Κατά βάθος γυναίκα

Ο ήχος που έφτανε από το διπλανό διαμέρισμα, ένας δυνατός κρότος, μου θύμισε όλα εκείνα τα χρόνια που πέρασα στο πατρικό. Τότε που ακόμα δεν ήμουν γυναίκα αλλά ένα αγόρι. Όλες τις στιγμές που ο πατέρας χτυπούσε με δύναμη τη πόρτα πίσω του κι εγώ κουλουριαζόμουν σε μια προσπάθεια να σώσω τον εαυτό μου. Τον φοβόμουν πάντα, ακόμα δεν μπορώ να βγάλω από τη σκέψη μου εκείνο το βλέμμα. Γεμάτο θυμό και αηδία γι’ αυτό που έβλεπε μέρα με τη μέρα να γίνομαι.

Έζησα τα παιδικά μου χρόνια σε μια επαρχιακή πόλη. Μια πόλη όπου όλοι τους ήξεραν όλους. Από εκείνες που σιχαίνεσαι να πατήσεις γιατί ρουφάνε τη ζωή κάθε μέρα και από λίγο μέχρι να μην έχεις καθόλου. Γεμάτη βλέμματα που σε κάνουν να νιώθεις πως δεν θα ξεκολλήσουν από πάνω σου παρά μονάχα όταν σε ξεγυμνώσουν.

Από μικρός δεν ήμουν σαν τα άλλα παιδιά.

Πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να νιώθει περισσότερο κορίτσι παρά αγόρι. Εγκλωβισμένος σε μια πραγματικότητα που δεν τη διάλεξα. Θυμάμαι ακόμη εκείνες τις αποκριές που ο δάσκαλος με ρώτησε αν ξέχασα να βγάλω το κραγιόν από τα χείλη. Την ντροπή και το πόνο που ένιωσα. Ακόμη κι εκείνος, που ρόλος του ήταν να με προστατέψει από τη σκληρότητα που βίωνα ήδη από τα υπόλοιπα παιδιά, γινόταν σύμμαχος σε έναν ατέλειωτο εφιάλτη. 

Στο σπίτι τα πράγματα ήταν πάντα χειρότερα.

Ειδικά όταν εκείνος έπινε, θύμιζε μανιασμένη θάλασσα. Το ξύλο ήταν το λιγότερο που αισθανόμουν. Περισσότερο πόνο μου προκαλούσαν τα λόγια και το βλέμμα του. Αυτό το βλέμμα που είχε όταν μπροστά του αντίκρυζε γυναίκα και όχι τον άντρα που ήλπιζε να κάνει. Ποτέ δεν κατάφερα να το διώξω απ’ το μυαλό.

Ήθελε κάτι διαφορετικό.

Ποτέ δεν έπαιξα με όσα έφερνε για ‘μένα. Πάντα με έπιανε πλάι στα κορίτσια να κοιτάω τις κούκλες. Θυμάμαι μια φορά που με είδε να φοράω ένα φουστάνι της μικρής, με πόση μανία το τράβηξε που σκίστηκε με μιας. Με πόσες μελανιές και αίματα με βρήκε η μάνα μου να κλαίω λίγες στιγμές αργότερα γυμνός, στην άκρη του κρεβατιού. Ακόμα θυμάμαι την αγκαλιά της. Ήταν τόσο ζεστή, αληθινή.

Ήξερε.

Πάντα ήξερε πως είμαι γυναίκα και όχι αγόρι. Το μόνο που ζητούσε ήταν να είναι δίπλα μου. Να μην χαθώ μέσα στο δύσκολο δρόμο που βρέθηκα να περπατήσω. Έβλεπε πως είμαι εγώ και όχι κάτι που απλά συνέβη.

Ήμουν θηλυπρεπής από παιδί. Την πρώτη μου εμπειρία την είχα στα δεκατρία με κάποιο αγόρι της γειτονιάς λίγα χρόνια μεγαλύτερο. Ποτέ κανένας δεν το ‘μαθε. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα ελεύθερος. Που κατάλαβα τι ήμουν ή πως να είμαι.  

Στα δεκαπέντε σταμάτησα το σχολείο και έψαχνα για δουλειά απεγνωσμένα. Ο πατέρας με έδιωξε λέγοντας να μην γυρίσω ποτέ. Έτσι έμεινα στη Μαρία. Φίλη της μάνας που λίγο την ένοιαζε η γνώμη του. Έτσι δεν γύρισα ούτε στιγμή, μονάχα μέχρι το μπακάλικο δυο τετράγωνα μακριά να δω τη μάνα μου, μια γυναίκα με μεγαλύτερο φόβο ακόμα και από μένα, κρυφά.

Κάθε Τρίτη πήγαινε, κι έτσι πήγαινα κι εγώ. Έκλαιγε και έκλαιγα. Φοβόταν και φοβόμουν. Με παρακαλούσε να γυρίσω στο σχολείο και πως εκείνος θα με δεχτεί πίσω. Δεν άντεχα. Πνιγόμουν κάθε φορά που έπρεπε να διασχίσω το προαύλιο. Μου κοβόταν η ανάσα όποτε κάποιος με κοιτούσε. Έτρεμαν τα πόδια μου όταν κατάλαβα πως μέρα με τη μέρα μοιάζω όλο και περισσότερο κορίτσι. 

Μάταια έψαχνα να βρω μια δουλειά στο τόπο μου.

Η κοινωνία ήταν μικρή. Ακόμα και αυτοί οι λίγοι που με ήξεραν και δεν έμεναν στα στερεότυπα, δεν έμπαιναν στη διαδικασία να έχουν αντιμέτωπο τον πατέρα μου. Ήταν πολύ νευρικός θυμάμαι να μου λένε και δεν ήθελαν μπλεξίματα. Πως να μην τους καταλάβω, ούτε κι εγώ άλλωστε ήθελα μαζί του.

Τότε ήταν που ήρθα στην πρωτεύουσα πρώτη φορά με οικονομίες που φύλαγε η μάνα. Άρχισα να πηγαίνω σε ένα μαγαζί που δούλευαν άντρες ντυμένοι γυναίκες. Λίγα βράδια μετά γνώρισα μια γυναίκα, τη Ράνια, και της είπα πως ήθελα να δουλέψω στο μαγαζί. Έκανε αγώνα να με σταματήσει από το Γολγοθά που διάλεξα να ανέβω. Με στήριξε και με πήρε υπό την προστασία της. Δεχόταν τη διαφορετικότητα μου. Ήταν σαν κι εμένα. Άρχισα να ντύνομαι και να φέρομαι σαν γυναίκα κι αυτό προσέλκυε τα βλέμματα των υπολοίπων. 

Η ανάγκη μου να δουλέψω μεγάλωνε μέρα με τη μέρα.

Κανένας, ακόμα και σε μια μεγάλη πόλη όπως αυτή δε με δέχτηκε σε κάποια δουλειά. Όσο και αν είχα καταφέρει να το αποφύγω μέχρι τότε, μοιραία οδηγήθηκα στο πεζοδρόμιο όπου και έκατσα για εννιά χρόνια. Ήταν το πιο σκληρό και βαρύ πράγμα που αναγκάστηκα να κάνω όμως έπρεπε να ζήσω. Πιο σκληρό και από εκείνον. Πιο επίπονο ακόμα και από το βλέμμα του. Έβγαλα καλά λεφτά και έτσι αποφάσισα να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα.

Είχε έρθει η στιγμή να γίνω αυτό που είμαι σήμερα.

Γυναίκα. Ή τουλάχιστον να μοιάζω. Η διαδικασία της αλλαγής ήταν δύσκολη. Η λύτρωση όμως τεράστια. Να μπορώ να κινούμαι και να φοράω τα φορέματα που πάντα θαύμαζα στις άλλες γυναίκες. Να περπατάω στο δρόμο και να περνάω σχεδόν απαρατήρητη. Γιατί είμαι γυναίκα. Χωρίς να φοβάμαι. Χωρίς να ντρέπομαι να είμαι απλά ο εαυτός μου. Ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι πως πια, είμαι ελεύθερη και κυρίως, γυναίκα!

(Visited 189 times, 2 visits today)

15 Comments

  1. Avatar ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΙΑΚΟΒΑΣΙΛΗΣ 9 Μάρτιος 2021 at 7:38 πμ

    Δεν θα έλεγα ότι το κείμενο σου είναι εύκολο ή ανώδυνο. Δεν ξέρω καν αν είναι προσωπικό βίωμα. Κι έχουμε την τραγική ιστορία του νέου, με τον πατέρα που αρνείται να κατανοήσει την πραγματικότητα, τον εκφοβισμό μέσα στην κοινωνία που ζει και την λύτρωση. Σε κάτι τέτοια κείμενα αναμετράσαι πρώτα πρώτα με τον εαυτό σου, μιλώ για μένα, τον αναγνώστη.
    Αποδοχή, αυτή είναι η μόνη επιλογή που έχω μάθει, όχι εύκολα, αναγνωρίζοντας ότι δεν είναι επιλογή, αλλά γεγονός της φύσης.
    Την Καλημέρα μου!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 9 Μάρτιος 2021 at 11:39 μμ

      Ανώδυνο.. όχι δεν είναι. Όχι δεν είναι γιατί αν και δεν είναι προσωπικό, τέτοιες ιστορίες υπήρξαν οι ιστορίες κάποιου.
      Δεν είναι άγνωστες, δεν είναι κρυφές, δεν είναι από αλλού.
      Η αποδοχή είναι μεγάλη αρετή, κάτι σπουδαίο.
      Μεγαλώνοντας ένα παιδί είναι κάτι που παλεύω κάθε μέρα να κατακτήσω ή τουλάχιστον να προσεγγίσω και αυτό είναι πως το οφείλουμε όλοι μας.

      Ευχαριστώ ειλικρινά για τον χρόνο σου και τις σκέψεις!

      Reply
  2. Avatar Anna 9 Μάρτιος 2021 at 11:52 πμ

    Ναι και αυτές οι γυναίκες υπάρχουν και μπράβο σου που τους έδωσε πνοή.
    Δύσκολο βίωμα για όσους το ζήσαν και το ζούνε. Και ναι η αποδοχή είναι το σπουδαιότερο που μπορεί να δώσεις σε ένα άτομο σαν και αυτήν την ηρωίδα σου.
    Κείμενο αιχμηρό.
    Δεν είναι λυτρωτικό, είναι η πραγματικότητα και πώς να την αντιμετωπίσεις
    Δυστυχώς οι γονείς όλοι μας όταν κάνουμε αγόρι το θέλουμε αγόρι. Και η ανοχή μας εξαφανίζεται. Για τις περιπτώσεις που είναι εκ γενετής θα έπρεπε να κλείνουμε το στόμα και να σκύβουμε το κεφάλι.
    Ξανά μπράβο
    Καλημέρα Νικολέτα

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 9 Μάρτιος 2021 at 11:36 μμ

      Αγαπάω τις γυναίκες σαν αυτή, τις θαυμάζω και με συγκινούν βαθιά.
      Ιστορίες σαν αυτές είναι από εκείνες που με κάνουν να θέλω να κοιτάξω πιο προσεκτικά, να μάθω, να αγκαλιάσω, να καταλάβω.
      Δεν είναι λυτρωτικό, έχεις δίκιο. Είναι μια ιστορία που έχει επαναληφθεί, είναι μια ιστορία που υπήρξε και θα υπάρξει ξανά.
      Κι εμείς δεν πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι, δεν πρέπει να αγνοούμαι.
      Γιατί κι εμείς μεγαλώνουμε παιδιά, μπορεί να μεγαλώνουμε τέτοια παιδιά. Είναι καθήκον μας να σταθούμε κοντά.

      Σε ευχαριστώ Άννα μου, πολύ!

      Reply
  3. Avatar Μαρία Κανελλάκη 9 Μάρτιος 2021 at 5:06 μμ

    Θέλει πολλά α@@@δια να καταγράψεις αυτό το οδυνηρό οδοιπορικό.
    Και τις γουστάρω πολύ αυτές τις γυναικάρες, Νικολέτα μου!
    Μακάρι να αποκτήσουμε επιτέλους την αρετή της αποδοχής.
    Και στο λέω, ούσα μητέρα αγοριών.
    Τα σέβη μου!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 9 Μάρτιος 2021 at 11:32 μμ

      Μακάρι Μαρία, το λέω και για εμένα και για όλους.
      Είναι σπουδαίο πράγμα να κοιτάς δίπλα σου και να βλέπεις τον άνθρωπο και όχι μια εικόνα.
      Είναι μαγικό να μπορείς να νιώσεις και να σωπάσεις το μυαλό.
      Μεγαλώνοντας, και μεγαλώνοντας κι εγώ ένα αγόρι, είναι ιστορίες που έχω ανάγκη να θυμάμαι.
      Γιατί πια είναι ανάγκη, δεν είναι απλώς μια απόλαυση, μια διάθεση για μοίρασμα, είναι ανάγκη να κοιτάξω.

      Σε ευχαριστώ ειλικρινά <3

      Reply
  4. Avatar ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 9 Μάρτιος 2021 at 9:43 μμ

    Εμείς που ερχόμαστε από τις γειτονιές της δεκαετίας του 1960 γνωρίζουμε πολύ καλά αυτούς τους εφιάλτες και τα μαρτύρια των ανθρώπων που ήταν διαφορετικοί στην σεξουαλική συμπεριφορά. Ένα μαρτύριο και ένας συνεχής εξευτελισμός που φανέρωνε μια κοινωνία που κυνηγούσε μάγισσες και ηδονίζονταν όταν τις έκαιγε ζωντανές. Πάντα στο όνομα κάποιας “ηθικής”.
    Γιατί όταν δέρνονταν και βιάζονταν γυναίκες και “πουστηδες” όλα τα καφενεία έπιναν στην υγειά των πούρων αρσενικών. Και των υποταγμένων θηλυκών που συμφωνούσαν.

    Νικολέτα το σημερινό σου αφήγημα είναι χαστούκι στην επικρατούσα αστική ηθική αλλά και στην “καθαρότητα” της ελληνικής κοινωνίας παλαιότερων καιρών αλλά και τωρινών.

    Μπράβο κορίτσι μου για την τόλμη και την ένταση της γραφής σου.

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 9 Μάρτιος 2021 at 11:29 μμ

      Φαντάζομαι δυστυχώς πόσο πιο σκληρά και πόσο πιο έντονες ήταν αυτές οι ιστορίες πίσω στο χρόνο.
      Δυστυχώς είναι μια κατάσταση που κάνει κύκλο και δύσκολα θα σπάσει αφού εμείς μεγαλώνουμε με τις ίδιες αντιλήψεις και μεγαλώνουμε έτσι τα παιδιά μας.
      Το φαινόμενο αυτό μειώνεται αλλά υπάρχει, και θα υπάρχει και πάντα θα υπάρχει κάποιο αγκάθι.

      Χαίρομαι αν το είδες με αυτή τη ματιά, με τιμάει και με κάνει να θέλω να συνεχίσω να μοιράζομαι ιστορίες από τα συρτάρια που έχουμε μάθει να τραβάμε το βλέμμα.
      Σε ευχαριστώ από καρδιάς!

      Reply
      1. Avatar ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ 27 Μάρτιος 2021 at 9:58 μμ

        Και πολύ καλά κάνεις καλή μου φίλη. Γιατί μπορείς έτσι, με το λόγο και τη ματιά σου να προσφέρεις πολλά στην κοινωνική αφύπνιση.
        Να πω ότι αυτούς τους άντρες που δέχτηκαν την “γυναικεία” τους πλευρά, τους βγάζω το καπέλο πραγματικά! Είτε το έκαναν φανερά με όλους τους τύπους είτε το έκαναν βαθιά στην καρδιά τους, στη σκέψη τους και μπόρεσαν να ισορροπήσουν μέσα τους με αυτό το νέο ρόλο.
        Να είσαι καλά Νικολέτα μου.

        Reply
  5. Avatar Marina Tsardakli 10 Μάρτιος 2021 at 6:47 μμ

    Δύσκολο βίωμα αποτυπώνεται στην ανάρτηση σου αυτή Νικολέτα μου. Και γιατί είναι δύσκολες οι αγωνίες του ατόμου (κάθε ατόμου) έτσι και αλλιώς, αλλά και γιατί η κοινωνία μας το κάνει δύσκολο.
    Το μόνο που εύχομαι, είναι κάποια στιγμή να ανοίξουμε όλοι την πόρτα της ψυχής στην αποδοχή.
    Και όλες οι γυναίκες αυτές να απολαμβάνουν την ελευθερία της έκφρασης, της ζωής.
    Σε φιλώ γλυκά!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 11 Μάρτιος 2021 at 12:38 πμ

      Είναι μια κατάσταση που παλιότερα ήταν πιο έντονη, προχωρώντας υπάρχει ακόμα αδιαμφισβήτητα
      και θα συνεχίσει όσο μέσα μας κυοφορούμαι όσα κληρονομήσαμε από τους δικούς μας.
      Γιατί είναι εύκολη μια ιστορία ή μια σκέψη, αλλά η ζωή δυστυχώς είναι κάτι διαφορετικό.
      Αγαπάω αυτές τις γυναίκες, αγαπάω κάθε άνθρωπο που πόνεσε και έπεσε ανεξάρτητα αν κατάφερε να σηκωθεί.

      Μαρίνα μου σε ευχαριστώ πολύ για τις σκέψεις σου!

      Reply
  6. Avatar ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ 10 Μάρτιος 2021 at 9:25 μμ

    Θα περάσουν ακόμα πολλά χρόνια για να αποδεχτεί η κοινωνία μας την διαφορετικότητα Νικολέτα μου …μεγαλωμένοι με συγκεκριμένα στερεότυπα που δύσκολα θα εξαλειφθούν…
    Το θέμα είναι πρώτα να αποδέχονται οι γονείς το παιδί τους όποιο και να είναι και όπως και να είναι να το αγαπήσουν και να το στηρίξουν στις αποφάσεις του, όποιες και να είναι αυτές …
    Θα μου πεις εύκολο είναι να το γράφεις αλλά στην πράξη; και θα έχεις απόλυτο δίκιο θέλει πολύ δρόμο ακόμα..
    Οι γυναίκες που έχουν περάσει την βάσανο της αλλαγής φύλου είναι εκείνες που χρειάζονται περισσότερη αγάπη και μόνο από οποιαδήποτε άλλη γυναίκα.. και εγώ τους βγάζω το καπέλο που τολμούν να γράφουν την κοινωνία και να αποδέχονται και εκείνες αυτό που είναι …κατά βάθος ΓΥΝΑΙΚΕΣ!
    Πολύ δυνατό το θέμα σου!!

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 11 Μάρτιος 2021 at 12:34 πμ

      Σμαραγδάκι μου αυτό που προσπαθώ ως καινούρια μαμά είναι κάθε φορά που πιάνω τον εαυτό μου να κρίνει πάντα με διορθώνω.
      Κάθε φορά που του μιλάω ή ακούω κάποιον άλλον φροντίζω να έχω κάθε ενδεχόμενο και σκέψη στην κουβέντα.
      Όχι συγκεκριμένα σε κάτι τέτοιο αλλά σε οτιδήποτε μπορεί να καλλιεργήσει στο μυαλό του μια αντίσταση ή κάποιο στερεότυπο.
      Αν θα το καταφέρω αυτό δεν το ξέρω μα πάντα θα οφείλω να προσπαθώ.

      Σε ευχαριστώ από καρδιάς!

      Reply
  7. Avatar Mia Petra 12 Μάρτιος 2021 at 8:32 μμ

    Πάλι ο ρόλος τών γονιών είναι εκείνος που καθορίζει την ποιότητα ζωής τών παιδιών, ανάλογα με τις επιλογές τους. Ακόμα κι αν ο ένας γονιός είναι θετικός (εν προκειμένω η μάνα), το παιδί δυσκολεύεται να ενταχθεί στο “περιεχόμενο” που επιλέγει. Κι όταν οι γονείς δεν στέκονται βράχοι δίπλα σε ένα τόσο -ομολογουμένως- δύσκολο δρόμο, τα παιδιά έχουν να δώσουν ακόμα μεγαλύτερες μάχες, και δυστυχώς, τις πιο πολλές φορές τις χάνουν.. Κι είναι κρίμα, γιατί, έτσι κι αλλιώς, αυτό που αναζητά ένα παιδί σε όλη του τη ζωή, είναι η αποδοχή τών γονιών.. Ακούγεται εύκολο, αλλά κρύβει πολύ αγώνα ή χρειάζεται απλά πολλή αγάπη.. 🌸🌺🌷

    Reply
    1. Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου Νικολέτα Κριαρά Λάμπρου 13 Μάρτιος 2021 at 12:32 πμ

      Εν τω μεταξύ τώρα που το σκέφτομαι, εσύ δεν κάνεις τη φωτοσυγγραφική σκυτάλη;
      Ελπίζω να μην κάνω λάθος αν κάνω συγχώρα με!
      Την ιστορία αυτή την είχα γράψει σε αυτό το δρώμενο αρχικά (άσχετο αλλά ήθελα να το αναφέρω)

      Οι γονείς αρχικά είναι σίγουρα ένας τεράστιος πυλώνας στη σχέση μας και με τον εαυτό μας και με την κοινωνία.
      Όσο και να οικοδομήσεις τον εαυτό σου πάντα παίζουν καθοριστικό ρόλο σε τόσα πράγματα στην ίδια σου τη ζωή και τις αποφάσεις που θα πάρεις γι αυτή.

      Αγάπη και μια αγκαλιά, πάντα χρειάζεται.
      Σε φιλώ!

      Reply

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *