Συγχώρεση στον ίδιο μου τον εαυτό

30 χρόνια. Για να δώσω συγχώρεση.

30 χρόνια. Τόσα χρειάστηκαν ώστε να βρω το θάρρος και να μάθω να συγχωρώ. 

Εμένα, εσένα, την ίδια τη ζωή. 

Να μπορώ να κοιτάω τα λάθη μου κατάματα χωρίς να φοβάμαι. 

30 χρόνια. Γεμάτα γέλια, κλάμα, πόνο και συνήθεια. Μια γαμημενη συνήθεια που έσκισε τα σωθικά μου. 

30 χρόνια. Μαζί σου, και τελικά χωρίς εσένα. Ίσως ακόμα και χωρίς εμένα. 

30 χρόνια. Γεμάτα θυμό για όσα δεν έκανες, για όσα θα μπορούσες. Για όσα δεν με άφηνες ακόμα να σου πω. 

Λένε πως οι άνθρωποι με τον καιρό γίνονται δεδομένοι, και αν κάτι έμοιαζε σε μένα σαν κι αυτό, ήσουν εσύ. 

Αυτά τα χέρια γεμάτα πόνο που στοίχειωσαν τα βράδια και ένα χαμόγελο γεμάτο με στιγμές κρεμασμένο στα χείλη. Αυτά υπήρξες για εμένα. Αυτά έμειναν από εσένα. Αυτά πεθύμησα σα να ‘μουνα παιδί.

Και αν κάτι με πόνεσε περισσότερο από τον ίδιο το χαμό σου, είναι πως ο θάνατος μοιάζει να αλλάζει τα πάντα στη ζωή, μα η ζωή για πάντα ίδια μένει. 

30 χρόνια. Που αναγκάστηκα να μεγαλώσω χωρίς να σου πω κάτι βασικό. 

Σε συγχωρώ.

Για όσα ήρθαν μα κυρίως γιατί αποφάσισες να φύγεις. 

Με συγχωρώ. 

Γιατί δεν σκέφτηκα ποτέ μου πως θα φύγεις. 

“όταν όλα πάνε στραβά εγώ κοιτάω ψηλά και σου χαμογελάω μπαμπά 

… 

Δωσ' μου μπαμπά αλλά 5 λεπτά 
και θα ξυπνήσω μετά"

Πρώτη δημοσίευση

https://marinaslovelylife.com/συγχώρεση/

Εδώ θα βρεις κάθε μου λέξη που θέλω ή δεν πρόλαβα να πω.

(Visited 7 times, 1 visits today)

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *