Στην τρέλα

Ρωτάς πως βρέθηκα εδώ; Αναρωτιέσαι τι το διαφορετικό έχω από ‘σένα; Μήπως νοιάζεσαι; Κανείς δεν νοιάζεται. Είμαι τρελός; Μήπως υπερβολικά λογικός; Ίσως στα όρια; Τι είναι η τρέλα; Όλα στη ζωή κινούνται ανάμεσα σε ένα δίπολο, οπότε άδικα ρωτάς. Είμαι όλα όσα φοβάσαι και τίποτα. Πάνε είκοσι χρόνια. Πότε εδώ, πότε αλλού. Που εδώ; Πάντα στις λεπτομέρειες θα στέκεσαι και μοιάζει να χάνεις την ουσία ανθρωπάκο. Διάλεξε όποια ψυχιατρική κλινική γουστάρεις, εκεί θα βρίσκομαι αν σε βολεύει.

א

Οι δαίμονες δεν υπάρχουν,
όπως και οι θεοί άλλωστε.
Είναι απλά δημιουργήματα
της ψυχικής δραστηριότητας του ατόμου.

Ζίγκμουντ Φρόυντ

א

Ψυχωσική συνδρομή. Η ετυμηγορία γνωστή από γεννήσεως. Δεν έρχεσαι στη ζωή όταν η μήτρα θα είναι έτοιμη αλλά όταν εσύ θα είσαι να κολυμπήσεις. Το δέχτηκα, πάντα ο φόβος κινεί τα νήματα και πάντα η θέληση για ζωή, ποια ζωή νομίζεις πως ζεις; Σε ακούω και ας μην ακούς. “Το παιδί σας δεν λειτουργεί φυσιολογικά” επαναλαμβάνουν οι φυσιολογικοί και όλοι μαζί μετά γελάμε. Είσαι φυσιολογικός; Τι είναι το φυσιολογικό; Είσαι εσύ; Μήπως είναι αυτός που με μπουκώνει φάρμακο; Μπορεί κι εγώ χαπακωμένος, τι με κοιτάς;

א

Η Τρέλα η πολλή είναι εξαίσια Λογική
στα Μάτια που γνωρίζουν να διακρίνουν
Η Λογική η πολλή – η πιο ακραία Τρέλα
Είναι σε τούτο η Πλειοψηφία,
Καθώς στο όλον που επικρατεί
Συναίνεσε – και είσαι συνετός
Εναντιώσου – παρευθύς κίνδυνος είσαι
Και μ’ Αλυσίδες βρίσκεσαι δετός.

Έμιλυ Ντίκινσον

א

Μια ζωή κομμένη στα δυο. Δίπολο. Το πριν και το μετά. Το τότε και το τώρα. Το φυσιολογικό και το μη φυσιολογικό. Το εγώ και το εμείς. Τι με κοιτάς; Εγώ τουλάχιστον βλέπω την αρρωστημένη μου ζωή δεν έχω ξεριζώσει την τρέλα από τα μάτια μου μη και τυχόν φανεί. Πονάνε οι αλυσίδες, να κοίτα τα χέρια μου. Δε στάζουν αίμα μα στάζουν ψυχή. Σε φιμώνουν χωρίς να μιλήσεις, σε φιμώνουν πριν καν μιλήσεις. “Έκανες μαλακία φίλε, με κοίταξες στραβά” μοιάζει να είναι η συνταγή της επιτυχίας. Χέρια και πόδια, λουριά, πιο σφιχτά, ανασαίνει ακόμα, λίγο περισσότερο, ζει, ας ελπίσουμε κάποιος να πεθάνει σήμερα. Εκεί χέζεις, εκεί κλαις, εκεί αρρωσταίνεις. Λίγο ακόμα. Ακόμα λίγο.

א

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου
Για το καλό μου για το καλό μου
έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου
ενέσεις χάπια ηλεκτροσόκ για το καλό μου
σήμερα πήρανε νεκρό τον διπλανό μου
ενώ παλεύω για να βρω τον εαυτό μου
κι έχω κρυμμένο το σουγιά για το καλό μου

Γιάννης Μηλιώκας

א

Ξυπνάς, παίρνεις τα χάπια σου. Ξαπλώνεις. Δεν κοιμάσαι, μάλλον κοιμάσαι. Έπαψες να καταλαβαίνεις. Τρως, παίρνεις τα χάπια σου ξανά. Κατάχρηση σε ψυχοφάρμακα. Τα παίρνουμε με τη χούφτα και πριν προλάβεις να είσαι ο ξύπνιος της υπόθεσης τσεκάρουν και τη γλώσσα για να βεβαιωθούν πως είναι μέσα σου. Χαρούμενα ζωάκια παντού. Εσύ στο χάσιμο κι εκείνοι στο δικό τους, σε φυσιολογικά πλαίσια πάντα, ας μην ξεχνάμε το φυσιολογικό. Κάποια πράγματα μας καθορίζουν. Παρενέργειες, χειρότερες και απ’ τις δικές σου. Μπουκώνεις όμως, πρωί μεσημέρι βράδυ σαν καλός Χριστιανός. Περπατάς περίεργα, τρέχουν τα σάλια σου, δεν μπορείς να κάτσεις, όλο ζητάς αλλά τουλάχιστον δεν αναζητάς. Ζεις σε έναν κύκλο χωρίς ανάσα, χωρίς φροντίδα, χωρίς ντροπή. Και σε κοιτάνε, σε λυπούνται. Τους ντροπιάζεις. Μη πλησιάσεις, μπορεί να κολλήσεις. Εδώ η τρέλα είναι κολλητική. Εδώ η τρέλα ανασαίνει πιο γρήγορα από ‘σένα. Μείνε μακριά.

א

μαθαίνω τα χρώματα της τρέλας καρφωμένη
σε μια καρέκλα με ισορροπημένα τα κουρδισμένα
χέρια μου πάνω σε μια γραφομηχανή καρφωμένη
σ’ ένα τετράγωνο τραπέζι μέσα σ’ ένα τετράγωνο
δωμάτιο καρφωμένο σ’ ένα τετράγωνο σπίτι μέσα
σ’ ένα τετράγωνο κόσμο

Μυρτώ Αναγνωστοπούλου

א

Ένας τετράγωνος κόσμος. Τα όρια του στα όρια του κελιού που με έμαθαν να ζω. Τουλάχιστον έχει σχήμα, είναι τετράγωνος. Ο Μπίλη ζει σε έναν μακρόστενο κόσμο, χωρίς αρχή και τέλος. Στριμωγμένοι σε δωμάτια και όσοι περισσεύουν στους διαδρόμους. Ο Μπίλης περισσεύει. Κοντεύει τα εξήντα κι ακόμα περισσεύει. Στο κρύο, στο ρεύμα, στο φως, στο χάος, απλά πεταμένος. Εκεί καπνίζουν, εκεί βαριούνται, εκεί υπάρχουν. Όλοι περαστικοί και όλοι πάνω απ’ το κεφάλι του. Τον προηγούμενο μήνα η χούφτα του μεγάλωσε, τον άκουγα που φώναζε να σκάσουν, έτσι τον έσκασαν. Τον μπούκωσαν και από τότε δεν άκουσα ξανά τη φωνή του. Μπορεί και να ακούστηκε και να μην ήμουν εδώ, συμβαίνει καμιά φορά.

א

Ένας στους τέσσερις είναι διανοητικά ανισόρροπος.
Σκέψου τους τρεις πιο στενούς σου φίλους.
Αν φαίνονται να είναι εντάξει, τότε εσύ είσαι ο ένας.

Ann Landers

א

Τρέλα δεν είναι το σημείο που η έλλειψη σεροτονίνης κάνει τον εγκέφαλο να λειτουργεί παράλογα. Ίσως να ‘ναι βέβαια αλλά δεν είναι. Όλοι είμαστε τρελοί. Η τρέλα είναι εκείνο που σε κάνει ιδιαίτερο. Σου δίνει πίστη, φαντασία, προορισμό, σε κάνει ποιητή και τροβαδούρο. Όλοι κουβαλάμε κάποια τρέλα, απλά η δική σου ίσως να έχει περάσει τα όρια της κοινωνικής κουλτούρας που κάνει κάποιον τρελό με τη βούλα. Κάθε που βγαίνω σε κοιτώ και όταν με δεις, πριν καταλάβεις, βρίσκομαι πάλι εδώ, όποιο εδώ εσύ διαλέξεις. Κάθε φορά αλλού, για “το καλό μου”. Άλλοι κατάφεραν και έσπασαν, θαφτήκαν στη ρουτίνα. Εγώ ποτέ. Κάθε που βγαίνω την αγκαλιάζω και ανασαίνω μέσα από την τρέλα των άλλων. Άλλωστε όλα οδηγούν εδώ. Τόσες ώρες δεμένος στο κρεβάτι αυτό το έμαθα καλά.

א

Έχω τα πάντα μα δε μου φτάνουν
θέλω τα λίγα και τα πολλά
θέλω εκείνα που δε με θέλουν
θέλω και τ’ άλλα τα σκοτεινά, ναι
.
Είσαι κοντά μου μα εγώ σε ψάχνω
μες στου μυαλού μου την ερημιά.
Τα έχω όλα μα δε μου φτάνουν
θέλω της τρέλας τη ζητιανιά, ναι.
Τα θέλω όλα κι ας μη μου φτάνουν
θέλω κι εκείνα που δεν μπορώ
θέλω εκείνα που δε με θέλουν
θέλω και τ’ άλλα που θα σκεφτώ, ναι.

Της τρέλας η ζητιανιά
Νίκος Χουλιαράς

א

Σκουπίδι. Αυτό είμαι για ‘σένα. Αυτό είμαι για εκείνους που με φροντίζουν. Αυτό είμαι για τους θεσμούς. Αυτό είμαι για τους γιατρούς. Σε μια θάλασσα κανονικότητας βαρέθηκα να ψάχνω το χέρι. Τι να σου κάνει ο ένας; Πως να βοηθήσει εσένα; Με ποιον τρόπο; Με τι κόστος; Εγώ; Τι κάνω εγώ; Βουλιάζω φίλε μου. Είναι ο μόνος τρόπος να σωθώ απ’ τη μιζέρια μου. Αφήνομαι και πάω. Κλείνω τα μάτια μου και αφήνομαι. Αγγίζω τα σκουπίδια. Γίνομαι ένα με τη χωματερή. Δεν είναι θέμα επιβίωσης πια. Δεν υπάρχει επιβίωση. Δεν υπάρχω εγώ. Δεν είμαι το θέμα εγώ. Κοίτα γύρω μου. Στοιβαγμένες ψυχές, δεμένες καρδιές, μπουκωμένα μυαλά. Αν αυτή είναι η καταδίκη της τρέλας μου, ας είναι. Εγώ τη δέχτηκα, εσύ; Δε γαμιέται, μη μου λες.

א

Φυσάμε ξεφυσάμε
Δε βγαίνει ο βράχος από μέσα μας
Οι τρελοί
γεννιούνται
από τις πέτρες
που πετάχτηκαν ένα απόγευμα αφηρημένα
από μια παρέα παιδιών
καθώς αυτά συζήταγαν με πάθος
να φτιάξουνε μια συμμορία
κι έτσι δεν κατάφεραν
να κάνουν γκελ στη θάλασσα
δε γκελάρουν όλοι οι άνθρωποι
να προσέχετε τις πέτρες που πετάτε

Σαμσών Ρακά

(Visited 146 times, 3 visits today)

10 Comments

  1. ainafets 4 Μαΐου 2021 at 11:07 πμ

    Την πέτρα που πέταξες, τα λόγια που ξεστόμισες δεν γυρίζουν πίσω όσο και αν ηδονίζεσαι όταν τα εξαπολύεις!
    Το να είσαι τρελός στην εποχή μας, δείχνει ότι τουλάχιστο δεν κοιμάσαι όρθιος και έχεις αρκετές πιθανότητες να τα βρεις με τον εαυτούλη σου, όσο για τον Εαυτό “αυτό” συνομιλεί μόνο με την καρδιά!
    Γράφε, γράφε, γράφε γιατί είναι μέρος της θεραπείας-επιστροφής και όχι μόνο των τρελών αλλά και αυτών που έχουν επίγνωση της τρέλας τους!

    ΑΦλάκια τρελαμένα από την χαρά της Ζωής!

    Reply
  2. Μαρία Κανελλάκη 5 Μαΐου 2021 at 4:03 μμ

    Όταν το “μη κανονικό” βαφτίζεται τρέλα, είναι ν’ απορείς αν όλοι εκεί έξω είναι “λογικοί”.
    Οτιδήποτε δεν συνάδει με τον παραλογισμό των πολλών, στιγματίζεται, απομονώνεται και καταστρέφεται. Στα επιλεγμένα κείμενα της ανάρτησης, θα πρόσθετα και τους στίχους του Μάνου:
    “Κάθε τρελό παιδί
    έχει στο χέρι
    φιλί της Παναγιάς
    κι ένα μαχαίρι”

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 9 Μαΐου 2021 at 1:23 πμ

      Τι όμορφος στίχος, καλά έκανες και τον πρόσθεσες Μαρία μου!
      Νομίζω αυτός ο στιγματισμός θα μας καθορίζει αιώνια μιας και εύκολα έχουμε μάθει να βαφτίζουμε ανθρώπους και καταστάσεις.

      Reply
  3. Anna 9 Μαΐου 2021 at 9:42 πμ

    Δεν νομίζω ότι μπορεί κάποιος να γλυτώσει το στιγματισμό σ’αυτήν την κοινωνία. Το καλό σήμερα είναι ότι μπορεί κάποιος να τους γράψει όλους στα παλαιότερα των υποδημάτων του. Δεν είναι όπως παλιά και αν νομίζεις αλλιώς μη με βγάλεις από την πλάνη μου…εξάλλου στιγματιζόμαστε για χίλια δυο πράγματα.
    Για θέμα διαφορετικότητας θα μας χαριστεί ο κόσμος και το σύστημα;
    Απλά θέλει γερά @@@@δια!
    Καλή σου μέρα

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 12 Μαΐου 2021 at 11:32 μμ

      Μα το θέμα δεν είναι ο στιγματισμός, μπορεί και όντως να είσαι ότι φαίνεται να πιστεύουν, το θέμα είναι να μάθουμε να κοιτάμε πρώτα μέσα και μετά γύρω μας και αυτό μόνο όταν υπάρχει ουσιαστικά λόγος.
      Καλό ξημέρωμα Αννούλα μου!

      Reply
  4. Giannis Pit 9 Μαΐου 2021 at 11:35 μμ

    Μια ακόμα ακροβασία ανάμεσα σε δύο καταστάσεις, ίσως σε δύο κόσμους. Ο κόσμος της λογικής και αυτός του παραλόγου. Ακροβασία σε καταστάσεις δόκιμες και αδόκιμες.
    Ορίζεται το λογικό; Αντικειμενικά; Ναι πιστεύω. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μέσα από αυτόν τον διαχωρισμό δεν επιχειρείται στιγματισμός. Αυτός άλλωστε είναι παρών πάντα στη ζωή. Με κάθε τρόπο.
    Υπάρχουν Θεοί και δαίμονες; Καλό και κακό; Χθόνιο και φωτεινό; Δεν ξέρω. Δεν μπορώ εύκολα να απαντήσω. Αυτήν όμως την αιώνια αμάχη την γνωρίζω. Υπάρχει, διαποτίζει κάθε τι στη σκέψη, στη ζωή.

    Όταν κατεβαίνεις σε τέτοια ζητήματα νιώθω ένα δέος να σε παρακολουθήσω Νικολέτα μου. Όμως το κάνω συνειδητά.
    Την καλησπέρα μου.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 12 Μαΐου 2021 at 11:26 μμ

      Υπάρχει ότι μας λέει το μυαλό μας, νομίζω όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορία, είναι; δεν ξέρω.
      Σε ευχαριστώ Γιάννη μου!

      Reply
  5. ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ 10 Μαΐου 2021 at 12:07 πμ

    Κάποια τραγούδια όταν γράφονται λένε τόσα πολλά μέσα απο τους λίγους στίχους τους.!
    Οπως αυτό που είπε πριν από χρόνια ο Γιάννης Μιλλιώκας ήταν στην εποχή του όλη η αλήθεια όπως και τώρα μετά από τόσα χρόνια είναι τόσο επίκαιρο!!
    Η τρέλλα δεν απέχει και πολύ από την λογική Νικολέτα μου το θέμα είναι από ποια μεριά θέλεις να είσαι, γιατί πολλοί θέλουν να βρίσκονται στην “τρέλλα” τους!!
    Να περνας όμορφα με ότι κάνεις να έχεις μια όμορφη εβδομάδα χρόνια πολλά!!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 12 Μαΐου 2021 at 11:24 μμ

      Νομίζω είναι εκείνη η γραμμή που όταν την περάσεις δύσκολα βρίσκεις γυρισμό.
      Σε ευχαριστώ Σμαραγδάκι μου!

      Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *