνο αυτή η επίγνωση το αλλάζει μαγικά!
    “Άσε την επίγνωση να κάνει τη δουλειά, γιατί είναι μια φλόγα που καίει περιορισμούς και προβληματισμούς”. Κρισναμούρτι.
    Όσο για τις σκέψεις, αυτές είναι και που δημιουργούν τα συναισθήματα που σωματοποιούνται αν δεν προσέξουμε δλδ αν δεν είμαστε στο εδώ και τώρα μας!

    ΑΦιλάκια προσεχτικά για να έχουμε έναν όμορφο ανοιξιάτικο μήνα! <3

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 5 Απρίλιος 2021 at 12:12 πμ

      Ωραία μας τα λέει ο Κρισναμούρτι, το έχω ξαναπεί αυτό κοντά σου!
      Όσο προχωράμε μαθαίνουμε, όσο μαθαίνουμε προχωράμε.

      Φιλάκια και σε εσένα μάγισσα μου <3

      Reply
  4. Avatar Mia Petra 1 Απρίλιος 2021 at 12:13 μμ

    “Από το πιο απλό έως το πιο περίπλοκο ζήτημα στη ζωή μου αυτό το μαστίγιο αντί να τσακίζει τους δαίμονες τσακίζει την ψυχή μου”. Η ζωή μού μαθαίνει -διαβαίνοντας- πως ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει.. Κάπως θα έρθει και θα γυρίσει όλο το “παιχνίδι”, οπότε μαθαίνω -διαβαίνοντας- να την αφήνω να με πηγαίνει εκείνη.. Καλό μήνα! 🌷

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 5 Απρίλιος 2021 at 12:10 πμ

      Ότι είναι να γίνει, θα γίνει.. σωστά.
      Και ας ελπίσουμε το πλήρωμα του χρόνου να μας βρει λίγο πιο κοντά σε όσα χρειαζόμαστε.
      Καλώς ή κακώς όσο και να το πιέζεις αν δεν έχει έρθει η στιγμή, δύσκολα θα φανεί στο διάβα σου.
      Καλό μήνα να έχουμε!

      Reply
  5. Avatar Μαρία Κανελλάκη 2 Απρίλιος 2021 at 11:32 πμ

    Καλά μη νομίζεις πως όλοι εμείς παραέξω διαθέτουμε ατσάλινη θέληση και δεν αφήνουμε ευκαιρία να πέσει κάτω. Όλοι στο ίδιο ζουμί της (υπερ)αυτοανάλυσης βράζουμε, βρε Νικολέτα μου.
    Κι επειδή δεν γεννηθήκαμε στον αστερισμό των παχύδερμων γομαριών, βάζουμε τον εαυτό μας, συχνά, στο εδώλιο και σφυροκοπάμε αλύπητα.
    Από κάποια ηλικία και μετά, και αφού όλα αυτά είχαν σωματοποιηθεί (όπως ολόσωστα λέει κι η Στεφανία μας), αποφάσισα να αποποιηθώ το ρόλο του εισαγγελέα στον εαυτό μου. Να δέχομαι ήρεμα αυτά που συμβαίνουν και να συμφιλιώνομαι με τα λάθη και τις αστοχίες μου. Και ως δια μαγείας, όλα αυτά που κυνηγούσα σαν τρελή επί χρόνια, ήρθαν και με βρήκαν από μόνα τους. Το πλήρωμα του χρόνου το καθορίζει κάποιος άλλος, βλέπεις.
    Φιλιά πολλά και καλό μήνα να έχεις!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 5 Απρίλιος 2021 at 12:08 πμ

      Σίγουρα νομίζω είναι ένα κοινό μυστικό πως όλοι λίγο πολύ πάσχουμε από το τέρας του μυαλού που μοιάζει να μας καταπίνει.
      Εγώ δυστυχώς βρίσκομαι σε μια αλύπητη δίκη τις περισσότερες φορές,
      ας ελπίσω πως το πλήρωμα του χρόνου βοηθήσει και εμένα στο να βιώσω όσα χρειάζομαι με πιο ανώδυνο τρόπο.
      Φιλιά και σε εσένα, καλό μήνα Μαρία μου!

      Reply
  6. Avatar Marina Tsardakli 4 Απρίλιος 2021 at 8:24 πμ

    Δυο σημαντικά αποκομίζω.
    Το ένα ότι η αγάπη προς τον εαυτό μας είναι ζωτικής σημασίας. Που όντως είναι.
    Και ότι πρέπει να νιώθουμε υπεύθυνοι και για όσα κάνουμε και για όσα δεν κάνουμε.
    Παρότι εσύ δεν το αναφέρεις το “πρέπει” αφού το καταθέτεις στα πλαίσια της αυτοαξιολόγησης το θέμα της ευθύνης, αλλά το βάζω εγώ.
    Γιατί πολλοί εκεί έξω και για όσα γίνονται και γι’ αυτά που δεν γίνονται, δεν αναγνωρίζουν καμιά ευθύνη. Πάντα φταίει ο Θεός, η Μοίρα, το Σύμπαν, η Ζωή.
    Καμιά ευθύνη ο άνθρωπος και δεν είναι έτσι. Δεν είναι παρά μια δικαιολογία, μια προσπάθεια να νιώσουμε καλύτερα.
    Κάποιες φορές πιστεύω πως το μυαλό ξέρει καλύτερα και όσα δεν επέλεξε να κάνει, ήταν για καλό.
    Άλλες σκέφτομαι πως αυτό δε μπορούμε να το ξέρουμε μέχρι το τέλος της ζωής μας. Γιατί δε ξέρουμε τι θα μας αποδείξει το μέλλον.
    Σε ευχαριστούμε για την τροφή για σκέψη Νικολέτα μου.
    Σε φιλώ γλυκά!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 5 Απρίλιος 2021 at 12:03 πμ

      Μαρίνα μου δεν ξέρω αν όλα είναι για καλό, το μυαλό μου αρνείται να το δεχτεί
      γιατί καλώς ή κακώς ζω στο σήμερα και το σήμερα δυστυχώς είναι εκείνο που πονάει.
      Είναι πολλά και κρύβει και πολλά όλο αυτό το ταξίδι της κατανόησης ουσιαστικά του εαυτού μας.
      Η αλήθεια είναι πως κι εγώ από τη στιγμή που είδα τη δημοσίευση που αναφέρω είναι σκέψεις που τις γυρνάω συνεχώς στο μυαλό μου.
      Μπορούμε να συμπάσχουμε τουλάχιστον!
      Σε ευχαριστώ Μαρινάκι μου!

      Reply
  7. Avatar ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 4 Απρίλιος 2021 at 2:14 μμ

    Είναι αλήθεια Νικολέτα μου ότι αυτό που περιγράφεις, χαρακτηρίζει πολλούς ανθρώπους. Και μένα μαζί. Άπειρες φορές οραματίστηκα κάτι, ονειρεύτηκα, αποφάσισα. Αλλά δεν το διεκδίκησα ποτέ! Και δεν αναφέρομαι σε μεγαλεπήβολα σχέδια και αναλύσεις. Για μικρά πράγματα της καθημερινής ζωής μιλάω που φόρτωσα στην αναβολή και τη μη υποστήριξη.
    Έτσι βρίσκομαι σήμερα, στην έκτη δεκαετία της ζωής μου, να προσπαθώ να ανακτήσω το χαμένο έδαφος σε πολλά πράγματα που , αν τα ξεκινούσα, νωρίτερα, θα ήταν όλα αλλιώς τώρα. Τέλος πάντων.
    Πολύ όμορφο θέμα όπως πάντα καλή μου φίλη.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 4 Απρίλιος 2021 at 11:57 μμ

      Είναι νομίζω κομμάτι του ανθρώπου σε άλλους λιγότερο σε άλλους περισσότερο.
      Κάπου διάβασα σήμερα πως η ζωή δεν είναι μια ευθεία και πως το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει με μουτζούρα,
      μέσα σε αυτή τη μουτζούρα είναι το αποτύπωμα όλων όσων είμαστε και αυτό είναι που το κάνει ενδιαφέρον.
      Σε ευχαριστώ ειλικρινά!

      Reply
  8. Avatar ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ 12 Απρίλιος 2021 at 8:27 μμ

    Μεγαλώνοντας στην πορεία της ζωής μας πολλές φορές αλλάζουμε απόψεις και βλέπουμε πως πραγματα και καταστάσεις που μας προβλημάτιζαν και μας στεναχωρούσαν ίσως κατά βάθος ίσως να μην ήταν τόσο δύσκολες…
    Η ζωή είναι μία με τα πάνω της και τα κάτω της . θα πονέσουμε …θα χαρούμε .. αυτό είναι που την κάνει και ενδιαφέρουσα … στο χέρι μας είναι πως θα την ζήσουμε μια που είναι μικρή και μοναδική!!
    Απόλαυσε τη όσο μπορείς Νικολέτα μου!!…❤

    Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *