Στερεότυπα και παιδιά

Όλα ξεκινούν όταν φέρνεις στον κόσμο το δικό σου παιδί. Όταν ανακαλύπτεις πως περιστατικά που έχουν να κάνουν με στερεότυπα κοστίζουν ζωές. Όταν διακαώς προσπαθείς να δημιουργήσεις ένα κακέκτυπο ανθρώπου που να μην κλωτσάει στα κακώς κείμενα που θεσπίζει κάθε εποχή. Διαδικασία που μοιραία μπαίνεις ως γονιός.

Στερεότυπα που αναπαράγουμε συνεχώς:

Να ψηλώσει το παιδί να μην τον πειράζουν.
Να μην παχύνει γιατί θα τον κοροϊδεύουν -πρωτίστως- και ύστερα γιατί είναι ζημιογόνο για την υγεία του.
Να μην έχει σημάδια.
Να είναι κοινωνικό και όχι επιλεκτικό.
Να μην είναι διαφορετικό παιδί.

Η πρώτη σφαλιάρα μάλιστα ήρθε όταν το δικό μου έσπασε τα 2 μπροστινά του δόντια. Όταν όλα καταλάγιασαν και ο πόνος διαδέχτηκε το χαμόγελο η σκέψη ότι θα κουβαλάει αυτά τα δυο μισά δόντια μέχρι τα 7 με 8 του χρόνια σφήνωσε στο μυαλό μου. Σφήνωσε όχι μονάχα για εκείνον αλλά και γιατί φοβήθηκα πως ίσως αποτελέσει αφορμή να δεχθεί άσχημα σχόλια. Γιατί ξέρω και έχω μάθει να ζω με αυτά τα στερεότυπα ως κάτι το φυσιολογικό.

Σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο –τουλάχιστον στην αυταπάτη του μυαλού μας- δεν χωράνε ψεγάδια ακόμα και αν όλοι είμαστε γεμάτοι από αυτά.

Πως ξεκινάει το πρόβλημα 

Ο κόσμος είναι γεμάτος στερεότυπα.
Όπου και να κοιτάξεις είμαι σίγουρη πως θα τα δεις.

Από του γονείς που κοιτάζουν με λύπη το διαφορετικό παιδί.
Από εσένα και εμένα.
Από εμένα που συνεχώς θεωρώ το παιδί μου καλύτερο και δείχνω φανερά την υπεροχή του.
Από εσένα που σχολιάζεις το παχουλό παιδί με ειρωνεία.
Που μιλάς υποτιμητικά για το τσαπατσούλικο και συνέχεια λερωμένο παιδί.
Εσένα που κοιτάς με μισό μάτι το μαυροτσούκαλο που θέλει να παίξει με το βασιλόπουλο σου.
Από τη μάνα που αντί να βλέπει παιδιά αναγνωρίζει τα χρώματα.
Τον πατέρα που αδιαφορεί για το δικό του και αγκαλιάζει με θαυμασμό ξένα παιδιά.

Χιλιάδες παραδείγματα σε έναν κόσμο
όχι και τόσο αγγελικά πλασμένο τελικά.

Από τον δάσκαλο που αδιαφορεί για το διαφορετικό παιδί.
Που δείχνει την προτίμηση του στο παιδί που ξεχωρίζει.
Που φωνάζει στο αφηρημένο παιδί αντί να του εξηγήσει.
Που αδιαφορεί πιστεύοντας πως δεν είναι δικό του πρόβλημα όταν θα δει μια κακή συμπεριφορά.

Από τους συλλόγους.
Που αντί να οργανώσουν εκδηλώσεις που προάγουν την συνεργασία συνεχίζουν να τσακώνονται γιατί οι μετανάστες απειλούν την καλά τακτοποιημένη φούσκα τους.

Από την καθημερινότητα που μισεί το διαφορετικό παιδί.
Από όλα εκείνα που μας αναγκάζουν να μεγαλώσουμε παιδιά του σωλήνα. Ψηλά, με τέλειες αναλογίες, όμορφες γωνίες, με βιογραφικό γεμάτο πτυχία, διακρίσεις και ευκαιρίες.

Από όλους όσους μοιραία κρίνουμε, κατακρίνουμε και διαχωρίζουμε καθημερινά ακόμα και χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Από τις ψυχώσεις μας.
Από τις φοβίες μας.
Από τα δικά μας λάθη.

Επειδή ξεχνάμε ότι μεγαλώνουμε παιδιά και τα φορτώνουμε υποχρεώσεις και ευθύνες που δεν είναι για εκείνα. Όχι ακόμα τουλάχιστον.

Γιατί πιστεύουμε πως αν το παιδί μας είναι άρτιο οπτικά και το φορτώσουμε δραστηριότητες και υποχρεώσεις που δεν πρόλαβε καν να διαλέξει νομίζουμε πως θα μεγαλώσει ευτυχισμένο.

Γιατί απλά ξεχάσαμε πως νιώθαμε εμείς ή δεν μπορούμε να ξεχάσουμε.

Είναι πολύ εύκολο να κρίνεις και να ακολουθείς τα στερεότυπα. Όπως επόμενο και μαθηματικά βέβαιο είναι ότι δεν θα σταματήσεις ποτέ να κάνεις λάθη. Εύχομαι μονάχα με αυτή τη συμπεριφορά να μην κάνεις το μεγαλύτερο και βρεθείς σε μια κατάσταση όπου η αποξένωση θα σου χτυπήσει την πόρτα.

Τι πρέπει να κάνουμε 

Δεν ξέρω αν υπάρχει συνταγή επιτυχίας.  Φαντάζομαι πως κάποια πράγματα είναι αναπόφευκτα και άλλα μοιραία.

Το μόνο που στα μάτια μου μοιάζει σωστό είναι η προσπάθεια. Η προσπάθεια να μεγαλώσουμε παιδιά και όχι σκλάβους της καθημερινότητας.

Για όλα φαντάζομαι πως υπάρχει η κατάλληλη ηλικία.

Εκείνη που θα μάθει.
Που θα διαλέξει.
Που θα κατασταλάξει.

Εκείνο που σαν γονιός θέλω και ελπίζω να έχω τα ψυχικά και ψυχολογικά αποθέματα να του μάθω είναι να μην βιάζεται.

Γιατί μπορεί η έφεση του να μην είναι οι γλώσσες και έτσι όταν τα άλλα παιδιά έχουν μάθει ήδη τρεις, το δικό μου να παλεύει ακόμη με την πρώτη.
Γιατί μπορεί να μην υπάρξει ο γόης του σχολείου και τα κορίτσια να θέλουν τον κολλητό του.
Γιατί απλά όταν τα άλλα παιδιά αποφασίζουν τι θα κάνουν με το μέλλον τους, το δικό του να μην βρίσκεται στην ανώτατη εκπαίδευση.

Γιατί οι ρυθμοί του μπορεί να διαφέρουν από των υπολοίπων.

Σκέφτομαι πως  κι εγώ ως παιδί βιαζόμουν. Να μάθω, να τελειώσω, να αγαπήσω, να μεγαλώσω. Έτσι έμαθα, έτσι συνήθισα να κάνω και έτσι έβλεπα να λειτουργεί μια ολόκληρη κοινωνία γύρω μου. Φορτωνόμουν υποχρεώσεις και σκέψεις που τώρα πια παλεύω να αποτινάξω από πάνω μου ακόμα και αν ξέρω πως δεν είναι δικές μου.

Πράγματα που αν και σήμερα είναι δύναμη για εμένα όταν ήμουν παιδί μου δημιούργησαν μια εσωστρέφεια που μου κόστισε βράδια γεμάτα δάκρυα. Πάντα κάτι χάνεις ακόμα και αν τελικά κερδίζεις.

Κι εκείνο που εύχομαι να μην έχανε ποτέ ένα παιδί, είναι η παιδικότητα του.

Το να ζει κανείς την ηλικία του θεωρώ πως είναι η μεγαλύτερη κατάκτηση που έχουμε να κάνουμε για εμάς και τα παιδιά μας.  Και το μόνο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό είναι να προσπαθήσουμε. Να πάψουμε να θεωρούμε δεδομένη την ευτυχία και να συνεχίσουμε να την κυνηγάμε όπως την πρώτη φορά που παλέψαμε πραγματικά γι’ αυτή.

Eλπίζω

Ως γονιός αλλά και ως άνθρωπος ελπίζω να βλέπω γύρω μου άλλους ανθρώπους που νοιάζονται. Που αγαπούν το διαφορετικό. Που συγχωρούν το λάθος. Που θα με κάνουν να αισθανθώ ασφάλεια για το δικό μου αλλά και το δικό τους παιδί. Που δεν θα βιάζονται να κρίνουν ή να χαρακτηρίσουν. Που θα σπάσουν τα στερεότυπα με τα οποία οι ίδιοι έμαθαν να λειτουργούν.

Κάθε γονιός πιστεύω βαθιά πως ότι και αν κάνει το κάνει με σκοπό το παιδί του να είναι ευτυχισμένο. Ακόμα και όταν τελικά επιλέγει το λάθος, είμαι σίγουρη πως το επιλέγει γιατί εκείνη τη χρονική στιγμή πίστευε πως ήταν το καλύτερο για εκείνο. Γιατί είναι απλώς δικό του και φοβάται να έχει το διαφορετικό παιδί.

Ξεχνάμε όμως κάτι.

Για να πάψουμε να λυγίζουμε και να σταματήσουμε να φωνάζουμε, οφείλουμε να πασχίζουμε όχι μονάχα για την εικόνα που θέλουμε να έχουν οι άλλοι για εμάς αλλά πρώτα από όλα για τη μεγάλη εικόνα.


Φωτογραφία : Αναστασία Νικολάου <3

(Visited 83 times, 1 visits today)

17 Comments

  1. Avatar ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΙΑΚΟΒΑΣΙΛΗΣ 11 Φεβρουάριος 2021 at 9:01 πμ

    Δύσκολο κείμενο! Για τις υποχρεώσεις που φορτώνουμε τα παιδιά μας, τα στερεότυπα και την χαμένη παιδικότητά τους. Θα σταθώ στο τελευταίο, που ίσως είναι το σημαντικότερο. Παιδιά που έχουν ξεχάσει τι είναι το πραγματικό παιχνίδι με άλλα παιδιά, με εντάσεις και υποχωρήσεις, πάθος και χαρά, στενοχώρια και ενθουσιασμό. Παιδιά τα οποία έχουμε κλείσει σε γυάλα, με το πρόσχημα της προστασίας του… από τι άραγε;
    Από την πιο ευτυχισμένη περίοδο της ζωής του ανθρώπου, τα χρόνια της αθωότητας και των γλυκών αναμνήσεων;
    Παιδιά που τρέχουν ολημερίς από φροντιστήρια σε δραστηριότητες κι από εκεί στο κινητό και από εκεί στο σχολείο, που πια δεν είναι ο κυρίαρχος τόπος μάθησης αλλά τόπος εκτόνωσης, όλης της καταπιεσμένης ενέργειας τους και εμφάνισης όλων των νέων προτύπων κ αξιών που οι γονείς τους τους εμπνέουν.
    Μεγάλη κουβέντα, δεν εξαντλείται τόσο εύκολα!
    Χάρηκα την εγγραφή σου, νάσαι καλά Νικολέτα!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 14 Φεβρουάριος 2021 at 9:36 μμ

      Ίσως να είναι και μια κουβέντα που δυστυχώς δεν τελειώνει ποτέ.
      Είναι όντως δύσκολη κουβέντα, είναι τόσοι οι παράγοντες.
      Είναι κάτι που ποτέ δεν θα αλλάξει ριζικά κι αυτό το ξέρω.
      Εκείνο που σκέφτομαι και είπα και πιο πάνω είναι πως αν όλοι ατομικά κάνουμε μια προσπάθεια, κάποια, ίσως κάποια στιγμή όλο αυτό γίνει συλλογικό.
      Ουτοπικό; Απόλυτα ίσως. Δεν ξέρω.

      Κι εγώ χάρηκα, ειλικρινά!

      Reply
  2. Avatar Anna Flo 11 Φεβρουάριος 2021 at 6:33 μμ

    Κανονικά δεν πρέπει να μας νοιάζει η εικόνα που έχουν οι άλλοι για μας. Αν πασχίζουμε να αρέσουμε στους άλλους μάλλον θα τρελλαθούμε στην προσπάθεια.
    Έχεις τόσο δίκιο για τα στερεότυπα που εμείς οι μεγάλοι φορτώνουμε στις πλάτες των παιδιών μας και αυτά στους συνομηλίκους τους. Ναι χρειάζεται άλλη οπτική αλλά πολλών μαζί μπας και αλλάξει και η οπτική του συστήματος που περιθωριοποιεί το διαφορετικό. Γιατί το περιθωριοποιεί Νικολέτα μου, όσο κι αν κόπτεται για σεβασμό και αποδοχή του διαφορετικού, στην πραγματική ζωή το έχει στο περιθώριο. Εκείνο που προσπάθησα να μάθω στα δικά μου παιδιά είναι να ανησυχούν αν επιβραβεύονται συνεχώς για την εξωτερική τους εμφάνιση. Να ανησυχούν αν προσπαθούν οι άλλοι να τα ΄βαλουν σε καλούπια. Αλλά να σου πω κάτι; Όταν βγει το παιδί στο σχολείο ειδικά στο Γυμνάσιο και μετά, αυτοί οι άλλοι , το περιβάλλον, πολύ νερώνουν ό,τι έχεις διδάξει στο παιδί. Μόνο μια φορά άκουσα μια νέα μαμά να κάνει ευγενικά μεν, παρατήρηση δε, γιατί άλλες μητέρες λέγανε στην μικρή της κόρη ”μα τι όμορφη που είσαι” , ”κούκλα είσαι” και τα συναφή. Πρέπει εμείς να αλλάξουμε για να αλλάξει και γενική εικόνα
    Καλησπέρα Νικολέτα μου

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 14 Φεβρουάριος 2021 at 9:32 μμ

      Κανονικά.. αλλά πόσα από εκείνα που πρέπει να κάνουμε τα κάνουμε κανονικά;
      Εγώ πάντα αισθανόμουν πως η συλλογική προσπάθεια ξεκινάει από την ατομική του καθενός.
      Ξέρω πόσο ουτοπικό είναι όμως σε μια κοινωνία που όλοι είμαστε εκ φύσεως εαυτούληδες, ίσως μπορούσε να πετύχει.

      Είναι τόσο μπερδεμένο θέμα όμως, τόσο περίπλοκο, τόσο δύσκολο που σίγουρα δεν έχει μια ερμηνεία.
      Θέλει δουλειά, δεν θα αλλάξει ποτέ. Σίγουρα από τη ρίζα ποτέ δεν θα κοπεί.
      Τουλάχιστον ας κάνουμε μια προσπάθεια.

      Καλησπέρα και σε εσένα Άννα μου!

      Reply
  3. Avatar ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 11 Φεβρουάριος 2021 at 10:44 μμ

    Καυτή “πατάτα” έπιασες στα χέρια σου Νικολέτα μου και στην κυριολεξία παρέδωσες μαθήματα αλήθειας και καθαρής σκέψης.
    Θα ξεκινήσω να πω ότι υπάρχουν γονείς που δεν νοιάζονται πρωτίστως για την ευτυχία του παιδιού τους. Όχι! Αυτό που τους νοιάζει είναι να παράξουν στο παιδί τους τα δικά τους στερεότυπα:
    “Εμένα το αγόρι μου θα είναι γκόμενος και θα γαμάει και θα δέρνει”
    “Εμένα ο άντρακλάς μου θα είναι βαρβάτος και καθαρός και δεν θα μου βγει κουνιστή αδελφή”
    Οι δύο παραπάνω αντιλήψεις οδηγούν σε μονοπάτια που θα εκκολάψουν φασίστες, βιαστές και τραμπούκους.
    Επίσης βλέπουμε πρακτικές γονέων:
    “Το παιδί μου εμένα θα πάει …μπάσκετ, ποδόσφαιρο, πιάνο, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, χορό …..” Το ρώτησε το παιδί αν θέλει; Σίγουρα όχι. Το κάνει γιατί “πρέπει”, τα στερεότυπα του παιδιού που θα πάρει …εφόδια.
    Τρομάρα να μας έρθει με τέτοιες αντιλήψεις.
    Και μετά έρχεται ο ρατσισμός, οι αποκλεισμοί και όλα τα συναφή.

    Όσο, Νικολέτα μου, υπάρχουν τέτοιες αντιλήψεις, τόσο θα έχουμε δυστυχία και νοσηρές καταστάσεις στην κοινωνία.
    Τα στερεότυπα και τα κλισέ οδηγούν σε μαριονέττες και πληγές αφόρητες πολλές φορές.
    Νικολέτα μου, “σκίζει” το σημερινό σου θέμα και ευχαριστούμε που το ανέδειξες.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 14 Φεβρουάριος 2021 at 9:25 μμ

      Είναι μια καυτή πατάτα; Είναι νομίζω.
      Ιδιαίτερα όσο πηγαίνουμε προς τα πίσω φοβάμαι τα πράγματα γίνονται πολύ χειρότερα από όσο μπορούμε και να φανταστούμε.

      Νομίζω όμως πως είναι και κάτι που δύσκολα θα σπάσει.
      Είτε από εγωισμό, είτε από άγνοια, είτε από αφέλεια.
      Είναι κάτι που θα το κουβαλάμε πάντα από τη φύση μας και ο ένας θα το δίνει στον άλλον.
      Γιατί οι άνθρωποι δεν έχουν να κάνουν μόνο με το στενό κύκλο της οικογένειας, έχουν να κάνουν με μια ολόκληρη κοινωνία που δυστυχώς είναι πιο σκληρή και περίπλοκη από όσο φανταζόμαστε!

      Σε ευχαριστώ Γιάννη!

      Reply
  4. Avatar Marina Tsardakli 12 Φεβρουάριος 2021 at 12:06 μμ

    Καλημέρα Νικολέτα μου,
    Ανοίγεις μια μεγάλη κουβέντα!
    Για εμένα σπουδαίο ρόλο παίζει η οικογένεια. Και σε κοινωνικό επίπεδο και σε ατομικό.
    Επειδή όμως σε κοινωνικό επίπεδο δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις καταστάσεις, ας εστιάσουμε στο ατομικό, στη δική μας δηλαδή οικογένεια.
    Παίζει -για εμένα που δεν είμαι ούτε μαμά ακόμα, ούτε ψυχολόγος- σπουδαίο ρόλο, να υπάρχει συζήτηση με το παιδί. Όχι, μόνο για τα πράγματα που κάνει, αλλά για να δημιουργηθεί εμπιστοσύνη και ένα δίχτυ ασφαλείας.
    Τις περισσότερες φορές, αυτή η συζήτηση λόγω καθημερινότητας δεν υπάρχει.
    Η κοινωνία κρυμμένη πίσω από δικαιολογίες συντηρεί και τρέφει τα στερεότυπα κι έτσι βρισκόμαστε να συζητάμε τα αυτονόητα.
    Πάντως, παρότι το θέμα είναι σοβαρό εγώ θα ελαφρύνω το κλίμα και δώσω συγχαρητήρια σε σένα και στο σύζυγο που έχετε το ΕΙΔΩΛΟ, γιατί αυτό δεν είναι απλό παιδί! Είναι ΕΙΔΩΛΟ!
    Σου στέλνω φιλί!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 14 Φεβρουάριος 2021 at 9:20 μμ

      Η αλήθεια είναι πως συμφωνώ, η καθημερινότητα μπορεί να κομματιάσει πολλά και άλλα τόσα να τα προσπεράσει.
      Θέλει τεράστια προσοχή και εγρήγορσή νομίζω για να μην σε πνίξει μέσα της.
      Είναι αυτό που είπε και η Μαρία, είναι μια ιστορία που κάνει συνεχώς κύκλους, γυρνάμε γύρω από τον εαυτό μας, πολλές φορές κρυβόμαστε, αλλά αν είχαμε λίγη θέληση παραπάνω ίσως καταφέρναμε να βγούμε από τον κύκλο. Για εμάς, τα παιδιά μας, για κάτι καλύτερο από ότι μπορεί εμείς να μάθαμε.

      Όσο για τον φίλο σου (πια νομίζω έχετε μια κάποια οικειότητα όσο να πεις), τι να πω!
      Σε ευχαριστώ πολύ, είμαι σίγουρη κάποια στιγμή θα σε αγαπήσει χαχαχα
      <3 φιλί και από μένα!!

      Reply
  5. Avatar ainafets 12 Φεβρουάριος 2021 at 1:39 μμ

    Προσωπικά “μεγάλωσα” με δεκάδες στερεότυπα που το κυριότερο ήταν “τι θα πουν οι άλλοι” και επειδή ο πατέρας μου, ως γιατρός είχε μια κοινωνική “θέση”, έπρεπε και τα τρία του παιδιά να μεγαλώσουν με αρχές. Οκ οι ηθικές αρχές φτάνει αυτές να μη μας στερούσαν από το βασικό για την ψυχική μας ανάπτυξη που είναι η ΑΓΑΠΗ…
    Η παραπάνω μαρτυρία έρχεται να τονίσει, πως καλά όλα όσα μαθαίνουμε από την σύγχρονη ψυχολογία που είναι και της μόδας, αλλά αν λείπει η Αγάπη όλα πάνε σε δεύτερη μοίρα!
    Επειδή τα παιδιά απορροφούν μέχρι τα 7 τους, τα πάντα, καλό είναι εμείς με την στάση μας, να γίνουμε τα φωτεινά παραδείγματα προς μίμηση!
    ΑΦιλάκια Νικολέτα μου, την αγάπη μου και καλή δύναμη στο συνειδητό μεγάλωμα του Γιάννη!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 14 Φεβρουάριος 2021 at 9:13 μμ

      Δεν ξέρω με πόσα στερεότυπα μεγάλωσες όμως ξέρω σίγουρα πόσα στερεότυπα προσπέρασες ως άνθρωπος. <3

      Reply
  6. Avatar Μαρία Κανελλάκη 12 Φεβρουάριος 2021 at 3:28 μμ

    Τι να σου κάνουν κι οι δόλιοι οι γονείς; Μεγαλωμένα παιδιά είναι που, άλλοι έχασαν νωρίς την παιδικότητά τους κι άλλοι τη βρήκαν καθυστερημένα. Και τα παιδιά είναι ο καθρέφτης μας. Είναι ό,τι είμαστε κι εμείς. Άλλα νοιάζονται για την εικόνα τους κι άλλα για την ουσία τους. Και έτσι θα συνεχίζεται αυτός ο φαύλος κύκλος, Νικολέτα μου. Κι όσο τα σχολεία θα μαθαίνουν στα παιδιά παπαγαλία και ανταγωνιστικότητα, θα υπάρχουν κάποιοι γονείς που θα πασχίζουν για αξίες και ιδανικά. Λίγοι, αλλά θα υπάρχουν.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 14 Φεβρουάριος 2021 at 9:12 μμ

      Απλά είναι φορές που θα ήθελα να υπήρχαν λίγοι περισσότεροι. Λίγοι, αλλά να μπορώ να τους δω βρε Μαρία μου.
      Κάποιες στιγμές το έχω τόση ανάγκη.. όμως έχεις απόλυτο δίκιο, συμφωνώ με κάθε σου λέξη, είναι ένας κύκλος που δεν θα κλείσει ποτέ.

      Reply
  7. Avatar maniaspirit 18 Φεβρουάριος 2021 at 8:12 μμ

    Δεν έχω παιδιά δικά μου. Βρίσκω τον ρόλο μου εκεί στους δασκάλους. Ίσως ακριβώς επειδή δεν έχω παιδιά σκέφτομαι πως είναι ένα δυνατό κίνητρο να μην χάσω ποτέ την παιδικότητα μου. Με αυτή ως όπλο δεν αφήνω κανένα από τα σποράκια μου να χαθεί. Όλα μα όλα τα παιδιά, το κάθε ένα ξεχωριστά έχει την μαγεία να ξεχωρίζει και ταυτόχρονα λίγο αν προσπαθήσει ο δάσκαλος να γίνεται και ένα με τα άλλα παιδιά της τάξης.
    αχμ δεν ξέρω αν μπορώ να περιγράψω ακριβώς την εννοώ. Όμως μπορώ άνετα να το δείξω να συμβαίνει σε κάθε γονιό με τον εξής απλό τρόπο. Να τον προσκαλέσω να βάλει την παιδική του ματιά και να αφεθεί στα χέρια μου παρακολουθόντας το μάθημα μας μέσα και έξω από την τάξη…
    Δεν είναι εύκολη η παιδικότητα, μπορεί να καπηλευτεί από το κοινωνικό σύστημα. Να εκμεταλλευτούν αυτή την παιδική “απληστία” που χαρακτηρίζει όλα τα παιδάκια και να την μετατρέψουν σε άπλευστους ανώριμους ανθρώπους.
    Αυτά, λίγο μπερδεμένα άλλα συνηθίζω να λέω, νιώθεις κάπως … πήγαινε το πρωί για μια εβδομάδα ξανά στο νηπιαγωγείο να τα μάθεις όλα από την αρχή και τα απογεύματα κάνε βόλτες σε ένα νοσοκομείο μέσα στους διαδρόμους και στα δωμάτια. Θα έρθεις στα ίσα σου 🙂
    αυτάααα
    φιλί 🙂

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 18 Φεβρουάριος 2021 at 11:09 μμ

      Νομίζω πως ο ρόλος του δασκάλου είναι εξαιρετικά, ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΆ όμως σημαντικός.
      Γιατί από τη στιγμή που βγαίνουν τα παιδιά στον κόσμο,
      είναι ο πρώτος που θα έρθουν σε επαφή και θα τα έχει δίπλα του για πολλές ώρες της καθημερινότητας του.
      Οπότε σίγουρα είναι συνυπεύθυνοι για το πως θα διαμορφωθούν σε μεγάλο ποσοστό νομίζω.

      Μου άρεσε πολύ αυτό που έγραψες κλείνοντας. Πιστεύω θα ήταν μια καλή ευκαιρία να σταθμίσουμε τα πράγματα στις σωστές τους βάσεις.

      Σε φιλώ κι εγώ και σε ευχαριστώ!

      Reply
  8. Avatar Κατερίνα Β (Pause blog) 24 Φεβρουάριος 2021 at 8:49 πμ

    Τέτοια άρθρα θα έπρεπε να διαβάζονται από όλους τους γονείς και εκπαιδευτικούς που θέλοντας και μη θέτουν τις βάσεις.
    Δεν έχω πραγματικά να προσθέσω τίποτα ούτε να αναλύσω σε μια τόσο σημαντική ολοκληρωμένη ανάρτηση που με βρίσκει κάτι παραπάνω από σύμφωνη!!

    ΥΓ: Ο γιος σου είναι πολύ πολύ τυχερός.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 24 Φεβρουάριος 2021 at 10:54 μμ

      Κατερίνα μου τιμή μου να το πιστεύεις!

      Φαντάζομαι μόλις γίνεις κι εσύ μανούλα θα καταλάβεις πως είναι αναπόφευκτο να μπεις σε όλο αυτό το φιλτράρισμα πολύ πιο έντονα, είναι αναπόφευκτό.
      Ειλικρινά χαίρομαι για τη σκέψη σου και με κάνει να χαμογελώ <3

      Reply
  9. Pingback: Κατά βάθος γυναίκα, η ιστορία ενός αγοριού - mindslab.gr

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *